All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 651 - Chapter 660

Pagpasok ko sa silid, dahan-dahan siyang humarap sa akin.“Good morning,” pormal niyang bati.“Good morning po,” mabilis kong tugon.Hindi na ako humingi ng paumanhin sa bahagyang pagkahuli. Wala nang “sorry po.” Naramdaman ko ang maliit ngunit importanteng pagbabago sa sarili kong pag-uugali.“Today,” panimula ni Liane nang may propesyonal na tono, “we execute the module on Digital Security and Threat Preservation Protocols.”“Digital Security Protocols,” pag-uulit ko, medyo pormal ang tunog sa aking dila.Ngumiti nang kaunti si Liane. “Yes, Ysa. Because we do not ignore suspicious activity; we document and neutralize it.”Napatigil ako at napatingin kay Victor. Nanatili siyang nakatayo roon, ngunit ramdam ko ang kanyang matatag at protektibong presensya sa buong silid.“Rule number one,” itinuro ni Liane ang whiteboard. “Never engage or send a direct response. Rule number two: execute an immediate full-frame screenshot. Rule number three: route the file directly to the security encr

Hindi ko binuksan ang envelope agad.Inilagay ko muna ito sa ilalim ng unan at dahan-dahang humiga sa kama—pilit na nagpapanggap na normal ang lahat, na para bang hindi ako iniwanan ni Victor ng isang selyadong papel na may kakayahang baguhin ang aking pangalan, ang aking nakaraan, at ang buo kong buhay.Subalit kahit anong pikit ng aking mga mata, hindi ako dalawin ng antok.Parang may paulit-ulit na humahampas sa aking dibdib sa bawat segundo ng katahimikan. Katulad ng talon sa labas—ragasa, bagsak, ragasa, bagsak—hanggang sa mapagod na lamang ako sa pilit na pag-aalis nito sa aking isip.Kaya dahan-dahan akong naupo.Inabot ng aking mga daliri ang envelope sa ilalim ng unan at hinila ito palabas. Hindi ko pa rin ito binuksan. Hawak ko lamang ito nang mahigpit. Para kasing sa pamamagitan ng paghawak dito, nararamdaman kong may kontrol pa rin ako sa sarili ko; na hangga't nananatili itong nakasara, hindi muna ako masasaktan ng katotohanan.Naupo ako sa gilid ng kama at ibinaling ang

Napatingin ako sa kanya, hindi sigurado kung dapat ko ba siyang tingnan sa mata pagkatapos ng aming palitan ng mensahe kagabi.“Ysa,” bati niya sa mas mahinahong tono. “Are you stable?”Tumango ako. “Maayos naman po.”Si Victor naman ay nanatiling tahimik sa dulo ng mesa, pormal na nakikinig sa aming paligid.“I have an active intelligence update,” anunsyo ni Gavin habang nagiging seryoso ang kanyang mukha.“Tungkol saan?” mabilis na tanong ni Kianna.“Regarding the external communication relay trace,” sagot ni Gavin, nakatutok na ngayon ang tingin kay Victor.Mabilis na bumigat ang hangin sa silid.“Identify the source,” malamig na utos ni Victor.Tumingin muna si Gavin sa akin nang sandali—sinusuri kung handa ba akong makinig—bago tuluyang binitiwan ang detalye:“The primary transmission point has been verified. It routes directly to Diamond’s registered personal encrypted network.”Parang may malamig na bagay na tumama sa aking dibdib.Diamond.So totoo nga. Hindi ito simpleng sali

“Paano ninyo nakuha ang sample?” tanong ko, at hindi ko napigilan ang pagtaas ng boses sa takot. “May kinuha ba kayo sa akin nang hindi ko alam? Buhok? Dugo?”Hindi siya nagpakita ng depensa. Tumango lamang siya nang bahagya.“Your knee,” pag-amin niya.Napakurap ako. “Ang tuhod ko?”“The medical bandage,” paliwanag niya. “Steven replaced it during your initial days here. There was trace biological evidence on the discarded material. It was sufficient for a preliminary genetic comparison.”Nang marinig ko iyon, may pamilyar na init ng inis ang pumasok sa aking dibdib. Hindi dahil sa masama ang kanilang intensyon, kundi dahil ginawa nila iyon nang walang pahintulot ko.Subalit mas nangingibabaw ang takot kaysa galit.“Hindi ninyo sinabi sa akin,” paratang ko.“Because I wasn’t certain if you possessed the emotional capacity to carry that weight at the time,” blangko niyang sagot. “And if my initial tracking proved false, I had no intention of burdening you with unnecessary distress.”H

Ysabelle Cuevas (Ysa)Tahimik ang clinic wing.Hindi iyon ang klase ng katahimikan na nakarerelax o nagbibigay ng payapang simoy ng hangin, kundi ang uri ng katahimikan na parang dahan-dahang hinihila palabas ang bawat tanong at emosyong matagal kong inipon sa aking dibdib.Nakataupo ako sa gilid ng sterile bed, tuwid ang aking likod, at magkadikit nang mahigpit ang aking mga kamay—pilit na iniiwasang isipin kung bakit ang bigat-bigat ng hangin sa loob ng silid na ito.“Sandali na lamang, Ms. Ysa,” pormal na paalam ng doktor bago tuluyang isinara ang pinto at lumabas upang kunin ang huling dokumento.Tumango lamang ako nang bahagya. Walang boses na lumabas sa aking lalamunan.Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap sa mga sandaling ito—ang maghintay sa mismong resulta ng katotohanan, o ang maghintay sa magiging reaksyon ng sarili ko kapag narinig ko na ito.Sa kabilang dulo ng kwarto, nananatiling nakatayo si Victor.Hindi siya naupo sa silya. Para bang ayaw niyang maging komportable,