All Chapters of 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 22 มาทางไหนกลับไปทางนั้น (2) “ไปสิ! ประตูอยู่ตรงนั้น” เป็นอู๋หลิวที่ส่งเสียงพูดแทนฟ่านอี้"พะ...พี่ฟ่าน..." สวี่เสี่ยวถันน้ำตาคลอหน่วยด้วยความน้อยใจ หล่อนน้อยใจที่ฟ่านอี้เลือกปกป้องนังผู้หญิงตัวร้ายคนนั้น น้อยใจที่ฟ่านอี้ถึงขั้นกล้าต่อว่าให้หล่อน และถึงขั้นกล้าชี้นิ้วใส่หล่อนกับแม่ของหล่อนอย่างไม่ไว้หน้าฟ่านอี้เบือนหน้าหนีไปอีกทางเพราะเขาไม่อยากเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย“พี่ฟ่าน… แล้ววันหนึ่งพี่จะเสียใจที่พี่ไม่รับรักฉัน” สวี่เสี่ยวถันพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาของหล่อนไหลพรากอาบสองข้างแก้ม หล่อนรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนตบหน้าเสียอีกชายที่หล่อนปักใจรัก และทุ่มเทปกป้องมาโดยตลอด กลับเลือกนังนั่น เลือกนังนั่นมาโดยตลอด มาวันนี้เขาไล่หล่อนกับแม่เหมือนหมูเหมือนหมา เขาออกตัวชัดเจนว่าไม่เคยเห็นหล่อนอยู่ในสายตา การกระทำของเขาในวันนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ หัวใจดวงน้อย ๆ ของหล่อนดวงนี้มันถูกบดขยี้จนแตกยับไม่เหลือชิ้นดีแล้วจริง ๆด้านของเจิ้งเจียรุ่ยเมื่อเห็นลูกสาวเริ่มร้องไห้หนักขึ

บทที่ 23 ไปขายหยก (2) คิดไป… คิดมา… สุดท้ายตงเจ๋อก็ยอมพูดราคาที่แท้จริงของกำไลหยกสองชิ้นนี้ออกมา“วงละ 1,000 หยวน”เขาพูดเสียงห้วน ทำท่าทีปั้นปึ่งคล้ายไม่อยากให้อีกฝ่ายพูดต่อรองขึ้นมา ซึ่งสีหน้าที่ไม่ค่อยต้อนรับแขกของเขาในตอนนี้อาจใช้ได้ผลดีกับคนอื่น แต่ย่อมไม่ใช่กับอดีตอินฟลูเอนเซอร์สาวชื่อดังอย่างอู๋หลิว ที่เคยผ่านการเจรจาต่อรองเรื่องเรทค่าตัวกับใครหลายคนมานักต่อนักคนอย่างเธอใบหน้าดูจิ้มลิ้มน่ารักใสซื่อก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นผู้หญิงไร้เดียงสาเหมือนกับภาพลักษณ์ภายนอกของเธอ“1,500 หยวน ฉันขายที่ 1,500 หยวน ทั้งสองวง” อู๋หลิวพูดโพล่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน เพราะหล่อนรู้ดีเสมอว่า ราคาที่อีกฝ่ายให้มาย่อมเป็นราคาต่ำสุดที่เขาพอจะกดหล่อนได้ ดังนั้นด้วยสมองอันชาญฉลาด หล่อนจึงไม่ลังเลที่จะบวกเพิ่มขึ้นไปอีกตั้ง 500 หยวน“เกินไปแล้ว ใครจะไปซื้อราคานั้นไหว ฉันให้ได้แค่ 1,200 หยวนเท่านั้นแหละ”เถ้าแก่ตงเจ๋อถึงกับหน้าเสียเมื่อได้ยินคำว่า 1,500 หยวน เขาเหงื่อแตกพลั่กเ

บทที่ 24 ภารกิจคืบหน้า (2) "อะฮิ… ฮิ ๆ ◔ᴥ◔ พ่อทำหน้าตลกจังเลย เหมือนกบกินแมลงเลยค่ะแม่!"เสียงหัวเราะสดใสและเสียงพูดเจื้อยแจ้วของฟ่านมี่อิงดังขึ้นเรียกความสนใจของทั้งพ่อและแม่ เด็กน้อยในชุดเสื้อผ้าตัวใหม่โทนสีเขียวหม่นที่สะอาดสะอ้านกว่าปกติ นั่งแกว่งขาอยู่บนเก้าอี้ตัวน้อยอย่างอารมณ์ดี สองมือเล็กประคองแก้วนมมอลต์อุ่น ๆ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มสุดหรูราคาแพงระยับที่เด็กในหมู่บ้านสือโถวแทบไม่เคยได้ลิ้มรส"มี่อิง เด็กดี… ไม่ล้อพ่อนะลูก" อู๋หลิวดุลูกสาวอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะยิ้มขำให้กับท่าทางเลิ่กลั่กของสามี "ยาดี ๆ ก็ขมแบบนี้แหละค่ะ ดื่มให้หมดถ้วยนะคะ เพื่อรักษาเสียงของพี่ให้หายดี"ฟ่านอี้หันมามองค้อนลูกสาวและภรรยาเล็กน้อย ก่อนกลั้นใจกระดกดื่มยาขมจนหมดถ้วย แล้วรีบคว้ารถของเล่นสังกะสีไขลานรูปกบกระโดดที่อู๋หลิวซื้อมาให้ลูกสาวยื่นให้มี่อิงเล่นแก้เขินแบบขอไปทีที่หัวโต๊ะมีผู้อาวุโสนั่งอยู่ วันนี้ย่าทวดหมิงฉีถูกพาออกมานั่งกินข้าวข้างนอกด้วย เพราะจะได้ไม่รู้สึกอุดอู้มากจนเกินไปภาพฉากพ่อแม่ลูกที่แสนอบอุ่นนี้แสดงให้ย่า

บทที่ 25 กลับมาระราน (2) "ที่ดินผืนนี้ปล่อยไว้ก็น่าเสียดาย ฉันคลุกคลีอยู่ในแวดวงนักธุระกิจและรู้จักกับพวกนายทุนขาใหญ่อยู่หลายคน ได้ยินข่าวมาว่าพวกเขาจะมาทำโครงการอะไรสักอย่างอยู่ใกล้ ๆ กับหมู่บ้านสือโถวอะไรนี่ ป้าเห็นแก่ความเป็นญาติหรอกนะ เลยจะมาสงเคราะห์ซื้อที่ดินผืนนี้ต่อจากแกในราคาที่สูงลิ่ว"ฟ่านเจาถัวพยายามพูดจาหว่านล้อมด้วยถ้อยคำที่อ่อนลงกว่าตอนแรก แต่ทว่าน้ำเสียงของหล่อนกลับยังกลบความร้ายกาจเจ้าเล่ห์เอาไว้ไม่มิดทนายความหน้าเลือดขยับแว่นตาหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยยาพิษ "ทางคุณนายฟ่านเจาถัว ยินดีจะมอบเงินค่าที่ดินให้คุณฟ่านอี้ เป็นจำนวนเงิน 500 หยวนครับ ซึ่งถือว่ามากพอแล้วสำหรับคนพิการที่ไม่มีรายได้" ทนายคนนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นทนายประจำตระกูลของตระกูลฟ่าน ซึ่งเป็นคนสนิทของฟ่านเจี้ยนเจี๋ย และตอนนี้เขากลับกลายเป็นเหมือนมือขวาของฟ่านเจาถัวเลยก็ว่าได้ทนายความคนนี้ช่างไร้ยางอายและขาดคุณธรรมจริง ๆ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าอะไรเป็นอะไร แต่กลับเลือกยืนอยู่ฝั่งเดียวกันกับฟ่านเจาถัว และช่วยคนพวกนั้นขูดรีดเลือดเนื้อ

บทที่ 26 ปกป้องฟ่านอี้ (1)ในเมื่อพูดยืนกรานขนาดนี้แล้วแต่ฟ่านเจาถัวกับทนายความคนนั้นก็ยังไม่ยอมจากไป เหอะ! งั้นก็อย่าหาว่าสะใภ้คนนี้ทำตัวหยาบคายเกินความจำเป็นก็แล้วกันอู๋หลิวหมุนตัวไปหยิบมีดปังตอขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว มีดเล่มนี้หล่อนเพิ่งซื้อกลับมาจากตลาดมืด ยังใหม่ ยังเอี่ยม ปลายมีดก็คมกริบ น่าจะเฉือนเนื้อได้ง่าย ๆ ฟ้าบ!อู๋หลิวหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนทั้งสองพร้อมเหวี่ยงของมีคมให้อยู่ในท่าทางล่อแหลม ด้านของฟ่านเจาถัวที่เห็นท่าทางร้ายกาจสู้คนของสะใภ้จินเซี่ยก็รู้สึกว่าเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านอย่างหนักหล่อนไม่เคยคิดว่าคนนอกอย่างนังจินเซี่ยจะกล้ามาทำตัวจองหองต่อหน้าหล่อนได้ถึงขนาดนี้“อย่าคิดว่าของแค่นี้จะเอามาขู่พวกฉันได้!” ฟ่านเจาถัวพูดอย่างท้าทาย“ขู่ได้หรือไม่ได้ งั้นก็ลองดู!”ปั่ก!!ทันทีที่สิ้นเสียงพูดสั้นห้วนของอู๋หลิว เสียงโลหะหนักที่ฟันกระแทกลงบนโต๊ะอาหารเก่า ๆ ก็ดังเข้ามาแทนที่เศษไม้ที่กระเด็นกระดอนออกจากโต๊ะกินข้าว และรอ