Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่ 10 : มารผจญไม่กี่วันต่อมา...ชาวินท์นั่งสูบบุหรี่บริเวณหลังตึกเรียนอย่างเช่นทุกวัน ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง ต่อให้ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเรียนแต่ชาวินท์ไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน"คืนนั้นเด็ดไหมวะ"ชาวินท์ปรายตามองเพื่อนสนิทที่พึ่งเดินเข้ามาอย่างไม่สบอารมณ์"ไม่รู้""หมายความว่าไง มึงกับพี่ป๊อปปี้แทบจะมีอะไรกันในผับอยู่แล้ว ตอบพวกกูว่าไม่รู้เนี่ยนะ" ต้นกล้าแสดงสีหน้าแปลกใจ"มีมารผจญจนไม่รู้ว่าเด็ดหรือเปล่า""มารผจญตนไหนถึงทำให้ความตัณหาของมึงหมดลงไปได้""มารผจญที่มาในรูปแบบของคนรู้จัก""อันดา?""เออดิวะ"เมื่อชาวินท์นึกถึงเหตุการณ์คืนนั้นยังคงหงุดหงิดไม่หาย เขาพลาดเองที่ไปยืนพิงรถของเธอ แต่มันน่าหงุดหงิดที่เป็นรถของเธอ ถ้าเป็นรถของคนอื่นเขาคงไม่หงุดหงิดแบบนี้ คนอย่างเขาไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องสร้างความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่แล้วแต่คำพูดยัยนั่นทำให้เขาหงุดหงิด เหอะ...ปล่อยให้รูตันซะดีกว่า ไม่เอามาแก้คัน คำพูดของเธอแต่ละคำอยากจะบีบคอเธอให้ตายตรงนั้นสายตาคมกริบมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะยอมเล่าให้ฟัง"กูก็แค่จูบกันนัวปลุกเร้าก่อนทำจริง แต่กูดันพลาดไปจูบใกล้รถอันดา เรียกว่าพิงรถยัยนั่นเลยก็ว่

ตอนที่ 12 : รู้สึกชนะมือเรียวเล็กถือใบเกรดที่พึ่งได้จากร้านสั่งทำถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนหน้านี้เธอได้จ้างคนที่เกรดเฉลี่ยน้อยทำเรื่องขอใบเกรดจากมหาวิทยาลัย เพื่อเอามาเปรียบเทียบ ต้องใช้มารยาหญิงพร้อมกับใช้เงิน และมันน่าตกใจตรงที่ทุกอย่างเหมือนกันอย่างกับถ่ายเอกสาร กว่าจะได้เห็นธาตุแท้ของชาวินท์หมดเงินไปหลายบาทนี่มันอะไรกัน คนเราสามารถปลอมเอกสารได้แนบเนียนขนาดนี้เลยเหรอ แม้แต่ลายเซ็น ไม่แปลกใจเลยทำไมคนโกงยังมีอยู่ทั่วประเทศ ต่อให้เป็นแค่ใบเกรดแต่มันคือการทุจริตอย่างหนึ่ง แล้วชาวินท์สามารถทำมันได้อย่างหน้าตาเฉย เหมือนไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร ฟังจากน้ำเสียงดูภูมิใจด้วยซ้ำถ้านายเป็นมาเฟียเหมือนรุ่นพ่อ นายคงใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนี้หาทางออกได้ แต่ตอนนี้นายเป็นนักศึกษา ไม่รู้ด้วยว่าเอาใบเกรดปลอมไปทำไม"หมอนั่นต้องการให้ใครดูเกรดถึงยอมจ่ายเงินขนาดนี้เพื่อกระดาษใบเดียว" อันดาพึมพำกับตัวเอง และชำเลืองมองเจ้าของร้านที่สั่งให้ทำงานให้ใบหน้าหวานกลับมาเรียบนิ่งและส่งยิ้มบางๆให้เจ้าของร้าน"เหมือนดีนะคะ ค่อยคุ้มกับเงินที่จ่ายไปหน่อย""ก็ต้องเหมือนสิ ถ้าไม่เหมือนใครจะจ้างละ""ผู้ชายที่ชื่อ

ตอนที่ 14 : สนุกกว่าที่คิด NC+อาการร้อนรุ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ปากจะบอกให้เขาปล่อย แต่ร่างกายกำลังรู้สึกโหยหา เธอไม่เคยต้องการชาวินท์ถึงเพียงนี้ และไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องการผู้ชายคนนี้ภายในรถที่มีแสงไฟส่องเข้ามาสลัวๆ ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าคมคายในระยะประชิด รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดบริเวณปลายจมูก มือเรียวเล็กจิกบ่าแกร่งไว้แน่นเพื่อข่มอารมณ์กระสันของตัวเองเธอต้องควบคุมตัวเองสิอันดา เธอกำลังโดนคนเจ้าเล่ห์เล่นงานทำไมต้องการขนาดนี้ ทำไมถึงอยากได้เขามาครอบครองขนาดนี้หลากหลายอารมณ์ที่กำลังตีกัน แค่เอื้อมมือไปเปิดประตูรถทำไมเธอถึงทำไม่ได้ ถ้าเป็นอันดาในรูปแบบปกติจะไม่มีทางขึ้นมานั่งบนตักเขาแบบนี้แน่"สารเลว""คำพูดกับแววตาของเธอมันต่างกันนะ เอ่ยปากด่าแต่นัยส์ตาเธอกำลังสั่นระริกและต้องการให้ฉันช่วยเหลือ อยากหายร้อนไหมล่ะ ฉันจะทำให้เธอหายเอง จะว่าไปรูปร่างหน้าตาอย่างเธอก็ตกสเปคฉันอยู่นะ""อื้อ..." อันดาส่งเสียงในลำคอออกมาเมื่อมือหนาเริ่มมาสัมผัสที่ต้นขา ชายกระโปรงเลิกขึ้นจนรู้สึกวูบวาบที่กลางหว่างขา"ต้องการให้ฉันช่วยไหม" ชาวินท์กระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่า ริมฝีปากหนากัดติ่งหูเธอเ

ตอนที่ 16 : หนีกลับก่อนช่วงสายของวันใหม่แสงสว่างจากด้านนอกสาดส่องผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามากระทบกับใบหน้าคมคายที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ แสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาทำให้คนที่นอนอยู่รู้สึกหงุดหงิด เพราะมันแยงเข้ามาในม่านตา กวนการพักผ่อนทั้งที่พึ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงสายตาที่สะลึมสะลือมองแสงที่รอดผ่านเข้ามาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด บ่งบอกว่าโรงแรมนี้ไม่ได้มาตรฐานและจะไม่มาที่นี่อีก ปกติจะไม่เคยนอนค้างกับผู้หญิงเลยไม่รู้ว่าเวลาแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามามันกวนใจขนาดไหน ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ค้างอ้างแรมกับผู้หญิง แต่แล้วคิ้วหนาเริ่มขมวดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความอ้างว้างและนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาชาวินท์หลับคาอกหญิงสาว ท่อนเอ็นคาไว้ในร่องสวาท แต่ตอนนี้ร่างกายของเขากลับนอนแผ่หลาบนเตียงอย่างโดดเดี่ยวสายตาคมปรับให้เข้ากับแสงสว่างและมองไปรอบห้อง แต่ไร้ซึ่งเงาของหญิงสาวร่างเล็กที่เคยมีอะไรด้วยพรึบชาวินท์เลิกผ้าห่มออกมองคราบน้ำรักและคราบเลือดที่เลอะอยู่บนเตียงเพราะแรงกระแทกที่หนักหน่วงของตัวเองทำให้เลือดของเธอไหลออกมาอีกครั้งเป็นภาพที่น่าจดจำไม่ต่างจากในรถสปอร์ต"ออกไปตั้งแต่ต

ตอนที่ 18 : หวงรถสปอร์ตคันหรูของอันดาขับมาจอดภายในคอนโดของตัวเอง ด้วยที่วันนี้ช่วงดึกต้องออกอีกรอบเลยเลือกที่จะกลับมาที่นี่แทน ไม่ว่าจะกลับบ้านหรือกลับคอนโดเสื้อผ้าสวยๆมีให้พร้อมใส่เสมอจากอารมณ์หงุดหงิดที่เจอคนกวนประสาทพอขับรถฟังเพลงมาตลอดทางทำให้อารมณ์นั้นหายไป เธอไม่ได้ชอบรุ่นพี่คนนั้น แต่อยากเอาคืนยัยแฟนเก่าที่ปากเก่งก็เท่านั้น และเห็นว่าชาวินท์อยู่ตรงนั้นด้วยทำให้เธอตอบตกลง ไม่ได้อยากรู้ว่าเขาหึงหวงเพราะคงไม่เกิดขึ้นกับเขาอยู่แล้ว แต่เธออยากให้เขารู้ว่าเธอมีผู้ชายรายล้อม ถ้าไม่ขัดสนจริงๆในตอนนั้นคงไม่ขอร้องให้เขาช่วย"ยาบ้าอะไรตอบสนองแต่นาย ฝ่าฝูงชนผู้ชายในผับออกมาดันมาออกฤทธิ์หนักสุดตอนอยู่กับนาย" อันดาพึมพำและลงจากรถ ถ้าจะให้ถามพ่อเกี่ยวกับยาตรงๆพ่อคงคิดว่าเธอโดนมาแน่ ทำให้อันดาเลือกที่จะไม่ถามใคร แต่พึงระวังตัว และไม่คิดประจานว่าโดนวางยา นอกจากเหนื่อยที่จะแก้ต่างว่าเธอถูกกระทำแล้วคงไม่มีใครเชื่อภาพลักษณ์เธอดีซะด้วยสิ ดูจากวันนี้ก็รู้แล้วริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงคำนินทาในห้องน้ำปึก"อ๊ะ" อันดาร้องออกมาเสียงหลงเมื่อหันหน้าปิดประตูรถแล้วแต่ตัวถูกดันให้ติดกับรถอย่างรว