All Chapters of 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 37 หลักฐานที่สูญหาย (1)เช้าตรู่ของวันเดียวกันนี้ แสงตะวันสีส้มปนทองอ่อนเริ่มลอยฉาบขอบฟ้า และสาดแสงส่องลงมากระทบบนหลังคาบ้านของบ้านดินท้ายหมู่บ้านหงจง ภายนอกดูเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในบ้านหลังน้อยที่ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แตกต่างไปจากเดิม อันฉู่อี้ กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสัมภาระลงในย่ามผ้าใบเก่า ๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แววตาคมกริบฉายประกายความมุ่งมั่น เขาหยิบของใช้บางส่วน หยิบห่ออาหารแห้ง และมีดพกประจำกายใส่ลงไปอย่างเป็นระเบียบ จ้าวเฟยเฟย นั่งมองสามีอยู่บนเตียงเตาด้วยสีหน้ากังวลระคนภาคภูมิใจ เธอรู้ชัดในก้นบึ้งของหัวใจว่าสามีกำลังจะทำอะไร"พี่แน่ใจแล้วเหรอคะ พี่ฉู่อี้?" จ้าวเฟยเฟยถามเสียงเบา "การเข้าเมืองครั้งนี้ ถ้าพลาดขึ้นมาพี่อาจจะไม่ได้กลับมาหาฉันกับลูกอีกเลยนะ"อันฉู่อี้ชะงักมือที่กำลังจัดของในย่าม เขาเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา "ถ้าฉันไม่ไป พวกมันก็จะกลับมาหาเราอยู่ดี อย่าได้รอให้มันมาซ้ำเติมเลย ในตอนที่หน่วยความมั่นคงของคอมมูนกำลังส่งเรื่องตรวจสอบ เราจะอยู่เฉ

บทที่ 38 ผู้พิทักษ์น้อย (1)อันฉู่อี้กระชับสายสะพายย่ามผ้าใบแนบกับลำตัว เขาไม่ได้เลือกใช้ถนนลูกรังสายหลักที่มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง เพราะตระหนักว่านั่นคือเส้นทางมรณะที่จ้างต้าไห่หรือไม่ก็พวกลูกสมุนของหลิวถงอาจจะดักซุ่มรออยู่ก็เป็นได้ ชายหนุ่มผู้แบกความหวังของตระกูล เลือกที่จะเดินเท้าลัดเลาะไปตามเส้นทางสายเก่าในป่ารกทึบทางท้ายหมู่บ้าน เส้นทางที่อันฉู่อี้เลือกเป็นเส้นทางที่รกร้างและเต็มไปด้วยขวากหนาม ซึ่งมีเพียงนายพรานเก่าแก่และคนที่หาของป่าจนชำนาญเท่านั้นที่รู้จักเส้นทางนี้ฝีเท้าของอันฉู่อี้มั่นคงและหนักแน่นแน่วแน่ สัญชาตญาณของทหารเก่าที่เคยออกไปลาดตระเวนที่แถบชายแดนซึ่งหลับใหลไปนานเริ่มตื่นตัวขึ้น อันฉู่อี้ไม่กลัวที่ต้องเดินป่าหรือเดินทางไกลเพียงลำพัง แต่เขากลัวที่จะไม่ได้เปิดโปงคนชั่วมากกว่า เขาหวังเหลือเกินว่าเอกสารสำคัญในกระเป๋าย่ามของเขาจะสามารถเอาผิดคนชั่วได้ขณะเดียวกันนี้ อันฉู่อี้ไม่รู้เอาซะเลย ว่าเขาไม่ได้กำลังออกเดินทางเพียงลำพัง ห่างออกไปด้านหลังประมาณห้าสิบก้าว ในสุมทุมพุ่มไม้ที่หนาตาและรกทึบ มีเงาร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายค

บทที่ 39 พบนายพลเสิ่นหลง (1)อาคารกองบัญชาการของมณฑลทหารเฮยหลงเจียง ตั้งตระหง่านอยู่ในวงล้อมของความวุ่นวายของตัวเมืองอาคารอิฐสีแดงสูงสามชั้นที่มีธงแดงสะบัดพลิ้วอยู่ยอดเสา คือสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่สูงสุดในภูมิภาคนี้ ที่หน้าประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ มีร่างทหารยามสองนายในชุดเครื่องแบบตึงเปรี๊ยะ ยืนถือปืนยาวรักษาการณ์อยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม"หยุด! นี่เขตหวงห้าม!" เสียงตะโกนห้ามดังขึ้นเมื่อร่างของชายคนหนึ่งเดินตรงดิ่งเข้ามาชายผู้นั้นสวมเสื้อนวมเก่าขาดวิ่นที่มีรอยเลือดแห้งกรังเปรอะเปื้อนแขนเสื้อ กางเกงมีรอยฉีกขาดเผยให้เห็นบาดแผลถลอก ใบหน้ามอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นโคลนและรอยฟกช้ำจากการถูกต่อยตี แต่ทว่าหนึ่งสิ่งที่สวนทางกับภาพลักษณ์ภายนอกของเขาคือดวงตา ดวงตาสีดำขลับของชายหนุ่มทอประกายสว่างวาบเหมือนดวงดาวในคืนเดือนมืด และแผ่นหลังของเขาก็เหยียดตรงเขม็ง ดูสง่าผ่าเผยผิดวิสัยของชาวบ้านทั่วไป อันฉู่อี้หยุดเดินตามคำสั่ง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาทหารยามหนุ่มทั้งสองคน"ผมมาขอพบท่านนายพลสูงสุดครับ" อันฉู่อี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

บทที่ 40 จับประจาน (1)เย็นวันเดียวกันนี้ในหมู่บ้านหงจง แสงแดดอ่อน ๆ ของเวลาสี่โมงเย็นไหลเข้ามาปกคลุมพื้นที่บ้านของผู้คนในหมู่บ้านหงจง บรรยากาศภายในหมู่บ้านแห่งนี้เงียบเชียบผิดปกติ มันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงนกกระพือปีกแล้วทันใดนั้นความเงียบสงบทั้งปวงก็ถูกทำลายลงดื้อ ๆ บรื้นนน!! ครืนนน!!เสียงเครื่องยนต์ดีเซลขนาดมหึมาของขบวนรถบรรทุกทหาร เจี่ยฟ่าง Jiefang CA10 จำนวนกว่าห้าคัน ดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหมู่บ้านหงจงและทอดยาวไปถึงหมู่บ้านข้างเคียง เหมือนฝูงสัตว์ร้ายที่กรีธาทัพบุกเข้ามาขย้ำเหยื่อ ฝูงนกที่เกาะอยู่ตามยอดไม้แตกตื่นบินว่อนเต็มท้องฟ้า เสียงหมาเห่ากรรโชกรับกันเป็นทอด ๆ ตั้งแต่หน้าหมู่บ้านยันท้ายหมู่บ้านชาวบ้านหงจงที่เพิ่งเสร็จจากงานในคอมมูน และกำลังทยอยเดินกลับบ้านตัวเอง ต่างพากันหยุดชะงักฝีเท้า และต่างเดินออกมาดูเหตุการณ์อึกทึกครึกโครมนั้นด้วยความตื่นตระหนกลนลาน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาทุกคนต้องอ้าปากค้าง รถบรรทุกทหารลำเลียงพล พร้อมด้วยรถจี๊

บทที่ 41 แก้ตัวไม่ขึ้น (1)สายลมยามเย็นพัดเอากลิ่นดินและกลิ่นของความสิ้นหวังของใครบางคนลอยโชยไปทั่วลานกว้างกลางหมู่บ้านหงจง บรรยากาศรอบข้างเพิ่มความกดดันขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เมื่อรถจี๊ปคันใหญ่อีกคันแล่นเข้ามาจอด ชายร่างใหญ่ที่สวมเสื้อผ้าเรียบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า ในนามของพลเอกระดับสูงก้าวขาลงมาจากรถจี๊ปคันดังกล่าว ทันทีที่เขาคนนั้นปรากฏตัวรัศมีแห่งอำนาจก็แผ่ซ่านออกมาจนน่าตกใจชาวบ้านที่ยืนละแวกนั้นต่างกลั้นหายใจรอชมฉากสำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น “เอาล่ะสิ… ผู้บัญชาการใหญ่มาถึงที่นี่ คงไม่ใช่เล่น ๆ แล้วนะ”นายพลเสิ่นหลงเดินฉับ ๆ อย่างมีมาดเข้ามายังลานดินของหมู่บ้านหงจง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมและดุดันอย่างที่สุด ทหารใต้บัญชาและชาวบ้านทั้งหลายต่างแหวกทางเดินให้เขาอย่างพร้อมเพรียงกันหลิวถง ลูกน้องของหลิวถงและจ้างต้าไห่นั่งคุกเข่าอยู่ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยแววตาไหวระริกกลัวตาย"ทะท่านนายพล" หลิวถงเอ่ยเสียงสั่น "ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับผม ผะผมถูกใส่ร้าย… นี่เป็นฝีมือของไอ้สารเลวอันฉู่อี้ ท่านต้องอย