All Chapters of 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 28 ยินดีช่วยเหลือ (1)บรรยากาศภายในห้องพักซอมซ่อของคอกวัวเงียบสงัดลง หลังจากที่เถาไป๋เทียนจัดการห่มผ้าให้ปู่และตรวจสอบลมหายใจจนแน่ใจว่าปู่ของเขาเข้าสู่ห้วงนิทราที่ปลอดภัยแล้ว เด็กชายก็หันกลับมามองอันเจียหลินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างตะกร้าไม้ไผ่สายตาของเขากวาดมองทองคำแท่งและนาฬิกาข้อมือที่ส่องประกายวาววับอยู่ในวงล้อมของความมืดสลัวอีกครั้ง แววตาของเด็กชายปราศจากความโลภโมโทสัน มีเพียงความเคร่งขรึมและความเข้าใจสถานการณ์ที่ลึกซึ้งเกินวัยเขาไม่เอ่ยปากถามว่า ‘เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?’ หรือ ‘ทำไมเด็กห้าขวบถึงมีทองคำ?’ คำถามเหล่านั้นไร้สาระเมื่อเทียบกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า เด็กคนนี้เพิ่งช่วยชีวิตปู่เขาด้วยยาที่หายากและด้วยน้ำต้มสมุนไพร และตอนนี้เธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ แล้วอย่างเขาจะไม่ช่วยเหลือเธอได้ยังไงกัน"แถวนี้ซ่อนไม่ได้" เถาไป๋เทียนเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น เขาปิดฝาตะกร้าลงอย่างระมัดระวัง "พวกยุวชนแดงชอบเข้ามาค้นห้องหาหนังสือต้องห้าม ถ้าเจอของพ

บทที่ 29 หาแพะรับบาป (1)ฤดูร้อน ปี ค.ศ. 1977 ณ มณฑลเฮยหลงเจียง ดวงอาทิตย์บนฟากฟ้าเปรียบประดุจดั่งเตาหลอมเหล็กกล้าที่คว่ำลงครอบผืนแผ่นดิน แสงแดดแผดเผาอย่างไร้ความปรานี อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นทำลายสถิติในรอบหลายสิบปี จนอากาศสั่นไหวระริกเป็นคลื่นความร้อนเหนือพื้นดินทุ่งนาแปลงรวม สวนข้าวโพด และแปลงผักของคอมมูนกวงหมิง ซึ่งควรจะเขียวขจีด้วยต้นกล้าของความหวัง กลับกลายเป็นทุ่งสังหารสีเหลืองกรอบ ต้นข้าวโพดแห้งเหี่ยวใบม้วนงอ ลำต้นลีบเล็กแคระแกร็นเหมือนกับคนขาดสารอาหาร ส่วนข้าวสาลีที่กำลังออกรวงก็แห้งเหี่ยวจนแทบจะกลายเป็นฝุ่นผงเมื่อสัมผัสมันผืนดินที่เคยชุ่มชื้นแตกระแหงเป็นร่องลึก กว้างพอที่จะให้สุนัขตัวเล็ก ๆ ตกลงไปได้ แม่น้ำสายหลักที่หล่อเลี้ยงชีวิตชาวบ้าน ลดระดับลงฮวบฮาบจนเห็นก้นแม่น้ำที่เต็มไปด้วยโคลนแห้งและซากปลาตายส่งกลิ่นเหม็นเน่าลอยโชยตลบอบอวล ความวิตกกังวลแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกหลังคาเรือน ยิ่งกว่าเมฆหมอกในฤดูหนาวซะอีก ชาวบ้านต่างรู้แก่ใจว่า หากการเก็บเกี่ยวปีนี้ล้มเหลว ฤดูหนาวที่จะถึงนี้จะไม่ใช่แค่ความหนาวเหน็บ แต่จะเป็นนรกแห่ง

บทที่ 30 เดิมพันด้วยชีวิต (1)ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด อันเจียหลินที่ถูกมารดากอดไว้แน่น กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ดูหวาดกลัวเท่าที่ควร ทั้งที่บอกพ่อไว้แล้วว่า พ่อควรจะเล่นบทเทพพยากรณ์ผู้หยั่งรู้สภาพอากาศ แต่ดูเหมือนว่าบิดาคนนี้ยังสมองทึบอยู่จริง ๆ และดูเหมือนว่ามารดาของเธอจะหวาดกลัวเกินไปจนขาดสติ‘พวกท่านนี่เข้าใจอะไรยากแท้ จะมาหนีอะไรกัน จะทำเรื่องง่ายให้กลายเป็นเรื่องยากไปทำไม หึ! ไหนขอดูภาพนิมิตอนาคตหน่อยซิ มันจะน่ากลัวขนาดไหนกันเชียว’วูบ!และแล้วภาพอนาคตในอีกสิบนาทีข้างหน้า ก็ปรากฏชัดแจ้งขึ้นในห้วงความคิดของอันเจียหลิน เป็นภาพที่บานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าทนแรงกระแทกไม่ไหว มันแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ฝูงชนบ้าคลั่งกรูเข้ามาในบ้านดินหลังน้อยดุจฝูงหมาป่าที่หิวกระหายอันฉู่อี้ออกไม้ออกมือเหวี่ยงมีดสู้ตาย แต่ไม่อาจต้านทานแรงคนนับสิบได้ เขาถูกท่อนไม้ฟาดเข้าที่ศีรษะจนเลือดอาบ ถูกรุมกระทืบจนขาหักบิดเบี้ยวจ้าวเฟยเฟยถูกกระชากตัวออกไป จ้างต้าไห่ฉวยโอกาสลวนลามเธอภายในความชุลมุน

บทที่ 31 กลับลำ (1)ช่วงเวลาบ่ายคล้อยจนถึงพลบค่ำ ณ เชิงเขาของหุบเขาปี่จวง ภาพของชาวบ้านราว ๆ ห้าสิบชีวิตที่ช่วยกันขุดดินอย่างบ้าคลั่งปรากฏขึ้นภายในสายตาของทุกคน แสงแดดที่ยังคงแผดเผาลงมาไม่หยุด ทำให้เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าทุกคน ดินที่แห้งแข็งทำให้การขุดลอกคูคลองเป็นไปอย่างยากลำบากแต่ภายใต้การสั่งการของอันฉู่อี้ ทุกอย่างกลับดูเป็นระบบระเบียบอย่างน่าพิลึก อันฉู่อี้ยืนอยู่บนเนินสูง คอยตะโกนสั่งการประหนึ่งแม่ทัพบัญชาการรบ"กลุ่มหนึ่ง! ขุดลึกอีกสองศอกทางทิศตะวันออก! กลุ่มสอง! โกยดินไปถมทำนบกันทางซ้าย อย่าให้น้ำล้นออกไปทางป่า!"เขาชี้นิ้วสั่งการได้อย่างแม่นยำเปรียบเสมือนมีแผนที่ภูมิศาสตร์อยู่ในหัว ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับทิศทางน้ำไหลในหุบเขานี้ แต่เขามีตัวช่วย[พ่อมองไปที่ก้อนหินใหญ่สีดำทางขวานั่น] เสียงของอันเจียหลินดังก้องในสมองของเขา มันชัดเจนเสมอคล้ายว่าเธอมายืนกระซิบอยู่ข้างหู[ตรงนั้นเป็นจุดรวมสายน้ำ ใต้ดินมีโพรงหิน สั่งให้พ

บทที่ 32 ไม่ได้รับเชิญ (1)หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…บ่ายแก่ ๆ ของวันหมู่บ้านหงจงตกอยู่ในความเงียบสงบอันน่าเบื่อหน่าย แสงแดดสีทองทาบทาลงบนหลังคามุงฟางและลานดินที่เริ่มแห้งแข็ง เสียงหวีดร้องของแมลงท้องถิ่นดังระงมเป็นเพื่อนชาวบ้านที่กำลังนั่งถักเชือกฟาง ไม่ก็ซ่อมแซมเครื่องมือการเกษตรเตรียมรับหน้าหนาวที่ใกล้เข้ามา แต่แล้วความสงบสุขนั้นก็ถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรงด้วยเสียงที่ชาวบ้านไม่คุ้นเคยบรื้นนน!!เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดีเซลขนาดใหญ่ ดังกึกก้องกัมปนาทมาจากถนนลูกรังหน้าหมู่บ้าน ฝูงนกที่เกาะอยู่บนยอดไม้แตกฮือบินหนีหายไปด้วยความตกใจ สุนัขในหมู่บ้านต่างพากันวิ่งหลบหางจุกตูดหรือเห่ากรรโชกด้วยความหวาดกลัว รถจี๊ปทหารสีเขียวเข้ม ยี่ห้อ เป่ยจิง 212 (Beijing Jeep) คันมหึมา แล่นฝ่าฝุ่นตลบเข้ามาในเขตหมู่บ้าน ล้อรถบดขยี้ก้อนดินและหลุมบ่ออย่างไม่เกรงใจคนในพื้นที่ในยุคสมัยนี้รถจี๊ปทหารไม่ใช่แค่ยานพาหนะ แต่มันคือสัญลักษณ์ของ ‘อำนาจสูงสุด’ คือตัวแทนของรัฐบาลกลางและ