Semua Bab บังเอิญรู้สึกรัก: Bab 31 - Bab 40

ตอนที่ 30 : จบลงแค่นี้ตกดึกวันเดียวกันหญิงสาวร่างเล็กนั่งมองจานอาหารที่ใส่ผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสลับกับมองนาฬิกาบ่งบอกว่าเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว แต่ไร้ซึ่งคนที่บอกว่าจะมากิน อันดาได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำแบบนี้ทำไมทั้งที่ปากพูดด้วยเสียงหนักแน่นว่าจะไม่ทำตามตำพูดของเขา"ทำไมต้องทำไว้รอเขา แล้วทำไมฉันต้องมานั่งรอเขาแบบนี้ ประสาทกลับหรือเปล่าอันดา ฉันเกลียดเขาไม่ควรทำแบบนี้ตั้งแต่แรก"อันดาโมโหตัวเองที่ทำตามคำร้องขอพล่อยๆของผู้ชายคนนั้น ภาพเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะออกไปลอยเข้ามาในหัวจุ๊บริมฝีปากหนาโผลเข้าจูบริมฝีปากบางอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้อง สายตาคมกริบประสานกับดวงตากลมโตอยู่สักพัก การกระทำของชาวินท์ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ "ห้ามเธอกินก่อนฉัน""ทำไมฉันต้องเชื่อคำพูดของนาย ภาระคนอื่น และที่นี่ไม่ต้อนรับนายรู้ไว้ด้วย""นั่นมันเรื่องของเธอ""เมื่อไหร่จะเลิกกวนประสาทฉันและหายไปจากชีวิตฉันสักที น่ารำคาญเต็มทน""ไม่รู้ เพราะฉันยังไม่เบื่อเธอ" ปัง!หลังจากชาวินท์พูดจบประตูถูกปิดลงทันที อันดายังคงจับจ้องไปที่ประตูบานนั้นถึงแม้จะไม่มีคนตัวสูงยืนอยู่แล้ว อันดาหยิบจานอาหารไปที่ถังข

ตอนที่ 32 : ความฝันและความจริงชายหนุ่มร่างสูงเดินอยู่บริเวณท่าเทียบเรือ เป็นท่าเรือสำหรับนักท่องเที่ยวที่ชอบนั่งเรือชมวิวทะเล แสงแดดอ่อนๆตกกระทบกับพื้นผิวทะเลทำให้เกิดภาพที่สวยงามส่องแสงระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงาม สายตาคมจ้องมองภาพนั้นอยู่นานสองนาน ลมทะเลโชยกระทบกับใบหน้าคมคาย ร่างกายกำยำสวมเสื้อผ้าสบายๆตามสไตล์คนมาเที่ยวทะเล เสื้อเชิ้ตแขนสั้นแนวฮาวายสีขาว ปลดกระดุมลงจนเห็นแผงอกแกร่ง กางเกงขาสั้นเสมอเข่าสีเดียวกัน สวมรองเท้าแตะธรรมดา"รอนานไหม"เสียงหวานดังขึ้นทำให้ใบหน้าคมคายหันไปมอง สายตาคมมองร่างอรชรที่สวมชุดเดรสยาวสีขาว การแต่งตัวของเธอกลายเป็นสาวหวานและน่ารักชวนหลงใหล ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มเมื่อคนตรงหน้าส่งยิ้มหวานให้"ไม่นาน"มือเรียวเล็กเข้ามาจับและประสานกับมือหนาไว้หลวมๆ ชายหนุ่มก้มมองมือเรียวเล็กนั้นด้วยความพอใจ มือหนาค่อยๆบรรจงเหน็บผมทัดหูให้เธอ"ไปกันเลยไหม...อันดา""อื้ม จับมือกันแบบนี้นะ ชาวินท์ห้ามปล่อยมืออันดานะ"ชายหนุ่มพยักหน้าและเดินจูงมือหญิงสาวขึ้นเรือยอชต์ที่จองไว้ ใบหน้าของทั้งคู่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเรือยอชต์ลำใหญ่ล่องออกทะเลเพื่อชมวิวและใช้เวลานี้พักผ่อนหย่อนใ

ตอนที่ 34 : บังเอิญสองปีต่อมา...หญิงสาวร่างเล็กในวัยยี่สิบห้าปียืนรับลมเย็นๆจากมุมสูงของจุดชมวิว ปล่อยให้สายลมพัดมากระทบกับใบหน้าหวานที่ถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างบางเบา ผมยาวสลวยสีน้ำตาลหม่นเทาถูกมัดรวบเป็นทรงหางม้า การแต่งกายธรรมดาเพียงแค่เสื้อยืดกับกางเกงขายาวพร้อมสวมรองเท้าผ้าใบเพื่อความคล่องตัวแต่ยังมีเสน่ห์ให้คนหลงใหล ความสวยไม่เคยลดลงมีแต่เพิ่มขึ้นดวงตากลมโตทอดยาวออกไปมองป่าเขาที่อยู่ตรงหน้าได้ยืนคิดอะไรเพลินๆ ได้มองภาพท้องฟ้าตัดกับความเขียวของต้นไม้เหมือนได้ผ่อนคลาย ตั้งแต่เรียนจบอันดาได้เริ่มงานทันที เข้าทำงานบริษัทในเครือของครอบครัว บริหารงานจากผู้ช่วยกลายเป็นรองประธานสาวแบบก้าวกระโดด ไม่ใช่เพราะเป็นลูกสาวของพ่อจัสติน แต่ด้วยความสามารถที่คณะกรรมการเล็งเห็นว่าเธอสามารถพาบริษัทไปประสบความสำเร็จได้ จนตอนนี้อันดากลายเป็นที่รู้จักในแวดวงธุรกิจมากขึ้นพอเคลียร์งานจากบริษัทและพอมีเวลาว่างเธอมักจะมาช่วยแพทย์อาสาลงพื้นที่ต่างๆตามที่ตั้งใจไว้ ความสามารถของเธอทำให้หลายคนชม ขนาดไม่ได้เรียนแพทย์แต่สามารถช่วยเหลือผู้ป่วยผู้บาดเจ็บได้เป็นอย่างดีจากสาวสวยที่ถูกคนนินทาว่าร้ายในสมัยเรียน

ตอนที่ 36 : ไม่เหมือนเธอหญิงสาวร่างเล็กลากกระเป๋าเดินทางเพื่อไปรอรถขนส่งสาธารณะไม่คิดจะเช่ารถหรือให้คนของครอบครัวมารับ พอมาต่างประเทศอันดาชอบที่จะใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ได้เห็น ได้เรียนรู้สิ่งแปลกใหม่การมาต่างประเทศไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ คนอย่างอันดาไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว ชอบชีวิตอิสระไม่ชอบให้ลูกน้องเดินตามการนอนของเธอไม่เต็มอิ่มเท่าที่ควรถึงจะบินไฟล์ทยาวสิบกว่าชั่วโมง กว่าเธอจะได้หลับเพราะมีตัวปัญหาก่อกวน แต่สุดท้ายจากที่แกล้งหลับกลายเป็นหลับจริง มีสะดุ้งตื่นเป็นระยะดีที่เขาไม่ฉวยโอกาสในระหว่างที่เธอหลับและระหว่างที่ลงเครื่องเธอรีบเดินออกมาก่อนไม่ได้สนใจคนที่นั่งเคียงข้าง ไม่แม้แต่หันหลังไปมอง รู้ทั้งรู้ว่าต้องเจอกันที่งานแต่งของเพื่อน แต่ดีกว่าต้องเจอไปตลอดก่อนหน้านี้ได้โทรหาครอบครัวแล้วว่าเธอถึงที่นี่อย่างปลอดภัยและจะตามไปที่งาน ขอกลับไปโรงแรมเพื่อแปลงโฉม คงไม่ดีแน่ถ้าไปงานด้วยสภาพแบบนี้เอี๊ยด...ยางรถยนต์เสียดสีกับพื้นถนนเมื่อถูกเบรกกะทันหันทำให้เกิดเสียง ดวงตากลมโตมองรถสปอร์ตคันหรูสีขาวสะอาดตาที่จอดอยู่ตรงหน้า แต่เมื่อเจ้าของรถคันนั้นเปิดประตูออกมายลโฉมให้ได้เห็นทำให้อันดาถ

ตอนที่ 38 : ตบตาทุกคนรถสปอร์ตคันหรูของชาวินท์จอดห่างจากงานแต่งอยู่พอสมควร ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไปจอดเทียบเพื่อให้เธอหงุดหงิดแต่ครั้งนี้เขาจะทำแบบนั้นไม่ได้เพราะในงานแต่งของเอลิกซ์เต็มไปด้วยบรรดาญาติพี่น้อง พ่อแม่ของเขาและพ่อแม่ของเธออยู่กันครบ เมื่อโตขึ้นใช้ความคิดมากขึ้นถึงแม้ความคิดพวกนั้นจะเจ้าเล่ห์ก็ตามสายตาคมกริบปรายตามองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งอันดากับชาวินท์ทะเลาะกันก่อนออกจากห้อง และทะเลาะกันลากยาวมาจนถึงตอนนี้พึ่งจะสงบปากสงบคำก่อนที่รถจะจอด ไม่ว่าเธอจะถามเขาว่าทำแบบนี้เพื่ออะไร แต่คนเจ้าเล่ห์ยียวนกวนประสาทจนเธอหงุดหงิด และทุกครั้งที่เธอหงุดหงิดคนบ้านี่ดันชอบใจ พอเขาเห็นเธอนิ่งไม่โต้ตอบจะชอบแกล้งกวนประสาทให้เธอโมโห เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงกลับมาหาเธอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขารู้เรื่องที่นั่งบนเครื่องหรือเปล่าเพราะมันบังเอิญไปหมดทุกอย่าง เหมือนเตรียมพร้อมและรู้ว่าเธอต้องเดินทางวันไหนคนรักสบายและใช้เงินแก้ปัญหาแบบเขาสามารถนั่งเครื่องบินส่วนตัวมาแบบเงียบๆคนเดียวได้ด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องไปต่อแถวเข้าคิวกับใครไม่มีใครรู้สึกดีที่ถูกบีบบังคับให้ทำเรื่องเซ็กส์ แต่เธอไม่ใช่คนที่มานั่ง