All Chapters of 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 31 หาหลักฐาน (2) "ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันพอจะมีเบาะแส..." อู๋หลิวคลี่ยิ้มมุมปาก หล่อนได้ข้อมูลนี้มาจากผู้ช่วยอัจฉริยะ มันเป็นคนบอกอู๋หลิวถึงพิกัดของคนขับรถจาง หากจะบอกว่าระบบนั่นช่วยหล่อนโกง ก็ไม่ผิดนัก"ฉันแอบสืบเรื่องนี้มาสักพักแล้ว แต่ไม่ได้บอกพี่ ฉันได้ข่าวมาว่าลุงจางย้ายไปเปิดอู่ซ่อมรถเล็ก ๆ อยู่ที่หมู่บ้านตงไหลซึ่งอยู่ถัดจากหมู่บ้านสือโถวของเราไปแค่ไม่กี่หมู่บ้านเองค่ะ วันนี้เราจะไปเยี่ยมลุงจางกันค่ะ”ฟ่านอี้ลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง เขายกปืนหน้าไม้ขึ้นพาดบ่า แววตาของเขาดุจนักล่าที่ต้องการล่าเหยื่อ นี่คือท่าทางองอาจที่อู๋หลิวไม่เคยเห็นในตัวของเขามาก่อน ผู้ชายที่สุภาพอ่อนโยนแบบเขา กล้าที่จะแสดงท่าทางแบบนี้ออกมา นั่นหมายความว่าเขาเริ่มเข้มแข็งขึ้นมาแล้วจริง ๆ"งั้นก็ไปกันเถอะ ผมพร้อมแล้วที่จะออกตามหาความจริง" ฟ่านอี้พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของเขาฉายแววของความเด็ดเดี่ยวออกมาให้เห็น...สายลมกระโชกแรงพัดพาฝุ่นดินสีแดงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ อู๋หลิวและฟ่านอี้เดินเท้าลัด

บทที่ 33 แผนการสกปรก (1)ในขณะที่ความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวตระกูลฟ่านกำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่าอัศจรรย์ อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านสือโถวซึ่งเป็นบ้านหลังกลางของตระกูลสวี่กลับเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่แรงกล้าบ้านตระกูลสวี่ร้อนระอุเหมือนมีคนเอาเปลวไฟมารน เปลวไฟที่ว่านั้นก็คงหนีไม่พ้นเป็นไฟแห่งความริษยาเพล้ง!เสียงถ้วยชาลายดอกไม้ถูกขว้างลงพื้นจนแตกกระจาย เศษกระเบื้องสีขุ่นมีสภาพยับเยินเกลื่อนกลาด สวี่เสี่ยวถันนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนโซฟาไม้ที่ขัดมันเงาอย่างดี ใบหน้าสวยของหญิงสาวที่ถูกแต่งแต้มจนจัดจ้านมันบิดเบี้ยวผิดรูปเพราะความโกรธเคืองทั้งสิ้น อกอวบอัดของสวี่เสี่ยวถันกระเพื่อมขึ้นลงแรง ๆ เพราะหล่อนรู้สึกเหนื่อยหอบจากการอาละวาดคว้างปาสิ่งของ"เป็นไปได้ยังไง มันจะเป็นไปได้ยังไง! พี่ฟ่านจะไปหลงรักนังผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงกัน” สวี่เสี่ยวถันพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ที่ผ่านมาพี่ฟ่านยอมแต่งงานและยอมอยู่กินกับนังจินเซี่ยนั่นก็เพราะพี่ฟ่านมีความเป็นสุภาพบุรุษต่างหาก พี่ฟ่านไม่ได้อยากแต่งงานกั

บทที่ 34 รังควานไม่หยุด (1)ดวงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ ๆ เริ่มคล้อยต่ำลง แสงแดดอุ่น ๆ ทอแสงสีส้มฉาบไล้ไปทั่วทุ่งนาและถนนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่หมู่บ้านสือโถว อู๋หลิวและฟ่านอี้เดินเคียงคู่กันกลับมาจากหมู่บ้านตงไหลด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า แม้เสื้อผ้าของพวกเขาจะเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและหยาดเหงื่อจากการเดินทางข้ามหมู่บ้าน แต่แววตาของคนทั้งคู่กลับเปล่งแสงประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนฟ่านอี้ยกมือขึ้นแตะหน้าอกเสื้อด้านในเบา ๆ สัมผัสถึงความแข็งของวัตถุสองชิ้นที่ซ่อนอยู่ เครื่องบันทึกเสียงชิ้นนี้อัดแน่นไปด้วยคำสารภาพของลุงจาง และสมุดบันทึกเล่มนี้จะช่วยไขปริศนาทุกอย่างให้กระจ่าง"ในที่สุด..." ฟ่านอี้ขยับปากพูดเสียงแผ่วเบา พลางส่งสายตามาหาภรรยาที่เดินอยู่ข้างกาย "เราก็มีความหวังแล้ว"อู๋หลิวหันมายิ้มตอบรับ รอยยิ้มของหล่อนเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานดี ๆ "ใช่ค่ะ พวกเรามีหวังแล้ว หลักฐานพวกนี้เพียงพอที่จะรื้อคดีได้ แต่เราต้องใจเย็น ๆ อย่าวู่วาม รอจังหวะเหมาะสมที่สุดค่อยเปิดโปงพวกมันค่ะ"ทั้งคู่เดินคุยกันเสีย

บทที่ 35 มีแต่คนปองร้าย (1)เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดสีทองสาดสะท้อนลงบนหลังคาบ้านหลังน้อย วันนี้ฟ่านอี้กับอู๋หลิวตกลงกันว่าจะช่วยกันซ่อมรั้วบ้านให้เสร็จ เมื่อหมดห่วงเรื่องของทางบ้านแล้ว ค่อยเดินหน้าทวงคืนความยุติธรรมให้กับฟ่านอี้แต่แล้วในขณะที่สองสามีภรรยากำลังก้ม ๆ เงย ๆ ช่วยกันซ่อมรั้วบ้านอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีบุคคลไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้นที่นอกรั้วบ้าน คนที่มาเยือนบ้านหลังเล็กของตระกูลฟ่านคือ จ้านเฟินถิง กับทหารชั้นผู้น้อยที่รับหน้าที่เป็นผู้ติดตามอีกสามคน รวมถึงจินเหยาที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของจินเซี่ยก็มาที่นี่ด้วยตั้งแต่หล่อนพลั้งมือผลักจินเซี่ยตกบันไดคราวนั้น หล่อนก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้จินเซี่ยเห็นอีกเลย วันนี้ไม่รู้ว่าลมอะไรหอบมา ถึงได้ถ่อมาถึงที่นี่ได้“พี่เซี่ย… ผมกับน้องเหยาอุตส่าห์มาหาพี่ถึงที่ พี่ไม่คิดจะต้อนรับพวกผมหน่อยเหรอ พวกเราก็คนกันเองทั้งนั้น จะวางมาดเย่อหยิ่งไปทำไมกัน?” จ้านเฟินถิงพูดด้วยน้ำเสียงช่างยียวนเหมือนอย่างเคย“มาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ?” อู๋หลิ

(Nc+) บทที่ 36 วิธีระงับความโกรธ (1)ณ บ้านหลังใหญ่ของพันโทหนุ่มจ้านเฟินถิงเย็นวันนี้จินเหยาบอกสามีว่าหล่อนจะงดทานข้าวมื้อเย็น เพราะอารมณ์ไม่ดี กินไม่ลง จินเหยาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่หัวค่ำ เพราะคิดว่าการอาบน้ำด้วยน้ำอุ่นอาจทำให้หล่อนอารมณ์ดี และรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้บ้าง แต่ไม่เลย! หล่อนไม่รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดเคร้ง!จินเหยาในชุดนอนลายลูกไม้สีแดงตุ่น ๆ ซึ่งเป็นผ้าเนื้อโปร่งเผลอปัดมือไปโดนขวดน้ำหอมราคาแพงที่ใช้หมดแล้วจนหล่นแตกเกลื่อน“พี่เซี่ย! ครั้งหนึ่งพี่เคยแย่งพี่ฟ่านไปจากฉัน ต่อมาก็มาพัวพันและมาให้ท่าสามีของฉัน แล้วไหนยังมาขโมยของในบ้านของฉันอีก คนแบบพี่ไม่น่าเกิดมาเป็นพี่สาวของฉันเลยจริง ๆ” จินเหยาเอ่ยตัดพ้ออยู่หน้ากระจกพลางจ้องมองดวงตาของตัวเองที่กำลังขึ้นสีแดงก่ำเพราะหล่อนเพิ่งเลิกร้องไห้มาหมาด ๆที่หล่อนร้องไห้ไม่ใช่เพราะหล่อนกำลังเสียใจ แต่เพราะหล่อนกำลังรู้สึกแย่ต่างหาก หล่อนรู้สึกเหมือนว่าไม่ว่าเรื่องอะไรในชีวิตของหล่อนก็ล้วนต้องตกเป็นรองจินเซี่ยอยู่เสมอ เอี้