All Chapters of 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 32 ไม่ได้รับเชิญ (2) "ท่านรองนายพล… ท่านมาหาใครเหรอครับ?" อันฉู่อี้ถามเสียงแหบแห้งและสั่นเครือหลิวถงถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีที่ฉายแววตกตะลึงแสร้งทำ "ฉู่อี้… นั่นนายเหรอ?" หลิวถงอุทานเสียงดัง เพื่อให้ชาวบ้านทุกคนได้ยิน "บาปกรรม! ทำไมสหายรักถึงมีสภาพแบบนี้!"หลิวถงพุ่งตัวเข้าไปหาอันฉู่อี้ โดยไม่รังเกียจความสกปรกเพื่อสร้างภาพ เขากางแขนออกกว้างแล้วดึงร่างอันฉู่อี้เข้ามาสวมกอดอย่างแนบแน่น"สหายรักของฉัน! น้องชายของฉัน! ฉันมาช้าไป!"อันฉู่อี้ถูกรวบตัวเข้าไปในอ้อมกอด เขาสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าเครื่องแบบชั้นดีที่ตัดเย็บอย่างประณีต และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับจากต่างประเทศที่ฉุนกึกเตะจมูก มันเป็นกลิ่นของความสำเร็จที่ขโมยไปจากเขา"สหายหลิว… พี่ถง…" อันฉู่อี้แกล้งทำเสียงสะอื้น ตัวสั่นเทาในอ้อมกอดเพื่อน "ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วในชาตินี้..."แม้ปากจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ในใจของอันฉู่อี้กลับเย็นเยียบราวธารน้ำแข็ง ปากทำเป็นพูดดี แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดว่า…&

บทที่ 33 เจตนาไม่บริสุทธิ์ (2) อันฉู่อี้รู้สึกโล่งใจ ที่ในที่สุดหลิวถงก็เดินออกมาจากจุดนั้นหลิวถงเดินต่อไปที่เตียงเตา ก้มลงมองใต้เตียงเตาที่มืดมิดและเต็มไปด้วยฟืนและหยากไย่ เขามองหา ‘ร่องรอย’ บางอย่าง ที่อาจส่งผลเสียต่อเขาในอนาคตได้เผื่อว่าอันฉู่อี้ซ่อนอาวุธหรือเอกสารสำคัญอะไรไว้ เขาจะได้รีบจัดการทำลายมันซะ แต่ทว่าสิ่งที่หลิวถงพบเห็นภายในบ้านหลังนี้ กลับไม่มีอาวุธหนัก ไม่มีเอกสารสำคัญที่ส่อแววว่าจะเอาผิดหรือเปิดโปงเขาได้หลิวถงพบเพียงความว่างเปล่า ความยากจน และกลิ่นอับของคนจนตรอก"เฮ้อ..." หลิวถงถอนหายใจยาว หันกลับมาหาอันฉู่อี้กับภรรยาและลูกสาวตัวน้อย "ดูท่าทางนายจะหมดสภาพแล้วจริง ๆ สินะ น้องชาย เสือร้ายแห่งกองพลปักกิ่งกลายเป็นแมวป่วยไปเสียแล้ว"อันฉู่อี้ฝืนยิ้มแห้ง ๆ "เสืออะไรกันครับพี่ถง ตอนนี้ผมเป็นแค่หมาขี้เรื้อนที่รอวันตายเท่านั้นแหละ""ฮึ ดีแล้ว" หลิวถงพึมพำเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียง "แบบนี้แหละดีสำหรับแก"เขารู้สึกวางใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง อันฉู่อี้ในสภาพนี้ไม่มีทางเป็นภัย

บทที่ 34 รอตลบหลัง (2) การให้เงิน 100 หยวนกับศัตรู ไม่ใช่ความใจบุญสุนทาน แต่เป็นการสร้างพยานหลักฐานเท็จแบบเนียน ๆ ว่าอันฉู่อี้มีเงินได้ก็เพราะขายความลับของชาติให้ฝ่ายศัตรู"ขอบใจ...ขอบใจมากพี่ถง!" อันฉู่อี้แกล้งทำเป็นน้ำตาไหลพราก มือสั่นเทาคว้าซองเงินมากอดไว้"ชาตินี้ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณพี่เลย!"[ใช่! ไม่มีวันลืมแน่] เสียงเจียหลินดังแทรกขึ้นในหัวพ่อ [เพราะคืนนี้เราจะตอบแทนมันอย่างสาสมเลยล่ะ]อันเจียหลินที่นั่งอยู่ตรงข้าม ไม่แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย เธอเอาแต่นั่งเท้าคาง จ้องมองใบหน้าของหลิวถงเขม็ง ดวงตากลมโตดำขลับคู่นั้น นิ่งสนิท ลึกล้ำ และว่างเปล่าเหมือนดั่งหลุมดำหลิวถงที่กำลังเสแสร้งพูดคุย เริ่มรู้สึกอึดอัดอย่างชวนฉงน ขนแขนลุกชันโดยไม่ทราบสาเหตุ ทุกครั้งที่เขาหันไปสบตากับเด็กคนนี้ เขาจะรู้สึกเหมือนมีความเย็นยะเยือกสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามสันหลัง เหมือนถูกมองทะลุเข้าไปถึงตับไตไส้พุง ส่วนเพราะอะไรนั้น เขาเองก็หาคำตอบไม่ได้"เอ่อ...ลูกสาวนายนี่... จ้องฉันแปลก ๆ นะ" หลิวถงหัวเราะแห้ง

บทที่ 35 ผิดแผน (2) "มีพลเมืองดีไปแจ้งที่กองรักษาการณ์..." หลิวถงพูดเสียงเครือ พยายามหลบสายตา "เขาบอกว่ามีสายลับแฝงตัวอยู่ในหมู่บ้านนี้ และซ่อนอุปกรณ์สื่อสารกับสมุดรหัสลับภาษาซีริลลิกไว้ในบ้านหลังนี้""สายลับ? ซ่อนอุปกรณ์สื่อสารกับสมุดรหัสลับภาษาซีริลลิก? ไว้ที่บ้านผมเนี่ยนะ?" อันฉู่อี้เบิกตาโพลง "บ้าไปแล้ว! ผมเป็นทหารเก่า! ผมจะทรยศชาติได้ยังไงกัน ถึงผมจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนขายชาติ แต่พี่ก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ ว่าเรื่องนั้นมันไม่จริง จะต้องมีคนใส่ร้ายผมแน่! และครั้งนี้ก็เหมือนกัน มีคนไม่ดีจงใจใส่ร้ายผม กะให้ผมตายด้วยโทษประหาร!"คำพูดของอันฉู่อี้ทำหลิวถงหน้าจืดไปชั่วแวบหนึ่ง ถึงแม้อันฉู่อี้ไม่ได้เอ่ยชื่อว่าใครคือคนไม่ดี ที่จงใจใส่ร้ายเขา หมายทำให้เขาต้องตายด้วยโทษประหาร แต่หลิวถงรู้ดีแก่ใจที่สุด ว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด ไม่ว่าในอดีตหรือในปัจจุบัน"ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อ!" หลิวถงบีบไหล่อันฉู่อี้แน่น "ฉันถึงต้องรีบมาดูด้วยตาตัวเอง! ฉันพยายามห้ามพวกเขาแล้ว แต่หน่วยความมั่นคงยืนยันว่าเบาะแสเชื่อถือได้ พวกเขาต้องขอค้นบ้านนายนะสหาย

บทที่ 36 สวนกลับให้หน้าหงาย (2) พรึ่บ!สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในยังคงไม่ใช่กล่องโลหะที่มีเสาอากาศ และไม่ใช่แผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีสมุดรหัสลับภาษาซีริลลิกของพวกรัสเซีย แต่เป็นสมุดบัญชีปกหนังสีดำเก่า ๆ และปึกกระดาษที่ถูกมัดรวมกันไว้อย่างลวก ๆ"นี่มัน..." หัวหน้าหน่วยขมวดคิ้ว "วิทยุรุ่นไหนเนี่ย?""วิทยุบ้านแกสิ เป็นกระดาษ!" หลิวถงเริ่มใจคอไม่ดี เขาชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ "ในสมุดเล่มนั้นและในกระดาษพวกนั้นต้องมีรหัสลับ หรือข้อมูลสำคัญแน่ ๆ เร็วเข้า เปิดอ่านเดี๋ยวนี้!"หัวหน้าหน่วยหยิบกระดาษฉบับบนสุดขึ้นมาคลี่อ่าน ลายมือในจดหมายนั้นโย้เย้และหวัดเหมือนไก่เขี่ย แต่มันเป็นลายมือที่คนในหมู่บ้านคุ้นเคยดี"นี่มันลายมือของ...จ้างต้าไห่?" หัวหน้าหน่วยพึมพำ ก่อนจะเริ่มอ่านออกเสียง "บันทึกรายวัน 25 พฤศจิกายน ปี 1973 ฉัน...จ้างต้าไห่ วันนี้ยักยอกข้าวสารและเสบียงกลางของคอมมูนมา 3 กระสอบ"บรรยากาศในห้องเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า ทุกคนลอบมองหน้ากันและกลั้นหายใจฟัง หัวหน้าหน่วยอ่านเนื้อความในกระดาษแผ่นแรกยังไม่หมด ก็รีบคว้าเอาก