All Chapters of ตำแหน่งชายา ข้าขอคืนให้ผู้ที่คู่ควร: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20ทันทีที่พานเชียนก้าวเข้าสู่ตำหนักเสียงแตกกระจายก็ดังสนั่นก้องสะท้อนไปทั่วทั้งโถงไม่ต้องเสียเวลาเดาว่าสิ่งใดกำลังเกิดขึ้นและผู้ใดคือผู้ลงมือเสียงของสิ่งของที่ถูกเหวี่ยงกระแทกและแตกสลายดังต่อเนื่องไม่หยุดราวกับผู้กระทำต้องการระบายบางสิ่งที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้พานเชียนสูดลมหายใจลึกก่อนจะสาวเท้าเร็วขึ้นยาวขึ้นมุ่งตรงไปยังห้องโถงด้านใน หากช้ากว่านี้ นางรู้ดีว่าสิ่งที่ถูกทำลาย อาจไม่ใช่เพียงข้าวของแต่อาจเป็นคนและคนผู้นั้นหนนี้อาจเป็นนางเองแต่ยังไม่ทันที่นางจะก้าวผ่านประตูห้องโถงเงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางตรงหน้า“พระชายา ช้าก่อน…”เสียงขององครักษ์ดังขึ้นแฝงความตึงเครียด “เข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”พานเชียนชะงักเพียงเสี้ยววินาทีสายตาเบนไปยังประตูที่ยังคงมีเสียงทำลายดังออกมาไม่ขาด ก่อนจะหันกลับมามองผู้ที่ขวางทาง“แต่องค์ชาย…”นางเอ่ยเสียงยังคงเรียบแต่แฝงความเร่งร้อน“กำลังโมโหเพราะข้ากลับมาช้า”คำพูดนั้นไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย“หากข้าเข้าไปช้ากว่านี้…”นางก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด “ต่อให้เป็นท่านก็มิอาจหยุดองค์ชายได้”ความจริงที่นางเอ่ยออกมาทำให้องครักษ์นิ่งไปชั่วขณะแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่

บทที่ 22“เฉียวฟง…” พานเชียนเอ่ยช้าเนิบราวกับกำลังชั่งน้ำหนักกลางความสับสน นางเงยหน้าขึ้นสายตานิ่งมองไปยังองครักษ์“วันนี้…องค์ชายทำสิ่งใดที่ผิดแปลกไปจากทุกวันหรือไม่”คำถามนั้นเรียบไม่มีน้ำหนักอารมณ์จนผู้ฟังต้องชะงักองครักษ์หนุ่มนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีเหมือนกำลังทบทวนทุกช่วงเวลาก่อนจะตอบ“ทรงตรวจฎีกาช่วยฝ่าบาทเช่นทุกวันพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาจนแทบไม่มีสิ่งใดให้จับต้องพานเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย“แค่นั้นหรือ”น้ำเสียงของนางแผ่วแต่แฝงความไม่เชื่อความเงียบกดทับอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนที่องครักษ์จะเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้“อ๋อ…ทรงเสวยรังนก”เขาเอ่ยเร็วขึ้นที่“ฮองเฮานำมาถวายฮ่องเต้ เพียงถ้วยเล็ก ๆ หนึ่งถ้วย”คำพูดนั้นทำให้พานเชียนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีสายตาของนางไหวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยทันที“ได้ตรวจสอบพิษก่อนเสวยหรือไม่”คำถามนั้นกดต่ำแต่หนักพอจะทำให้บรรยากาศทั้งห้องเย็นลงทันทีไม่มีผู้ใดตอบไม่ใช่เพราะไม่รู้แต่เพราะไม่กล้าแม้แต่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ไม่อาจกล่าวออกมาว่ารังนกเพียงถ้วยเดียวจะทำให้ถึงขั้นคลุ้มคลั่ง ได้อย่างไรเพราะฮ่องเต้ก็เสวยจากโถเดียวกันและพระองค์ก็ยังทรงปกติดี

บทที่ 24พานเชียนยืนอยู่กลางห้องบรรทมสายตานิ่งแต่ความคิดไหลเชี่ยวราวสายน้ำอาหารคำตอบแรกผุดขึ้นมาแต่ก็ถูกปัดทิ้งแทบจะในทันทีเพราะนางรู้ดีตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาองค์ชายจินหลงไม่แตะต้องอาหารจากพ่อครัวแม้เพียงนิดทุกมื้อทุกคำล้วนผ่านมือของนางแล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่พ่อครัวจะวางยาเขา มันต้องมีบางอย่างมากกว่าที่เห็นความคิดนั้นยังไม่ทันเอ่ยออกมาสายตาของจินหลงก็เย็นวาบลงเสียก่อนราวกับเขาคิดไปถึงจุดเดียวกัน“บังอาจ…”เสียงของเขาต่ำแต่กดลึก “พวกมันร่วมมือกับคนนอกวางยาข้า”คำตัดสินนั้นเร็วและเฉียบขาดสมกับนิสัยของผู้ที่คุ้นชินกับการสั่งลงโทษมากกว่าการไต่สวนพานเชียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่งนางเดาสายตานั้นออก มันไม่ใช่เพียงความโกรธแต่คือความต้องการลงมือกับใครสักคนทันทีโดยไม่รอให้สิ่งใดหลุดรอด“หากองค์ชาย…”นางเอ่ยเสียงเรียบ“สั่งประหารพ่อครัว”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศหยุดนิ่งเพียงชั่วอึดใจ “ตัวการที่แท้จริงจะไหวตัวทันนะเพคะ”คำเตือนนั้นไม่ดังแต่หนักพอจะทำให้ความคิดที่กำลังพลุ่งพล่านต้องชะงัก แม้จะพอเดาได้แล้วว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเกิดจากฮองเฮา โอรสของพระนางเพิ่งอายุห้าปี หากจินหลงได้เป็นรัชทายาท โอกาสที

บทที่ 26หลังจากคำถามนั้นห้องบรรทมก็เงียบลงราวกับคำว่า หึงหวง ยังคงค้างอยู่กลางอากาศไม่จางหายจินหลงเอนตัวพิงพนักสายตายังจับจ้องพานเชียนไม่วางสตรีที่เอ่ยปากขอให้เขาแต่งพี่สาวของนางเข้ามาเป็นชายาเอกด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับเรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับหัวใจของตนเลยแม้แต่น้อย“ออกไปได้แล้ว”เขาเอ่ยเสียงต่ำเหมือนไม่อยากให้บทสนทนายืดเยื้อไปมากกว่านี้พานเชียนก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นอย่างสงบไม่เอ่ยคำใดเพิ่มเติมประตูถูกเปิดแล้วปิดลงเบา ๆ แต่กลับทิ้งบางอย่างเอาไว้ในใจของคนที่ยังนั่งอยู่เพียงลำพังจินหลงหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆในลำคอ“ไม่มีสิทธิ์”เขาพึมพำกับตัวเอง“หรือไม่อยากมี”คำถามนั้นไม่มีผู้ใดตอบแม้แต่ตัวเขาเองด้านนอกพานเชียนก้าวเดินช้า ๆไปตามระเบียงยาวสายลมเย็นพัดผ่านแต่กลับไม่อาจดับความหนักอึ้งในอกนางไม่ได้โกหก นางไม่มีสิทธิ์จริง ๆแต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกเพียงแต่ความรู้สึกนั้นถูกกดจนลึกเกินกว่าจะหยิบขึ้นมาใช้อีกครั้ง“พระชายา”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังพานเชียนหยุดก่อนจะหันกลับ“เฉียวฟง”องครักษ์หนุ่มคุกเข่าลงทันที“กระหม่อมมีเรื่องต้องรายงานพ่ะย่ะค่ะ”“ว่ามา”นางเอ่ยเสียงเรี

บทที่ 28กลางดึกห้องคุมขังใต้ตำหนักอับชื้นและเย็นเยียบหลิวอันถูกมัดกับเสาไม้เหงื่อซึมเต็มใบหน้าแม้อากาศจะหนาว เสียงหยดน้ำดังเป็นจังหวะช้า ๆ ราวกับนับเวลาให้ความกลัวกัดกินทีละนิด ประตูเหล็กเปิดออกเสียงครืดยาวก่อนที่เงาหนึ่งจะก้าวเข้ามาแสงคบเพลิงสาดกระทบเผยให้เห็นใบหน้าของพานเชียนนางมาเพียงลำพังไม่มีองครักษ์ไม่มีผู้ติดตามยิ่งทำให้บรรยากาศน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมหลิวอันเงยหน้าทันทีดวงตาสั่นไหว“พระ…พระชายา…”พานเชียนหยุดยืนตรงหน้าระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว“เจ้าคิดออกหรือยัง”นางเอ่ยเสียงเรียบ“ว่าควรเลือกสิ่งใด”หลิวอันกัดฟันแน่น“กระหม่อม…ไม่อาจทรยศนายได้”คำตอบนั้นทำให้นางยิ้มบาง“ทรยศ…”นางทวนเบา “เจ้าคิดว่าคนที่ใช้เจ้า…เห็นเจ้าเป็น ‘คนของเขา’ จริงหรือ”หลิวอันชะงัก “เจ้าก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง”นางก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นสายตาเย็น “ที่ถูกใช้แล้วทิ้งเหมือนฮองเฮา”คำพูดนั้นเหมือนมีดค่อย ๆ เฉือนความมั่นใจของเขา“ไม่…ไม่จริง…” นางรู้ได้อย่างไรว่าผู้สั่งการที่แท้จริงไม่ใช่ฮองเฮาเขาส่ายหน้าแต่เสียงเริ่มไม่มั่นคงพานเชียนหัวเราะแผ่ว“ไม่จริงหรือเช่นนั้น…” นางหยุดก่อนจะเอ่ยต่อ “เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่”