Todos los capítulos de Secretary of Mr. Caleb: Capítulo 641 - Capítulo 650

Hindi ko pa binitiwan ang pangalang Vivian sa harap niya ngayong umaga. Hindi ko pa ipinilit ang buong bigat ng katotohanan. Dahil alam kong kailangan muna niyang maramdaman ang seguridad bago niya tanggapin ang panibagong mundo.“Sige po,” sagot niya, kahit higpitan niya ang hawak sa kanyang notebook.“Follow me,” utos ko.Naglakad ako sa kanyang tabi—pinalalabas ang sapat na distansya upang maramdaman niyang hindi ko siya pinipilit, subalit naroon ako bilang isang pader na magtatanggol sa kanya.Sa clinic wing ng villa, nakatayo si Steven. Pormal at blangko ang mukha tulad ng nakasanayan, subalit sa sandaling makita niya si Ysabelle, agad na umigting ang kanyang seguridad at pokus.“Ms. Ysa,” pormal niyang bati.“Ysa na lang po,” mabilis niyang tugon, may kaunting kaba sa boses.Tumango si Steven at inihanda ang kinakailangang sterile kit. “A simple finger-prick protocol. Very quick.”Napatingin si Ysabelle sa akin, tila naghahanap ng kasiguraduhan sa aking mga mata.Hindi ako ngumi

At doon, unti-unti niya akong tinuruan ng mga batayan: kung ano ang kahalagahan ng pirma, ang ibig sabihin ng mga clause, at ang pagkakaiba ng simpleng pagsang-ayon sa pormal na pagkilala. Habang nagpapatuloy kami, napagtanto ko ang isang masakit na katotohanan—hindi ako bobo. Hindi lamang ako kailanman nagkaroon ng sapat na access at pagkakataon upang matuto. At iyon ang pinakamahirap tanggapin: na ang mga kulang sa akin noon ay hindi dahil sa kapasidad ng utak ko, kundi dahil sa sadyang ipinagkait sa akin ang kaalaman.Bandang tanghali, biglang bumukas ang pinto ng study room.Si Victor.Tahimik siyang pumasok, subalit agad na nagbago ang bigat ng hangin sa silid—iyong klase ng presensya ng isang taong hindi kailangang magtaas ng boses upang magmandato.“Continue,” pormal niyang utos kay Liane.Pagkatapos ay ibinaling niya ang kanyang matalim na tingin sa akin. “Ayos ka lang ba?”Tumango ako. “Opo.”Gusto kong sabihin sa kanya na natututo ako, na masaya ako, at na sa kauna-unahang p

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ako nakatulog nang maayos.Hindi iyon ang karaniwang puyat lamang na lilipas paggising, kundi ang klase ng gising kung saan kahit nakapikit ka na, pumapailanglang pa rin sa kaibuturan ng isip mo ang boses mula sa voicemail—parang isang nakatatakot na echo na ayaw tumigil.“Vivian…”Paulit-ulit. Isang pangalang pilit kong itinutulak dahil hindi dapat sa akin, subalit sa bawat pag-uulit nito, mas nagmumukhang… pamilyar.Pagmulat ko, maliwanag na ang sikat ng araw sa labas ng bintana. Subalit kahit umaga na, parang may malamig at mabigat pa ring kamay na nakahawak sa aking dibdib.Nakahiga pa ako nang ilang sandali, kinapa ang bagong telepono sa tabi ng unan, at binuksan muli ang voicemail. Hindi ko alam kung bakit pinapahirapan ko ang sarili ko. Marahil ay umaasa akong sa bawat pagpindot ko rito ay may biglang mag-i-click sa aking memorya—na may alaalang gigising sa utak ko.Subalit wala.Static lang.Isang malamig na boses.At ang nakagugulong pakiramdam na

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung gaano kabigat ang isang salita hanggang sa nakita ko itong nakalimbag sa ibabaw ng malinis na papel.DNA.Hindi ito tulad ng isang simpleng exam sa eskwelahan na puwedeng balikan kapag ibinagsak mo, o kaya ay isang lesson sa whiteboard na puwedeng i-pause kapag sumasakit na ang ulo mo. Sa sandaling simulan mo ito, walang urungan—may kasunod itong posibilidad na magbago ang lahat ng bagay sa paligid mo, kahit sa mga panahong pakiramdam mo ay hindi ka pa kailanman handang harapin ang katotohanan.Hawak ko pa rin ang itim na folder habang nakaupo sa silya sa pormal na sala ni Victor. Subalit sa mga sandaling iyon, parang hindi na ako ang may hawak ng dokumento; kundi ito ang humahawak, kumokontrol, at nagdidikta ng bawat tibok ng pulso ko.“Tingnan mo muna ako,” mahinahon at pormal niyang sabi, basag ang katahimikan ng malawak na silid.Dahan-dahan kong itinaas ang aking paningin. Ewan ko kung bakit biglang nanuyo at nanginginig ang aking lalamuna

“May naaalala ka ba… tungkol sa iyong buhay bago ka napunta kay Tiya?”Parang may malamig na kamay na pumatong sa aking sikmura. “H-hindi po. Bata pa po ako noon nang mapunta ako sa kanyang kalinga.”“May mga nakatabi ka bang gamit noon?” pagpapatuloy niya. “Isang lumang bagay? Isang birthmark? Isang pangalan na paulit-ulit mong narinig?”Umiling ako. “Wala po. Ang tanging alam ko lamang… kinuha niya ako at pinalaki.”Tahimik siyang nakinig. Pagkaraan ng ilang segundo, nagtanong siya nang may labis na pag-iingat:“Mayroon ka bang natatanging birthmark sa iyong katawan?”Napakurap ako sa gulat. “Po?”“Partikular na sa may bandang balikat,” dagdag niya.Napatigil ako. Dahil totoo—mayroon akong maliit at kakaibang marka roon. Isang hugis-crescent na natural na nakaguhit malapit sa aking collarbone, na kailanman ay hindi ko ipinagtanong sa iba dahil akala ko ay simpleng balat lamang ito.Ewan ko kung bakit, subalit bigla akong nakaramdam ng hiwa ng pagka-praning. Parang naging labis na pr