All Chapters of ตำแหน่งชายา ข้าขอคืนให้ผู้ที่คู่ควร: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 40อยู่ไม่ได้แล้วตำแหน่งชายาขององค์ชายบ้าเช่นนี้ตั้งแต่แรกนางก็ไม่เคยต้องการไม่เคยแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะ…นางหากไม่ใช่เพราะคำพูดของพานเชียนนางจะไม่มีวันก้าวเข้ามาในตำหนักนี้ไม่มีวันเอ่ยปากให้ท่านพ่อและตระกูลเดิมของท่านแม่ช่วยผลักดันนางให้แต่งเข้ามาพานเชียนหลอกนางหลอกให้นางคิดว่าองค์ชายจินหลง พอจะเป็นมนุษย์ นางเพียงอดทนสักนิด เพื่อให้ได้เป็นฮองเฮาในวันข้างหน้าแต่แท้จริงแล้วเขาคือปีศาจและตอนนี้ปีศาจตนนั้นกำลังจะฆ่านางให้กลายเป็นผีเฝ้าตำหนัก“หม่อมฉัน…กลัวแล้ว” เสียงของพานหรงหรงสั่นดวงตาแดงก่ำ “องค์ชายปล่อยหม่อมฉันไปเถอะ”คำขอร้องครั้งแรกและอาจเป็นครั้งสุดท้ายจินหลงมองนางนิ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นเย็นและไร้ความปรานี“จะรีบไปไหน” เขาเอ่ยช้า ๆ “ยังไม่ถึงเจ็ดวันเลย”คำพูดนั้นเหมือนโซ่ตรวนพันธนาการนางเอาไว้ “ตอนอยากแต่ง…ก็ทำทุกวิถีทาง”ดวงตาคมจ้องลึก “พอบอกอยากจะไป…ก็จะไปเลยหรือ”เขาก้าวเข้าใกล้“ชายาที่ไม่ได้หย่าจะออกจากตำหนักนี้ได้”ปลายเสียงกดต่ำ “ก็เพียงร่างไร้วิญญาณเท่านั้น”คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายพานหรงหรงเย็นเฉียบ นางส่ายหน้า“ไม่…ไม่…แต่พานเชียน” นางรีบเอ่ยเหมื

บทที่ 42สามเดือน สามเดือนแล้วชายแดนลมแรงฝุ่นทรายลอยคลุ้งเสียงผู้คนไม่พลุกพล่านเท่าเมืองหลวงแต่ก็ไม่ถึงกับเงียบงันชีวิตที่นี่เรียบง่าย เรียบง่ายจนคนอย่างจินหลงไม่เคยคิดจะเหยียบย่างแต่วันนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้เพราะคนคนเดียว“พบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉียวฟงเอ่ยเบา ๆ เสียงนั้นไม่ต่างจากลม แต่สำหรับจินหลงมันชัดยิ่งกว่าฟ้าผ่า สายตาคมกริบ เลื่อนไปยังเบื้องหน้าแล้วก็หยุดตรงนั้นใต้ร่มผ้าเก่า ๆ มีร้านเล็ก ๆโต๊ะไม้ หม้อนึ่งควันลอยอ้อยอิ่ง และสตรีสองคนหนึ่งคนกำลังนวดแป้งอีกคนกำลังยกซึ้งท่าทางคล่องแคล่วเหมือนทำสิ่งนี้มานานแล้วแต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดหายใจ ไม่ใช่ภาพนั้นแต่คือรอยยิ้มของนางพานเชียนกำลังยิ้มจนเต็มดวงตาไม่ใช่ยิ้มฝืนไม่ใช่ยิ้มตามมารยาทไม่ใช่รอยยิ้มบาง ๆ ที่เขาคุ้นเคยแต่มันคือรอยยิ้มที่ สดใส อ่อนโยนและเป็นธรรมชาติรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นหัวใจของจินหลงกระตุกแรงกว่าครั้งใดภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวไหนเจ้าลองยิ้มสิ ยิ้มให้ข้าเหมือนที่เจ้าทำกับหมู หมา กาไก่ในตำหนักวันนั้นเขาเห็นนางแอบถลึงตาใส่เขา กว่าจะยิ้มให้เขาได้ ต้องใช้การบังคับแต่ตอนนี้นางยิ้มได้โดยไม่ต้องมีใครสั่งโดยไม่มีเขาอยู่ตร

บทที่ 44“เจ้าจะกลับไปกับข้าดี ๆ” เสียงทุ้มดังขึ้นช้า ๆ “หรือให้ข้าต้องให้เจ้าเลือก”เขาหยุดเล็กน้อยสายตาคมกริบกดลงบนร่างบาง“ระหว่างข้า…กับคนรักของเจ้า”คำว่าคนรักเหมือนมีดบางกรีดผ่านอากาศพานเชียนขมวดคิ้วทันทีดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจคนรัก?เขาหมายถึงผู้ใดหรือว่า…พานหรงหรงทำอย่างที่พูดจริง ๆ โกหกว่านางหนีตามบุรุษพานเชียนสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยเสียงเบาแต่มั่นคง“ข้าเลือกตัวข้า” คำตอบนั้นสั้นแต่หนักแน่น นางไม่ได้มีคนรัก“…”เหมยจื่อสะดุ้งเฉียวฟงชะงักแม้แต่ลมยังเหมือนหยุด “ข้าตอบแทนคุณราชครูแล้ว…”นางเอ่ยต่อช้า ๆ“ข้าแก้ไขสิ่งผิดพลาดที่เกิดขึ้นกับองค์ชายแล้ว” ทุกคำเหมือนถูกกลั่นออกมาจากใจ “ปล่อยข้าไปเถิด”เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงยืนหยัด“ชีวิตข้า…” นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยตรง “ติดอยู่ในทางเดินที่ผู้อื่นเลือกให้มานานแล้ว ข้าไร้มารดาหนุนหลัง ติดอยู่กับคำว่าต้อยต่ำ ข้าพูดความจริงกลายเป็นข้าโกหก ข้าจึงเลือกทางเดินที่สงบกว่า ข้าเลือกเงียบอย่างน้อย ๆ ข้าก็เหนื่อยกายและใจน้อยลง ที่นี่ข้าไม่ต้องเงียบเพื่อก้มหน้าให้ผู้ใด”คำพูดนั้นเหมือนเปิดแผลที่ถูกปิดทับมานานความเงียบกดทับลงมาอีกค

บทที่ 46พานเชียนนิ่งเงียบอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ในสมองกำลังคิดอย่างวุ่นวายว่าจะทำอย่างไรให้มารดาเป็นอิสระ โดยไม่ได้สั่งเกตว่ารถม้าไม่ได้มุ่งตรงกลับไปที่เมืองหลวง “ถึงแล้ว”เพียงสองชั่วยามก็ถึงที่พัก “องค์ชาย ที่นี่ที่ไหน แล้วไม่กลับเมืองหลวงหรือเพคะ”“ไม่ล่ะ ข้าซื้อจวนนี้เอาไว้แล้ว ตั้งแต่นี้ไปพวกเราจะอยู่ที่นี่”“แล้วตำแหน่งรัชทายาท”“ข้าเคยสนใจที่ไหน” เฉียวฟงลอบกลอกตา ไม่เคยสนใจ แต่ฟาดฟันกับองค์ชายจินหานจนแทบจะฆ่ากันตาย ไม่สนใจเลย“แล้วพี่หญิงจะเดินทางตามมาหรือเพคะ”“อ๋อเจ้าอยู่ที่ไกลผู้คนจนไม่รู้เรื่องของเมืองหลวงสิน่ะ พี่สาวเจ้าขอหย่าข้า นางถึงขั้นของให้ฮองเฮาตรวจรับรองความบริสุทธิ์ของนางเพื่อจะกลับสกุลพาน”ดวงตาของพานเชียนสั่นไหวเพียงชั่วขณะคำว่าหย่าที่หลุดออกจากปากเขานั้น เบาราวกับลม แต่กลับกระแทกลงกลางอกนางหนักหน่วงยิ่งกว่าสิ่งใด“พี่หญิง…ขอหย่าหรือเพคะ” เสียงนางแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากเอ่ยดังไป ความจริงนั้นจะยิ่งชัดเจนขึ้น“ใช่” จินหลงตอบสั้น ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก “นางถึงกับขอให้ฮองเฮาตรวจร่างกายเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ จะได้กลับไปแต่งงานใหม่ได้อย่างหมดจด”พานเชียนนิ่งงันภาพข

บทที่ 48จินหลงไม่เคยต้องง้องอน ไม่เคยต้องอธิบาย ไม่เคยต้องไขว่คว้าหัวใจของใคร เพราะตั้งแต่เกิดมา ทุกสิ่งล้วนถูกยื่นให้ถึงมือแต่กับนาง…เขาไม่รู้แม้แต่ว่าควรเริ่มต้นอย่างไรนอกจาก…เล่าทุกอย่างทุกสิ่งที่เขาไม่เคยบอกใคร“ข้าโตมาเช่นนี้” เขาเอ่ยช้า ๆ เสียงต่ำราวกับเล่าความผิดของตนเอง “ถูกเลี้ยงดูมาสูงศักดิ์ อยู่เหนือผู้คน คนที่ต่ำกว่าล้วนไร้ค่า…เป็นเพียงมดปลวก”พานเชียนนิ่งไม่ได้ขัดไม่ได้แทรกนางเพียงฟัง“ชีวิตของข้าสูงส่ง ทุกสิ่งรอบกายต้องเหมาะสมและคู่ควรข้าคิดเช่นนั้นมาโดยตลอด…จนกระทั่งวันนั้น เป็นครั้งแรกที่ข้าทำผิดต่อตัวเอง ชีวิตนี้ข้าผิดต่อวงศ์ตระกูลอยู่สามครั้ง”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมา ผืนผ้าที่มุมปักนกพิราบขาวสองตัวพานเชียนไม่ต้องมองก็รู้มันเป็นของนาง“วันที่ข้าเห็นเจ้า” เขากล่าวต่อ “ตรอกร้าง สกปรก มีกลิ่นคาวเลือด…กับแมวจรจัดตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรน”ภาพนั้นชัดเจนในความทรงจำชัดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด“มันข่วนเจ้า กัดเจ้า…แต่เจ้ากลับไม่ปล่อยมัน”เสียงเขาแผ่วลงเหมือนกำลังย้อนกลับไปเป็นชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง“เจ้าไม่โกรธ ไม่ผลักไส กลับกอดมันเอาไว้ ปลอบมัน…เหมือน