All Chapters of 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 ขับไล่ตัวอัปมงคลอู๋หลิวที่ยืนมองอยู่ทางด้านหลังของฟ่านอี้ ตระหนักรู้ได้ในทันที ว่าไม่ควรปล่อยให้จ้านเฟินถิงมาเพ่นพ่านอยู่ในบ้านหลังนี้ และไม่ควรปล่อยให้จ้านเฟินถิงมาทำตัวหยาบคายอยู่ต่อหน้าเธอและต่อหน้าฟ่านอี้หากเป็นจินเซี่ยคนเก่าหล่อนอาจจะเคยหลงคารม และเคยหลงใหลในหน้าตาหล่อเหลาจอมปลอมของผู้ชายคนนี้ แต่สำหรับอู๋หลิวที่เป็นอินฟลูเอนเซอร์สาว และเคยผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ผู้ชายพรรค์นี้ก็เป็นได้แค่ขยะเปียกที่ต้องรีบกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก! ขืนปล่อยไว้ก็รังแต่จะส่งกลิ่นเหม็นรบกวนคนอื่น!อู๋หลิวในชุดนอนเก่า ๆ เดินก้าวเท้าอย่างเชื่องช้ามาหยุดอยู่ที่ข้างกายของฟ่านอี้ หล่อนวางมือลงบนท่อนแขนแข็งเกร็งของเขาแล้วบีบเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็นลงก่อนคราวนี้อู๋หลิวเป็นฝ่ายหันมายืนเผชิญหน้ากับจ้านเฟินถิงแทน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเชื้อเชิญให้เขาเข้าใกล้ และเคยยั่วยวนเขาในอดีต ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เย็นชา และแหลมคมดุจปลายเข็มหมุด รังสีอำมหิตบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางของหล่อน ทำจ้านเฟินถิงถึงกับเผลอนิ่งชะงักไปชั่วคราว

บทที่ 12 จุดแตกหักในขณะที่อู๋หลิวกำลังนึกสงสารผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า และกำลังซึมซับภาพความทรงจำอันแสนรันทดของฟ่านอี้อย่างตั้งอกตั้งใจ จู่ ๆ ภาพใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งก็ผุดแทรกแซงขึ้นมาในโสตประสาทของเธอ ผู้หญิงที่มีใบหน้าถมึงทึงคนนั้นคือ ‘ฟ่านเจาถัว’ พี่สาวแท้ ๆ ของฟ่านเจี้ยนเจี๋ยผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าของฟ่านอี้ เธอคนนี้เป็นอีกคนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของฟ่านอี้ต้องพังพินาศย่อยยับสาเหตุหลัก ๆ ก็มาจากเรื่องมรดก!ทันทีที่ฟ่านเจี้ยนเจี๋ยเสียชีวิต พี่สาวคนนี้ก็เผยธาตุแท้อย่างเต็มรูปแบบ หล่อนโลภมากอยากฮุบสมบัติของน้องชายจนตัวสั่น ฟ่านเจาถัวเดินทางไปที่สำนักงานศาล ทำเรื่องยื่นฟ้องต่อศาลเพื่อยึดทรัพย์สินมรดกทั้งหมดของตระกูลฟ่านที่ควรตกไปเป็นของฟ่านอี้หล่อนอ้างสิทธิ์ของความเป็นพี่สาวในการดำเนินการ และอ้างต่อศาลว่าทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลฟ่านที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่มีความสามารถมากพอที่จะรักษาสมบัตินี้ไว้ได้ เพราะเขากลายเป็นคนพิการทางสมอง เป็นใบ้พูดไม่ได้ไปแล้ว จะ

บทที่ 14 ตัวช่วยวิเศษ (1)หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายภายในบ้านสงบลง ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมบ้านหลังเล็กของฟ่านอี้อีกครั้ง แต่ทว่าความเงียบงันในคราวนี้มันต่างไปจากเดิมอย่างลิบลับ มันไม่ใช่ความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดห่างเหินเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นความเงียบงันที่เจือไปด้วยความสงสัยและเจือไปด้วยความรู้สึกคาดหวังบางอย่างฟ่านอี้เดินละออกไปจากจุดที่อู๋หลิวยืนอยู่ เขาเดินไปหาลูกสาวที่วิ่งเล่นอยู่ด้านนอก สักพักหนึ่งสองพ่อลูกก็เดินไปที่มุมหนึ่งของบ้าน อู๋หลิวที่พอจะเดินเหินได้บ้างแล้ว เลือกเดินตามสองพ่อลูกไปเงียบ ๆ ซึ่งเธอเดาว่าสองพ่อลูกนั่นน่าจะช่วยกันทำอาหารสำหรับมื้อเย็นเป็นแน่อู๋หลิวกวาดตามองสภาพห้องครัวที่ทั้งเล็กทั้งแคบและดูเก่าโทรม หล่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ให้กับความอับจนของครอบครัวนี้ ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ ว่าชีวิตของคุณชายหนุ่มรูปหล่อจะตกอับได้ถึงขนาดนี้ห้องครัวที่เห็นมันเป็นห้องครัวที่ว่างเปล่า ผนังครัวมีคราบเขม่าควันเกาะกรังดำปี๋ ชั้นวางของควรมีเครื่องปรุงหรืออาหารแห้งสักเล็กน้อย แต่กลับมีเพียง

บทที่ 15 สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายอู๋หลิวแสยะยิ้มพอใจให้กับพรสวรรค์วิเศษที่ตัวเองเพิ่งได้รับมาที่แท้สวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายเกินไปนัก แม้ส่งเธอมาอยู่ในร่างของนางร้ายตกอับ แต่สวรรค์ก็ยังอุตส่าห์มอบผู้ช่วยอัจฉริยะ, คลังมิติเก็บสมบัติ และ มือวิเศษ ซึ่งเป็นเหมือนสูตรโกงสุดพิสดารติดตัวมาให้หล่อนด้วยถึงแม้ตอนนี้จะยังเสกของออกมาไม่ได้เพราะต้องทำภารกิจให้สำเร็จก่อน และยังเปลี่ยนถ้วยดินเผาถ้วยนี้ให้กลายเป็นหยกไม่ได้เพราะยังขาดวัตถุดิบชิ้นสำคัญอย่างเศษหยก แต่ทว่าการที่หล่อนได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของผู้ช่วยอัจฉริยะ คลังมิติเก็บสมบัติ และมือวิเศษนั่น แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นต้นทุนให้อู๋หลิวพลิกชีวิตอันแสนอับจนของร่างนี้ได้สำเร็จ!'เด็ก ๆ ของแม่ รอแม่ก่อนเถอะ...เดี๋ยวแม่จะคราฟของ [1] ขายให้รวยล้นฟ้าเลยคอยดู! ฮี่ ๆ' อู๋หลิวหลุดหัวเราะออกมาราวกับคนที่มีแผนร้ายในใจ นั่นทำให้ฟ่านอี้ยิ่งต้องเลิกคิ้วหลิ่วตางุนงงเข้าไปใหญ่ งงว่าหล่อนเป็นอะไรของ

บทที่ 16 ต้องทำตามกติกา (2)"อะไรเนี่ย? ทำไมฉันสัมผัสมันไม่ได้ล่ะ"อู๋หลิวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง หล่อนลองยื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้ออกแรงผลักเต็มที่ แต่ทว่าผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมอากาศธาตุตรงหน้าแข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็กกล้า ไม่ว่าจะทุบ จะถีบ หรือจะตะเกียกตะกายยังไง ก็ไม่สามารถฝ่าเข้าไปแตะต้องสมบัติของตัวเองได้เลยแม้แต่ปลายนิ้ว!“จริงสินะ! มัวแต่ดีใจจนลืมไปซะสนิทเลย ว่าต้องทำภารกิจให้สำเร็จก่อน ถึงจะได้ของพวกนี้มา” อู๋หลิวยืนกอดอกถอนหายใจฟึดฟัดอย่างหัวเสีย ก่อนจะระบายอารมณ์หงุดหงิดออกมาด้วยการเขกกระบาลตัวเองไปทีหนึ่ง โทษฐานที่ความจำสั้นเหมือนสมองปลาทอง[นายท่านต้องทำตามกติกา ถึงจะสามารถแตะต้องของพวกนี้ได้] เสียงของเจ้าระบบดังขึ้นในหัวของอู๋หลิว“รู้แล้วน่า ต่อไปจะจำให้ขึ้นใจเลยล่ะ ว่าแต่… แล้วไหนล่ะ ภารกิจที่ฉันต้องทำ”เมื่อสิ้นประโยคคำถาม รอเพียงชั่วอึดใจ ตัวอักษรแสงสีเขียวมรกตก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอากาศ มันลอยเด่นอยู่เหนือภูเขากองหยกดิบราวกับข้อความแจ้งเตือนจากร