All Chapters of 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 42 หมอกร้ายเลือนหายไปแล้ว (1)ในขณะที่หลิวถงกับพรรคพวกถูกลากตัวและถูกไล่ต้อนให้ไปขึ้นรถจี๊ปทหาร อีกด้านหนึ่งของลานหมู่บ้าน ดันมีเสียงร้องไห้โฮดังลั่นยิ่งกว่าเสียงของเด็กทารกแรกเกิดซะอีก"ฮือ… สหายอัน! ช่วยผมด้วย! สหายอัน!"จ้างต้าไห่ที่อดีตเคยเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตผู้เคยยิ่งใหญ่คับหมู่บ้าน ณ ตอนนี้กำลังถูกคนของหน่วยความมั่นคงหิ้วปีกสองข้างลากถูไปกับพื้นดิน สภาพของเขาดูไม่ได้ มันยิ่งกว่าขอทานซะอีก กางเกงผ้าฝ้ายเปียกชุ่มเป็นวงกว้างส่งกลิ่นฉุนกึกของปัสสาวะที่ไหลราดรดท่อนขา เมื่อเขาเห็นอันฉู่อี้กำลังจะเดินออกไปจากลานดิน จ้างต้าไห่ก็พยายามสะบัดตัวดิ้นรนเพื่อจะเข้าไปกราบกรานขอความช่วยเหลือจากอันฉู่อี้ที่แต่ไหนแต่ไรมาจ้างต้าไห่หมายหัวและหมายจะเล่นงานกลั่นแกล้งเขาอยู่ตลอด"สหายอัน! พี่ชายอัน! ผมผิดไปแล้ว!" จ้างต้าไห่อายุมากกว่าอันฉู่อี้ตั้งหลายปี แต่ความกลัวทำให้เขาพูดผิด ๆ ถูก ๆ มั่วซั่วไปหมด ศักดิ์ศรีอะไรก็ไม่มีแล้ว ถึงขั้นยอมเรียกอันฉู่อี้ว่าพี่ชาย เสียงตะโกนลั่นและภาพน้ำหูน้ำตาที่ไหลย้อยลงมาถึงปลายคางทำให้จ้างต้าไห่ดูเ

บทที่ 43 เฟื่องฟูทวีคูณ (1)ต้นเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 1979 สายลมหนาวเหน็บจากไซบีเรียพัดกระหน่ำเมืองมู่ตานเจียงจนขาวโพลนไปด้วยหิมะ แต่ถึงอย่างนั้นความหนาวเย็นทางกายภาพก็ไม่อาจหยุดยั้งกระแสความร้อนแรงที่กำลังปะทุขึ้นทั่วแผ่นดินจีนได้ วิทยุชุมชนและหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ People's Daily ต่างพาดหัวข่าวใหญ่เกี่ยวกับการประชุมเต็มคณะครั้งที่ 3 ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีนชุดที่ 11 ซึ่งนำโดยเติ้งเสี่ยวผิงคำว่า ‘การปฏิรูปและเปิดประเทศ’ กลายเป็นคำศักดิ์สิทธิ์ที่ปลุกชีพมังกรที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น บรรยากาศในเมืองมู่ตานเจียงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ผู้คนเริ่มกล้าสวมใส่เสื้อผ้าที่มีสีสันสดใสมากขึ้น แทนที่จะใส่แค่ชุดสีน้ำเงินและเขียวหม่นหมองแบบเดิม ตามมุมถนนและสวนสาธารณะของเมือง เต็มไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นและปัญญาชนที่ยืนท่องหนังสือเสียงดังเซ็งแซ่ เพื่อเตรียมตัวสอบเกาเข่าสอบเข้ามหาวิทยาลัย ที่เพิ่งถูกรื้อฟื้นกลับมา ยุคสมัยแห่งความป่าเถื่อนได้ผ่านพ้นไปแล้ว ยุคสมัย

บทที่ 44 อบอุ่นหัวใจ (1)ต้นเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1980 สายลมหนาวพัดกระดาษประกาศผลสอบสีแดงสดที่ติดอยู่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ของอำเภอเมืองให้ปลิวไสวอยู่ในบรรยากาศของฝูงชนที่มุงดูกันอย่างเนืองแน่น เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงดังก้องไปทั่วบริเวณ"เป็นไปไม่ได้! ที่หนึ่งของมณฑล...เป็นเด็กอายุสิบสองเนี่ยนะ?""เถาไป๋เทียน? นั่นมันหลานชายของตาเฒ่าเถาเจี่ยงที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นพวกทุนนิยมไม่ใช่เหรอ?""สวรรค์! สอบข้ามชั้นแล้วยังได้คะแนนคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์เต็มอีก! นี่มันเทพเจ้าชัด ๆ เขาทำได้ยังไงเนี่ย มหาวิทยาลัยชิงหวาตอบรับแล้วด้วย! เขานี่มันอัจฉะริยะเกินคนจริง ๆ สมแล้วที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลเถา"สายตาอิจฉาริษยาและชื่นชมผสมปนเปกัน คนเหล่านั้นหันไปจับจ้องที่ร่างผอมสูงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่วงนอกสุด เถาไป๋เทียน ในวัยสิบสองปี แต่ร่างกายสูงใหญ่เกินวัยแอบเหมือนเด็กหนุ่มสิบห้าหรือสิบหกปีเลยก็ว่าได้ เถาไป๋เทียนยืนกอดอกมองชื่อของตัวเองบนบอร์ดด้วยสายตาที่ราบเรียบไร้อารมณ์ คล้ายกำลังมองแผ่นกระดาษเปล่า ไม่ใช่การประกาศผลสอบที่จะเปล

บทที่ 45 ดื่มด่ำกับความสุข (1)อันเจียหลินขยับตัวเข้าไปใกล้เถาไป๋เทียน เธอถอดถุงมือสีแดงออก เผยให้เห็นนิ้วมือน้อย ๆ ที่เรียวยาวเสมือนลำเทียน เธอยื่นมือไปแตะที่กลางหน้าผากของเถาไป๋เทียนเบา ๆวิ้ง!แสงสีทองจาง ๆ ที่คนทั่วไปมองไม่เห็น สว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอ แล้วซึมหายเข้าไปในหน้าผากของเด็กหนุ่ม สิ่งนั้นเท่ากับ ตราประทับแห่งโชคลาภและการคุ้มครอง พลังตบะระดับสูงที่เธอแอบสะสมไว้ ถูกถ่ายทอดให้เขาไปส่วนหนึ่ง เพื่อเป็นเกราะป้องกันภัยอันตรายในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลโกงให้กับเขา"ไปเถอะ" อันเจียหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว "ไปพิชิตเมืองหลวงซะ ไปทำตามความตั้งใจให้สำเร็จ ฉันจะรอวันที่พี่กลับมานะ"เถาไป๋เทียนรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ความเหนื่อยล้าและความกังวลหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่นและพลังใจที่เปี่ยมล้น เขาจับมือน้อย ๆ ของเธอมากุมไว้แน่น แล้วนาบแก้มตอบ ๆ ลงไปที่หลังมือของเธอเบา ๆ อย่างทะนุถนอมอันที่จริงเขาอยากจุมพิตหลังมื

บทที่ 46 ท่ามกลางฝูงชน (1)ปี ค.ศ. 1995 ยุคสมัยแห่งทองคำและคอนกรีตได้มาถึงแผ่นดินจีนอย่างสมบูรณ์แบบ สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงที่พัดผ่านมาเมื่อทศวรรษก่อน ณ จุดนี้ได้กลายเป็นพายุเศรษฐกิจที่โหมกระหน่ำ ตึกระฟ้าผุดขึ้นราวดอกเห็ดเสียดแทงยอดเมฆในเมืองใหญ่ ป้ายไฟนีออนหลากสีสันสว่างไสวไม่ต่างจากฮ่องกงหรือโตเกียว เสียงเครื่องจักรทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ผสานกับเสียงเพลงป๊อปจากไต้หวันที่ดังกระหึ่มตามร้านค้าณ ใจกลางย่านธุรกิจใหม่ของเมืองมู่ตานเจียง ตอนนี้ขยายตัวจนกลายเป็นมหานครเศรษฐกิจแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตึกสูงระฟ้า 20 ชั้น ตั้งตระหง่านโดดเด่นเป็นสง่า ตัวตึกกรุกระจกสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงตะวัน ยอดตึกประดับตราสัญลักษณ์พยัคฆ์ติดปีกสีทองอร่ามที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของ ‘อันกรุ๊ป’ อาณาจักรธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่ครอบคลุมทั้งระบบโลจิสติกส์ระดับชาติ อสังหาริมทรัพย์เกรดเอ และห้างสรรพสินค้าครบวงจร ภายในห้องรับรองระดับ VVIP ชั้นบนสุดอันฉู่อี้ ในวัย 54 ปี ยืนจัดเนกไทผ้าไหมอิตาลีอยู่หน้าก