All Chapters of บังเอิญรู้สึกรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 50 : ปลอบขวัญคอนโดอันดาอันดากับชาวินท์นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นภายในคอนโดโดยที่อันดาซบหน้าลงบนแผงอกแกร่งและกอดเอวสอบไว้ มือหนาคอยลูบหัวและพรมจูบหัวอยู่เป็นระยะ ทั้งคู่พากันกลับหลังจากเกิดเรื่องราวไม่คาดคิด ความเสียหายชาวินท์ได้ชดใช้ให้ทั้งหมด จัดการทุกอย่างเพื่อไม่ให้ข่าวหลุดรอดออกไปเป็นวงกว้าง พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เรื่องเงียบที่สุด การก่อเหตุในครั้งนี้ไม่ได้เกิดในพื้นที่ส่วนตัวแต่เกิดในพื้นที่สาธารณะค่อนข้างควบคุมได้ยากพอสมควรชาวินท์ได้เล่าเรื่องทุกอย่างให้อันดาฟังเกี่ยวกับเซฟ คู่อริที่ไม่ลงรอยกันตั้งแต่แรกเริ่ม มีปัญหากันและจบด้วยการฆ่าต่างฝ่ายต่างสูญเสีย ปัญหานี้สะสมมาเรื่อยๆ อันดาเข้าใจในสิ่งที่ชาวินท์เล่า พื้นที่ตรงนั้นชาวินท์เจอก่อนและเป็นพื้นที่รกร้าง ชาวินท์ได้ติดต่อขอซื้อที่ดินผืนนั้นและได้มาถึงจะอยู่ในราคาที่สูงลิบแต่ยอมจ่าย เมื่อฝ่ายตรงข้ามเห็นว่าพื้นที่นี้ทำเลทองเหมือนกันเลยเกิดความอยากได้ และยังอยู่ในเขตการปกครองของตัวเอง เลยจ้องจะเล่นงานชาวินท์เพื่อให้ทนไม่ไหวจนต้องย้ายกลับ หวังฆ่าชาวินท์เพื่อยึดพื้นที่ ไม่สนความถูกต้องหลังจากอันดาได้ฟังเรื่องราวของฝ่ายตรงข้

ตอนที่ 52 : ทำให้เห็นช่วงสายของวันใหม่ อันดายังคงนั่งกอดเข่าอยู่ในท่าเดิม ใบหน้าหวานยังเหม่อลอยราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งไม่เคยมีอะไรเข้ามาทำลายความรู้สึกได้แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนทุกครั้ง ยากที่จะข่มตาให้หลับลงได้ เธอไม่ได้รักผู้ชายมากกว่าครอบครัวตัวเอง แต่สิ่งที่พ่อทำแบบนี้ไม่เคยถามความรู้สึกของเธอเลยอันดาไม่ได้ติดต่อกับชาวินท์เลย ด้วยที่ตอนพ่อเอาตัวออกมาของทุกอย่างยังอยู่ในคอนโด ไม่รู้ว่าฝั่งทางชาวินท์เป็นยังไงบ้าง และเธอโดนคำสั่งห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด ไม่ต่างกับถูกกักขังก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูเบาๆทำให้อันดาหันไปมอง ไม่นานคนที่เคาะประตูได้เปิดเข้ามา"แม่ขา" อันดาเรียกผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่านับดาวรีบเดินเข้ามากอดลูกสาวด้วยความห่วงใย ไม่เคยเห็นอันดาเป็นแบบนี้มาก่อน อาการของลูกไม่ต่างจากตรอมใจ ไม่ลงมากินข้าวตั้งแต่เมื่อวานเย็น เอาข้าวขึ้นมาให้ไม่ยอมกิน ตอนเช้าไม่ลงไปกินข้าวเช้า แถมสภาพตอนนี้บอกได้ชัดเจนว่านอนไม่หลับ เธอผ่านช่วงที่ยากลำบากและเจ็บปวดมาก่อนย่อมรู้ดีว่าความรู้สึกเป็นแบบไหน"แม่คุยกับพ่อให้แล้วนะลูก

ตอนที่ 54 : เสมอต้นเสมอปลายครืด ครืด...เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูแผดเสียงดังในช่วงสามทุ่ม เสียงดังกังวานแต่ไร้ซึ่งการรับสาย สายตาคมกริบของจัสตินมองโทรศัพท์เครื่องหรูของลูกสาวที่แผดเสียงดังมาหลายนาทีและหลายครั้ง รับรู้ว่าใครโทรเข้ามาแต่ไม่รับอันดาได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองแผดเสียงเล็ดลอดเข้ามาในห้องมาสักพักใหญ่แล้วได้แต่นั่งกอดเข่ามองออกไปนอกระเบียง ดวงตากลมโตสั่นระริก มองท้องฟ้าที่มืดหม่นพอๆกับความรู้สึกเธอในตอนนี้ บรรยากาศไม่ชวนให้ออกมานั่งมองวิวเลยสักนิดเมื่อชาวินท์กลับไปพ่อจัสตินได้ขอโทรศัพท์จากเธอ เพราะพ่อเห็นว่าชาวินท์ยื่นโทรศัพท์ให้ การที่พ่อทำแบบนี้ต้องการให้ชาวินท์ฝึกความอดทน แต่ไม่ใช่แค่ชาวินท์ที่ฝึกความอดทนและรู้สึกโหยหา"พ่อกำลังฝึกอันดาเหมือนกันค่ะ" ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์อยากพุ่งตัวไปรับแต่ทำได้แค่นั่งฟังเสียงนั้น รู้สึกเจ็บปวดแบบบอกไม่ถูก มันเหมือนจะขาดใจสิ่งที่คิดไม่เหมือนกับความจริงในตอนนี้ อย่างน้อยได้คุยกับเขาผ่านโทรศัพท์ยังพอให้หายคิดถึง"หวังว่านายคงรู้ว่าฉันโดนยึดโทรศัพท์ พรุ่งนี้เช้านายจะมาหาฉันเหมือนวันนี้ใช่ไหม" อันดานั่งพึมพำอยู่คนเดียว ให้ลมในยามค่

ตอนที่ 56 : ผู้หญิงเจ้าเล่ห์ห้านาทีต่อมา...หลังจากอาทั้งสองคนกลับไปแล้วชาวินท์มานั่งอยู่เคียงข้างหญิงสาวที่ยังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง มือหนากุมมือเรียวเล็กไว้แน่นและพรมจูบด้วยความโหยหาและห่วงใย ถ้าเลือกได้ไม่อยากให้เธอเป็นอะไรเลยอันดาลืมตาขึ้นเมื่อเสียงภายในห้องเงียบสงัด มองไปรอบๆห้องและมองใบหน้าคมคาย ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มส่งตรงไปยังชายหนุ่ม"เป็นไงบ้างเจ็บแผลไหม" ทันทีที่อันดาลืมตาน้ำเสียงเข้มถามด้วยความเป็นห่วงทันที ใบหน้าคมปลดล็อกความกังวลออกอย่างเห็นได้ชัดที่คนตัวเล็กฟื้นขึ้นมา"ไม่เจ็บ พ่อกลับไปแล้วใช่ไหม""กลับไปแล้ว ฉันเห็นทั้งสองคนอายุเยอะแล้วเลยให้กลับไปพักผ่อนที่บ้าน อยากเจอพ่อกับแม่เหรอให้ไปตามไหม น่าจะยังไม่ทันได้ออกไปไกล"อันดาส่ายหัวเป็นคำตอบและดันตัวเองลุกขึ้นอย่างง่ายดาย ใบหน้าหวานเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รับรู้ตั้งแต่แรกว่าพ่อไม่อยู่แต่ถามเพื่อความมั่นใจ เธอต้องแกล้งหลับทำเหมือนไม่ฟื้นจากยาสลบยอมรับเลยว่าการแกล้งหลับต่อหน้ามาเฟียทั้งสองคนเป็นอะไรที่ยากมาก ชีวิตนี้ไม่เคยต้องทำอะไรแบบนี้มาก่อนแต่ตื่นเต้นไปอีกแบบไม่ได้สนุกที่โกหกพ่อแต่เป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องทำ ไม่

ตอนที่ 58 : ยอมรับลูกเขย"กินเสร็จแล้วไปหาอาที่สวนหลังบ้านหน่อย" จัสตินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและลุกออกไปก่อนชาวินท์กับอันดามองหน้ากัน และสบสายตานับดาว ข้าวยังไม่ทันย่อยมีเรื่องให้มวลท้องอีกแล้วสินะ มือเรียวเล็กกุมมือหนาไว้หลวมๆและส่งพยักหน้าเล็กน้อยราวกับให้กำลังใจไม่รู้ว่าพ่อต้องการพูดคุยอะไรกับชาวินท์ แต่หวังให้เป็นเรื่องที่ดีสักที ในระหว่างที่กินข้าวเธอรับรู้ถึงสายตาของพ่อตลอดเวลา ถึงจะไม่จดจ้องคาดโทษแต่รู้ดีว่ากำลังถูกจับตาดูพฤติกรรม ถึงแม้เรื่องที่ป่วยเป็นเรื่องโกหกแต่เรื่องที่ชาวินท์ดูแลเธอรวมถึงอาหารการกินมันคือเรื่องจริง เขามักชอบให้เธอป้อนด้วยซ้ำเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองแต่ตอนนี้เห็นว่าอยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่เลยไม่ทำแบบนั้น"ไม่ต้องกังวลหรอก อาจัสตินไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น" ชาวินท์ยีหัวคนตัวเล็กเบาๆเหมือนปลอบขวัญและส่งยิ้มให้อันดากับอานับดาวก่อนจะลุกตามอาจัสตินไปที่สวนอันดามองชาวินท์จนเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน รอบถอนหายใจออกมาเบาๆ"แม่เชื่อแบบที่ชาวินท์บอก พ่อไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น และแม่มองออกว่าตอนนี้พ่อเขาใจอ่อนแล้ว""ไม่งั้นเรื่องทั้งหมดเหนื่อยฟรีเลยนะคะ""ชาวินท์โตพอที่จะดูแลอ