All Chapters of ตำแหน่งชายา ข้าขอคืนให้ผู้ที่คู่ควร: Chapter 51 - Chapter 57

บทที่ 50“เจ้าอยากเป็นคนขายซาลาเปา”คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของจินหลงอย่างง่ายดาย ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิต แต่สำหรับพานเชียน มันกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าสิ่งใดนางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ“องค์ชายทรงล้อหม่อมฉันเล่นหรือเพคะ”“ข้าหน้าเหมือนคนว่างมานั่งล้อเล่นกับเจ้าหรืออย่างไร” เขายกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าไม่พอใจที่ถูกตั้งคำถามพานเชียนเม้มริมฝีปาก นางไม่กล้าพูดต่อ แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความสงสัยบุรุษผู้นี้…คือองค์ชายคนที่เคยนั่งอยู่เหนือผู้คน ถูกปรนนิบัติทุกอย่างอย่างดีที่สุดแล้วอยู่ ๆ จะมาบอกว่าจะขายซาลาเปามันฟังดูไม่ต่างจากเรื่องตลก“หรือเจ้าคิดว่าข้าทำไม่ได้” เขาหรี่ตาลง เสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย“หม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้นเพคะ เพียงแต่…” นางชะงัก ก่อนจะเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง “งานเช่นนี้ไม่เหมาะกับพระองค์”“ไม่เหมาะตรงไหน”“มันไม่เหมือนกับการนวดแป้งหรอกนะเพคะ”“แล้วอย่างไร” เขาตัดบททันที “ข้าเป็นองค์ชายแล้วห้ามจับแป้ง ห้ามนึ่งซาลาเปา หรือห้ามยืนขายของข้างทางหรือ”คำถามนั้นทำให้นางเงียบไปเพราะไม่มีคำตอบใดจะตอบได้โดยไม่กระทบศักดิ์ศรีของเขา จินหลงจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะห

บทที่ 52รุ่งเช้าเงียบกว่าทุกวันหมอกบางลอยคลุ้งอยู่เหนือพื้นดิน กลิ่นอายชื้นของยามเช้าทำให้ลมหายใจเย็นลงเล็กน้อย พานเชียนตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง นางนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเหมยจื่อยังไม่ตื่นส่วนอีกคน…นางเหลือบมองไปยังห้องอีกฝั่ง เงียบสนิทเมื่อคืนคำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวข้าจะไม่รอไปตลอดนางเม้มริมฝีปาก ก่อนจะหันหลังให้ความคิดนั้น แล้วเริ่มลงมือเตรียมแป้งเหมือนทุกวันแต่วันนี้ทุกอย่างดู…ไม่เหมือนเดิมมือที่เคยนวดแป้งอย่างคล่องแคล่ว กลับชะงักเป็นระยะสายตาที่เคยนิ่ง กลับเหม่อลอย“คิดอะไรอยู่”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังนางสะดุ้งเล็กน้อยจินหลงยืนพิงเสาไม้ มองนางอยู่ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้“หม่อมฉัน…ไม่ได้คิดสิ่งใดเพคะ”“โกหกอีกแล้ว” เขาเดินเข้ามาใกล้เกินไปจนกลิ่นตัวเขาแผ่วเบาเข้ามาในลมหายใจ“เจ้าคิดจนแป้งในมือเจ้าเละหมดแล้ว”พานเชียนก้มลงมองจริงอย่างที่เขาว่าแป้งที่ควรเนียน กลับแฉะและเสียรูป นางรีบวางมันลง“หม่อมฉันจะทำใหม่”มือหนาคว้าข้อมือนางเอาไว้ “พอ”นางชะงัก“วันนี้ไม่ต้องขาย”“แต่”“ข้าบอกว่าไม่ต้อง” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่หนักแน่นพานเชียนเงียบไปนางไม่เคยเห็นเข

บทที่ 54ฝนหยุดลงในยามดึกหยดน้ำเกาะตามชายคา ไหลหยดลงพื้นเป็นจังหวะช้า ๆ อากาศเย็นชื้นแผ่ซึมเข้ามาในเรือนพานเชียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแม้เสียงฝนจะเงียบไปแล้ว แต่ในใจนางกลับไม่สงบลงเลยประโยคสุดท้ายของเขา…ยังดังก้องข้าจะไม่ปล่อยตั้งแต่แรกนางไม่รู้ว่าควรกลัว…หรือควรเชื่อรุ่งเช้าฟ้าหลังฝนสดใสกว่าทุกวันแสงแดดส่องลอดเข้ามาในลานเล็ก กลิ่นดินเปียกยังคงลอยอ่อน ๆเหมยจื่อ ออกไปเตรียมของตั้งแต่เช้าเฉียวฟงก็หายตัวไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเหลือเพียงนาง…กับเขาเงียบผิดปกติพานเชียนกำลังจะเดินออกไปตั้งเตา“วันนี้ไม่ต้อง”เสียงเขาดังขึ้นจากด้านในนางชะงัก“เพคะ?”“ข้าบอกแล้ว” เขาเดินออกมา “วันนี้ไม่ขาย”“แต่”“มีคนกำลังมา”หัวใจนางกระตุก“ผู้ใดเพคะ”เขาไม่ตอบทันทีเพียงมองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก“คนจากเมืองหลวง”เลือดในกายเย็นวาบพานเชียนกำชายเสื้อแน่น“มาหาหม่อมฉันหรือเพคะ”“ไม่ใช่แค่เจ้า”“…”“มาหาข้า”คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้นางโล่งใจกลับยิ่งหนักขึ้น “เรื่องตำแหน่ง…หรือเพคะ”“คงใช่”เขาพูดเรียบเหมือนไม่ใส่ใจแต่แววตากลับเข้มขึ้นเล็กน้อย“แล้วพระองค์จะกลับหรือไม่”จินหลงไม่ตอบเขาเดินผ่านนางไป หยิบดาบ

ตอนพิเศษ 2ยามบ่ายในจวนเงียบสงบแสงแดดอ่อนส่องผ่านชายคา ลมพัดกลิ่นหญ้าแห้งลอยเอื่อยเข้ามาในลานเสียงหัวเราะเบา ๆ ของสตรีดังแทรกความสงบขึ้นมา“ลูกแมวนี่ไม่ใช่ลูกข้า”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างเอาเรื่องพานเชียนเงยหน้ามอง ก่อนจะยิ้มกว้าง“ไม่ใช่ลูกชายของท่าน แล้วจะให้เป็นลูกสุ”ยังไม่ทันพูดจบร่างสูงก็โน้มเข้ามาใกล้สายตาคมกดดัน“ถ้าเจ้าเอ่ยคำว่าสุนัขออกมา…”เสียงเขาต่ำลงอย่างน่ากลัว“ข้าจะจุมพิตเจ้าให้ปากแตก”พานเชียนหลุดหัวเราะคิกคักไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อยแขนเรียวอุ้มเด็กน้อยในอ้อมอกโยกไปมา“ได้ยินหรือไม่ หมิงเอ๋อร์ บิดาเจ้าขู่แม่อีกแล้ว”เด็กน้อยในอ้อมแขนกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะอ้าปาก“เมี้ยว”เสียงเล็กแหลมดังออกมาพานเชียนหัวเราะหนักกว่าเดิม“เห็นหรือไม่ ลูกท่านตอบแล้ว”จินหลงชะงักก่อนจะขมวดคิ้วก่อนจะถอนหายใจ“เมื่อใดเขาจะหยุดร้องเช่นนี้”“ก็ตั้งแต่เล็ก เขาได้ยินแต่เสียงแมวในลาน”นางตอบอย่างไม่ใส่ใจ“จะให้ร้องเป็นเสือคำรามหรืออย่างไร”จินหลงมองโอรสของตนสีหน้าซับซ้อน“ลูกข้า…เลียนเสียงแมวแทนที่จะหัดพูด”“เพคะ”“…”พานเชียนยิ้มบา“น่ารักดีออก” หมิงเอ๋อร์เพิ่งจะหกเดือนจะให้พูดได้เลยหรืออย่างไรจินหลงถอนหา