All Chapters of ตำแหน่งชายา ข้าขอคืนให้ผู้ที่คู่ควร: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31“เพล้ง!” เสียงถ้วยชาแตกกระจายบนพื้นเศษกระเบื้องกระเด็นกระทบผนัง เสียงกรีดร้องดังแหลม จนสาวใช้ด้านนอกต่างสะดุ้งพร้อมกัน“เป็นไปไม่ได้!” พานหรงหรงยืนอยู่กลางห้อง ผมยาวหลุดลุ่ยจากการสะบัดเมื่อครู่ ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ“เขา…ไม่ร่วมหอ?”น้ำเสียงสั่นแต่แฝงด้วยความเดือดดาลจนไม่มีผู้ใดกล้าตอบสาวใช้คุกเข่าหน้าซีด“องค์ชายหลังจากออกจากที่นี่ เสด็จไปตำหนักพระชายารองเพคะ”คำตอบนั้นเหมือนค้อนทุบลงกลางอกของหรงหรง “พานเชียน…” นางทวนช้า ๆ ก่อนจะหัวเราะแผ่วแต่เสียงนั้นกลับบิดเบี้ยว“พานเชียน…”ชื่อของน้องสาวถูกเอ่ยราวกับมีพิษ“กรี๊ด!”เสียงร้องดังขึ้นอีกครั้งมือเรียวปัดทุกอย่างบนโต๊ะลงพื้น“ข้า…เป็นเจ้าสาว! คืนแรกเขาควรอยู่กับข้า!”ไม่ใช่มาเพื่อตกลงการแต่งงานแล้วก็เดินออกไปเช่นนี้ ที่นางคิดเอาไว้ไม่ใช่แบบนี้นางหอบหายใจแรงหน้าอกกระเพื่อมอย่างควบคุมไม่ได้“แล้วนี่คืออะไร! ให้ข้าหวังเหมือนคนโง่?”ไม่มีผู้ใดกล้าพูดไม่มีผู้ใดกล้าขยับเพราะทุกคนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ความโกรธแต่มันคือความอับอาย ที่ไม่มีทางลบล้าง“คนทั้งตำหนัก”หรงหรงกัดฟัน “ต้องรู้แล้วว่าข้าถูกทิ้งในคืนเข้าหอ”คำพูดนั้นเบ

บทที่ 33หรงหรงนอนนิ่งอยู่บนเตียงร่างกายของนางยังคงสั่นสะท้านเป็นระยะ แม้ความเจ็บที่ปลีน่องจะค่อย ๆ จางหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความระบมลึกที่ซึมเข้าไปถึงกระดูกแต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่ากลับเป็นหัวใจราวกับมีใครบางคนใช้มีดคมกรีดซ้ำลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนมันไม่อาจประกอบกลับเป็นชิ้นเดิมได้อีกดวงตาของนางเหม่อลอย มองไปยังเพดานโดยไร้จุดหมาย น้ำตาเอ่อคลออยู่ที่หางตาแต่ไม่ยอมไหลลงมาเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านนอกประตูถูกผลักเปิดอย่างระมัดระวังพานเชียนก้าวเข้ามานางชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของพี่สาว ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง“พี่หญิง…เป็นอย่างไรบ้าง”เสียงนั้นอ่อนโยนแต่กลับเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ หรงหรงหันขวับสายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้น“เจ้ามาสมน้ำหน้าข้างั้นหรือ”เสียงของนางแหบพร่าสั่น แต่คมกริบ“เจ้าโกหก…เจ้าหลอกลวงข้า” ทุกคำพูดเหมือนมีหนามแหลม “เจ้าโกรธข้าใช่หรือไม่ที่หลอกให้เจ้าต้องแต่งงานกับองค์ชาย”ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด“เจ้าจึงหลอกให้ข้ามาตกนรกนี้…เป็นเพื่อนเจ้า”คำว่านรกหลุดออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลลงในที่สุดพานเชียนนิ่งนางส่ายหน้าเบา ๆแววตาสั่นไหวไม่ใช่เ

บทที่ 35ยามเที่ยงแสงแดดสาดลงทั่วลานตำหนักเงาของเสาทอดยาวเป็นเส้นตรงเงียบงันผิดกับทุกวันจินหลงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคงหลังจากออกจากตำหนักตามกิจวัตรที่ทำซ้ำแทบทุกวันตรวจฎีกาฟังรายงานวางหมากกับขุนนางและกลับมาเสวยมื้อกลางวันที่ตำหนักเวลาเดิมทุกอย่างควรจะเหมือนเดิมแต่ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูโถงสายตากวาดมองรอบด้านบางอย่างขาดไปโต๊ะอาหารถูกจัดเรียงเรียบร้อยปลานึ่งซีอิ๊วจานหนึ่งวางอยู่ตรงหน้ากลิ่นหอมคุ้นเคยลอยขึ้นแผ่ว ๆ แต่…นางไม่อยู่“พานเชียนล่ะ”เสียงของเขาดังขึ้นเรียบแต่ไม่ดังนักทำให้คนทั้งห้องชะงักพานหรงหรงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ใบหน้าแต่งแต้มงดงามสมกับตำแหน่งพระชายาเอก นางยิ้มบาง“น้องหญิง…”นางเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ค่อยสบายเพคะ”จินหลงนิ่งเล็กน้อย “ไม่สบาย?”“เพคะ”พานหรงหรงพยักหน้าเบา ๆ “ปกตินางดูแลองค์ชายเพียงผู้เดียวต่อให้ป่วยก็ฝืนทน”นางหยุดเพียงชั่วลมหายใจก่อนจะเอ่ยต่อ“แต่ตอนนี้มีหม่อมฉันแล้วนางจึงวางใจ”คำพูดนั้นฟังดูอ่อนโยนและสมเหตุสมผล“อาหารขององค์ชายหม่อมฉันก็ทำตามสูตรในหนังสือของนาง ความจริงแล้วเราสองพี่น้องก็เรียนทำอาหารจากครูเดียวกันตำราเดียวกัน ร

บทที่ 37นางยืนอยู่หน้าเตาไฟในห้องครัวเล็กของตำหนัก หม้อโจ๊กข้าวฟ่างที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่ยามเช้าค่อย ๆ เย็นตัวลงจนแทบไร้ไอร้อน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เคยลอยคลุ้ง บัดนี้กลับจางหาย เหลือเพียงความจืดชืดราวกับไร้ชีวิตนางตั้งใจทำมันด้วยตนเองตามสูตรที่พานเชียนเขียนทิ้งไว้ทุกขั้นตอนทุกสัดส่วนแม้แต่วิธีคน นางก็พยายามทำให้เหมือนที่สุดเพราะนี่คือสิ่งเดียวที่นางคิดว่าจะทำให้เขาทำดีกับนางอย่างที่ทำกับพานเชียนแต่คนที่นางรอกลับไม่มา เวลาผ่านไปจากอุ่นเป็นเย็นจากเย็นเป็นชืดจนสุดท้าย นางก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามสาวใช้ที่เดินผ่านและคำตอบที่ได้กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ“องค์ชายไม่สบาย…เพคะ”พานหรงหรงไม่รอช้าชายกระโปรงถูกยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อก้าวเดินอย่างเร่งรีบตรงไปยังห้องบรรทม แต่ยังไม่ทันถึงประตูร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็ขยับมาขวางเอาไว้เฉียวฟงองครักษ์คนสนิทยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งราวกับกำแพง“ข้ามาเยี่ยมองค์ชาย”พานหรงหรงเอ่ยน้ำเสียงยังคงพยายามกดให้ราบเรียบแม้ภายในจะเริ่มร้อนรุ่ม“องค์ชายไม่รับแขกพ่ะย่ะค่ะ”เฉียวฟงโน้มศีรษะลงเล็กน้อยท่าทีสุภาพแต่ไร้ช่องว่างให้ต่อรองดวงตาของเขาเหลือบมองนางเพียงครู่ก่อนจะหลุบลง ในใ

บทที่ 39“มีถั่งเช่าแล้วทำไม” เสียงของพานหรงหรงดังขึ้นแฝงความไม่พอใจ พวกเขาทำอย่างกับว่านางใส่ยาพิษลงในแกง“ของหายากเช่นนั้น”นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “บำรุงกำลังวังชาอย่างดีนักว่ากันว่าเป็นยาอายุวัฒนะ”คำพูดของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจเพราะนางไม่รู้ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางเพิ่งทำลงไปมันอันตรายเพียงใดฟิ้ว!เสียงคมดาบแหวกอากาศฉับพลันใบดาบวาววับ เหวี่ยงผ่านใบหน้านวล“อ๊ะ!”พานหรงหรงอ้าปากค้าง เลือดซึมออกมาเป็นเส้นบางตรงแก้มขาว รอยแผลเล็กแต่เย็นเฉียบ ขาของนางอ่อนแรงแทบยืนไม่อยู่“รนหาที่ตาย”เสียงนั้นต่ำเย็นและเต็มไปด้วยไอสังหารคำว่า ตาย ตาย ตาย ตาย ดังก้องอยู่ในหัวนางราวกับสะท้อนซ้ำไปมาไม่สิ้นสุดจินหลงก้าวไปยังเสาไม้มือหนาดึงดาบที่ปักออกจากปลายเสา เสียงโลหะครูดเบา ๆ เย็นยะเยือก ปลายดาบหันกลับมา ชี้ตรงไปยังพานหรงหรงนางกลืนน้ำลายลำคอแห้งผากก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ขากลับไม่เชื่อฟังจินหลงย่างสามขุมหา ช้า ๆ แต่หนักแน่นทุกก้าว เหมือนเหยียบลงบนหัวใจของนาง“องค์ชาย!” เสียงเฉียวฟงดังขึ้นรีบร้อนเขาก้าวออกมาขวางเล็กน้อย แม้จะรู้ดีว่านี่คือการเสี่ยง“พระชายาเอก…เพิ่งแต่งเข้ามายังไม่ครบอาทิตย์หาก