Alle Kapitel von Love Me, Salvatoire Twins: Kapitel 21 – Kapitel 30

“Sydelle! Let’s go horseback riding!” Nagising ako sa pag kalampag ni Aurelia sa pintuan ng kwarto ko. Inaantok pa ako nang binuksan ko ang pintuan, bumungad sa akin si Aurelia na naka bihis na. Tinignan ako nito mula ulo hanggang paa hanggang sa ngumuso siya, akala siguro niya ay naka bihis na ako. “Akala ko bihis kana!” “Hindi pa, kakagising ko lang,” inayos ko ang buhok ko. “Sunod ka nalang? May breakfast din doon, doon pinalagay ni kuya ang breakfast natin,” Tumango ako sa kanya. Agad din naman siyang umalis sa harapan ko kaya bumalik ako sa loob ng kwarto ko. Maliligo muna ako bago ako lalabas. Kumuha ako ng damit sa luggage ko, buti nalang ay may damit ako na pwede sa pangangabayo. It’s a thin dress, wala akong pants. Kulay brown ito, mahaba sa likuran tapos above the knee na sa harapan, kita ang hita ko pero wala akong pakielam. Nag cycling nalang ako. Pagka tapos kong maligo ay nag ayos na ako. Nakanguso kong tinignan ang itsura ko sa salamin, sinuot ko rin ang leathe

“Early dinner?” nag tatakhang tanong ko kay Aurelia. Nandito kami sa kung saan kami nag breakfast kanina. “Barbeque party daw, may mga alcoholic drinks din diyan, do you drink, Syd?” “Just wine,” sagot ko naman sa kanya. Tumango siya sa akin at may kinuha sa gilid niya. Tinaas niya ito at nakangising lumingon sa akin. “Good thing kuya Atreus prepared this for us, he doesn’t want me drinking hard alcohol,” Tumaas ang kilay ko sa sinabi niya. Her brothers are really strict, hindi ba siya na sasakal man lang? Parang sobrang higpit nila sa kapatid nila. Huminga ako nang malalim. Ayoko nang problemahin ang problema nila, besides Aurelia seems so cool about it. Bahala na silang magkakapatid. “We will cook our own foods,” sambit ni Alessio na sumulpot mula sa kung saan. Puro pang ihaw ang dala nila, it’s a good thing I don’t eat much rice when it comes to dinner. Kaya maganda ang naisipan nila. Iniwas ko ang tingin ko rito at tinignan ko ang tanawin na natataw ng mga ko. Malapit na

Today is our last day here, kanina pa rin ako kinukulit ni Amber kung anong oras ba kaming makakauwi. Malalim na hininga ang pinakawalan ko habang nakatitig sa lawa na nasa harapan ko. Sayang lang ay hindi namin nasubukang mangisda, gustong gusto ko sanang subukan ang mangisda ako. Hawak ang mug ng tsaa na tinimpla ko ay ramdam ko pa rin ang lamig ng hangin na humahaplos sa balat ko. Maaga kaming aalis para makapag pahinga pa rin si Aurelia sa bahay mamaya kahit papaano. Ngumuso ako nang may marinig akong yabag na palapit sa akin. Bahagya kong nilingon ito nang lumapit ito sa akin. “Alessio,” I acknowledge his presence. He playfully looked at me. He has his smirk in his face. “Good morning, Sydelle,” Ngumisi ako sa kanya. “Good morning too,” “Mhm, you woke up very early today,” Bahagya akong natawa. Yumuko ako para tignan ang mga isda na nasa lawa. “I wouldn’t miss this kind of morning, Alessio,” pabulong na sagot ko sa kanya. He smirked at me. Naramdaman kong lumingon s

“Bakit hindi kayo nag uusap?” nilingon ko ang nakiki usyosong si Aurelia. “Sino?” kunwaring tanong ko pa sa kanya kahit alam ko naman kung sino ang tinutukoy niya. She wrinkled her nose, I smirked at her. “Kuya Atreus,” “Hindi naman namin kailangan mag usap, Aurelia..” “Kahit na? Parang before naman nag uusap kayo tapos ngayon hindi na? What happened to you both?” Ano nga ba? Siya naman ang naunang hindi kumibo sa aming dalawa. “Wala naman Aurelia..” ngumisi ako. “Don’t worry about it, wala lang ‘yon, tsaka busy ang kapatid mo, look!” tinuro ko si Atreus na abala sa pakikipag usap sa isang babae. Dumaan ang pait sa pakiramdam ko nang makitang sobrang lapit nilang dalawa sa isa’t isa. Halos mag halikan na silang dalawa ah? Can’t they just give each other a space? Mag halikan nalang kaya silang dalawa? Nakakahiya naman sa kanila.. Umingos ako at iniwas ang tingin ko sa dalawa na nag lalampungan, parang silang dalawa lang ang nasa mundo nila, wala silang pakielam sa ibang tao,

“Where’s Alessio?” “I assume you already know, Atreus,” sagot ko sa kanya.Alessio’s his twin. Imposibleng hindi niya alam kung nasaan ang kapatid niya. “I just know he will have his vacation but he didn’t tell me where,” sagot nito sa akin. Bumuntong hininga ako. Bakit ba ako ang tinatanong niya ngayon? Wala akong alam. “I don’t know, Atreus. He didn’t tell me where is he going,” “Strange, he told me you will know,” Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. “I don’t know, stop bluffing, you know where is he,” Nilingon niya ako. “I don’t” “Just tell me where is he, Atreus,” masungit na sagot ko sa kanya.Naiirita naman siyang bumaling sa akin. “I already told you, I don’t even know where is he right now, Sydelle,” mas masungit na sagot niya sa akin. Tumalikod na siya paalis, inirapan ko naman siya. Nakakainis! Walang sinabi sa akin si Alessio kung saan siya pupunta and I feel like he’s my responsibility. Days have passed, parang wala lang sa mag kapatid na wala si Alessio. I guess