All Chapters of 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 42 นัดมาไกล่เกลี่ยวันต่อมา…ตอนเช้าบรรยากาศภายในห้องไกล่เกลี่ยของสถานีตำรวจตึงเครียดจนคนด้านในรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นบุหรี่จาง ๆ กลิ่นสีผนังเก่า ๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้อง ฝั่งหนึ่งของโต๊ะยาวคือฟ่านเจาถัวกับสามี หล่อนมาในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเพื่อบ่งบอกถึงพลังอำนาจที่มี ใบหน้าของหล่อนบึ้งตึงหมองหม่นแต่ก็พยายามเชิดคอสูงเพื่อข่มขวัญคนตรงหน้าข้างกายของหล่อนอีกข้างหนึ่งคือชู้รัก ที่สามีของหล่อนไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่านั่นคือชายชู้ของภรรยา ทนายคนดังกล่าววางตัวดีมาก ไม่ออกท่าทางเชิงชู้รักให้สามีของหล่อนตงิดใจเลยแม้แต่น้อยคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับฟ่านเจาถัวและพวก คืออู๋หลิวกับฟ่านอี้ที่มาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แม้จะราคาถูกกว่าเสื้อผ้าที่เจาถัวสวมใส่แต่ก็รีดจนเรียบกริบ ทำให้สองสามีภรรยาคู่นี้ดูสุภาพ มีกาลเทศะ และดูมีการศึกษา นอกจากฟ่านอี้กับอู๋หลิวก็ยังมีทนายเสิ่นเดินทางมาที่สถานีตำรวจด้วยอีกคน"คุณนายฟ่านเจาถัวครับ ทางเราได้รับแจ้งความดำเนินคดี" ร้อยเวรเจ้าของคดีเกริ่นนำ"

บทที่ 43 ไม่ยอมวางมือ (2) ภาพของกรงขังที่มืดมิด ภาพของอาหารที่บูดเน่า ภาพของความโดดเดี่ยวไร้แวดวงสังคมที่สูงส่งผุดขึ้นมาในหัวของฟ่านเจาถัวเป็นฉาก ๆ และที่สำคัญที่สุด คือภาพของความตาย ที่หล่อนไม่พร้อมแบกรับมันไว้บนบ่าเลยสักนิดฟ่านเจาถัวกลัวเกร็งจนเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก หล่อนเริ่มรู้แล้วว่าอาการความหวาดกลัวต่าง ๆ ของฟ่านอี้ในตลอดหลายปีมานี้มันเป็นยังไง มันคงจะทรมานไม่น้อยเลยจริง ๆแต่ทว่า!!! ฟ่านอี้ทรมารแล้วมันยังไง ก็ใครใช้ให้เขารอดชีวิตกลับมากันล่ะ ตายพร้อมพ่อแม่ของเขาไปซะตั้งแต่ตอนนั้นก็สิ้นเรื่อง ก็จะไม่ได้มาทนเจ็บปวดทรมานอย่างนี้ไงล่ะ“ไอ้ใบ้ฟ่านอี้มันทำตัวเองทั้งนั้น!” ฟ่านเจาถัวพ่นคำพูดนี้ออกมาอย่างไม่สมเหตุสมผลกับหัวข้อสนทนา ทำให้ทนายหวังขมวดคิ้วมุ่นในความบ้า ๆ บอ ๆ ของฟ่านเจาถัว"ไม่! ฉันไม่ยอม! อร๊ายยยย" จู่ ๆ ฟ่านเจาถัวก็กรีดร้องออกมาซะงั้น หล่อนกำมือแน่น ทุบมือลงไปบนโต๊ะแรง ๆ อย่างบ้าคลั่ง"ฉันอุตส่าห์แย่งชิงทุกอย่างมาได้แล้ว กว่าจะได้มันมาฉันต้องลำบากและต้องลงทุนลงแรงไปไม่ใช่น้อย ๆ แล้วเรื่องอะไ

บทที่ 44 ประมาทเลินเล่อ (2) รถตู้คันสีเทาเก่า ๆ ไม่มีป้ายทะเบียนจอดรออยู่ปากตรอก ประตูรถเปิดออกอย่างรวดเร็ว และชายคนหนึ่งที่นั่งรออยู่ด้านในก็โผเข้ามารับร่างเล็กของเด็กน้อยเอาไว้อย่างรวดเร็วเช่นกันเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวประตูรถก็ปิดลงดัง ‘ปั่ง’รถตู้คันดังกล่าวบึ่งออกตัวไปจากจุดเกิดเหตุด้วยความเร็วสูง ทิ้งไว้เพียงควันไอเสียจาง ๆ ให้ดูต่างหน้าด้านของย่าทวดหมิงฉีที่เพิ่งทรงตัวลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ และเหล่ามวลมหาชนที่เพิ่งสลายตัวซาลง จึงทำให้ย่าทวดสามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ง่ายขึ้น แม้ย่าทวดจะได้รับบาดเจ็บจากการหกล้ม แต่ทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ย่าทวดให้ความสนใจ สิ่งที่ย่าทวดให้ความสนใจมากที่สุดก็คือ…เหลนตัวน้อยหายไปไหน!ย่าทวดเดินวนไปมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวและระส่ำระส่าย ใบหน้าของหญิงชราบิดคว่ำคล้ายจะร้องไห้โฮออกมาแต่ก็พยายามกลั้นไว้"มี่อิง มี่อิงลูก… หนูอยู่ไหน? มี่อิงของย่าหายไปไหนแล้ว" ความว่างเปล่าคือคำตอบ ตรงแผงขายของเล่นไม่มีเงาของมี่อิงยืนอยู่ มีเพ

บทที่ 45 หาทางช่วยมี่อิง (2) “เรื่องทุกอย่างมันยาวน่ะค่ะ เอาเป็นว่าพี่ฟ่านกลับมาพูดได้เป็นปกติแล้ว ยังไงพวกป้า ๆ ช่วยปิดเป็นความลับก่อนนะคะ เพราะเรื่องนี้สำคัญกับครอบครัวของพวกเรามาก”อู๋หลิวเป็นฝ่ายเอ่ยกับป้า ๆ ทั้งสี่คนแทนฟ่านอี้ และหล่อนก็โค้งตัวลงคล้ายกำลังคำนับอ้อนวอนขอความเห็นใจ ซึ่งป้า ๆ ทั้งสี่คนที่เห็นอย่างนั้นก็เกิดอาการใจอ่อน แม้ว่าพวกเขาจะชอบซุบซิบนินทา และชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น แต่ถ้าถูกกำชับว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก ๆ และถูกขอร้องไว้ขนาดนี้ พวกหล่อนก็ไม่กล้าเอาไปพูดต่อหรอกและในขณะที่อู๋หลิวกำลังยืนคุยกับป้าทั้งสี่อยู่นั้น ฟ่านอี้ที่โกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดงก็เดินดุ่ม ๆ ออกไปนอกตัวบ้าน หมายจะบุกไปที่บ้านเดิมของตนเองซึ่งเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในตัวเมือง"หยุดเดี๋ยวนี้นะพี่ฟ่าน!" อู๋หลิวรีบพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าสามี ใช้ร่างกายบอบบางของตนเป็นกำแพงขวางกั้น"หลีกไปจินเซี่ย! ผมจะไปเอามี่อิงคืน!" ฟ่านอี้ตวาดเสียงสั่น น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอย่างกลั้นไม่อยู่ สภาพของเขาในตอนนี้เหมือนหมาบ้าไม่มีผิด "พวกม

บทที่ 46 ไปโกดังร้าง (2) หลังจากฟ่านอี้กับอู๋หลิวมาถึงที่นี่ได้แค่ไม่กี่นาทีก้อนเมฆสีดำทะมึนก็ลอยมาปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ เพียงไม่กี่อึดใจสายฝนก็โปรยปรายลงมาราวกับกำลังถูกสวรรค์กลั่นแกล้งสายฝนที่โปรยปรายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจากด้านนอก ทำให้บรรยากาศภายในโกดังร้างยิ่งดูวังเวงอับชื้นเข้าไปอีก หากไม่มีแสงสว่างจากตะเกียงโง่ ๆ สองสามดวง ด้านในแทบมืดสลัวเลยก็ว่าได้แสงจากตะเกียงดวงหนึ่งที่กำลังส่องสว่างวูบไหวอยู่ใกล้ ๆ กับร่างเล็กของเด็กหญิง เผยให้เห็นภาพที่ค่อนข้างบีบหัวใจของคนเป็นพ่อแม่ร่างเล็กจ้อยของฟ่านมี่อิงถูกมัดมือไพล่หลังติดกับเสาเหล็กเก่า ๆ ที่มีหยากไย่ขึ้น ปากเล็ก ๆ ที่เคยพูดจาฉะฉานน่าฟังถูกปิดสนิทด้วยผ้าเทปสีดำดวงตากลมโตของเด็กหญิงวัยเพียงสี่ขวบบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก น้ำตาใส ๆ เม็ดกลมเล็กยังคงไหลอาบแก้มเปรอะเปื้อนอยู่กับคราบเขม่าฝุ่น ทำให้สภาพของเด็กน้อยดูน่าเวทนาเข้าไปใหญ่มี่อิงเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดู ๆ แล้วก็เหมือนลูกนกตัวน้อยที่ตกอยู่ในวงล้อมของสัตว์นักล่าห่างออกไ