All Chapters of บังเอิญรู้สึกรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ : บังเอิญรู้สึก...รักณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้เป็นจุดศูนย์รวมลูกหลานของครอบครัวคนมีเงิน มีฐานะ และลูกหลานของคนมีชื่อเสียงในประเทศไทย สิ่งอำนวยความสะดวกภายในมหาวิทยาลัยครบครันและทันสมัย ตึกเรียนใหญ่โต นักศึกษาแต่ละคนประโคมแบรนด์เนมสมฐานะ รถยนต์คันหรูที่จอดเรียงรายกลายเป็นภาพคุ้นตาของทุกคนที่นี่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งนี้มีหลายคณะแต่คณะที่โดดเด่นคือคณะวิศวะ ไม่ใช่โดดเด่นเรื่องการเรียนการสอนของอาจารย์ แต่โดดเด่นในเรื่องหนุ่มหล่อหน้าตาดีที่สาวๆ อยากเข้าใกล้ ขึ้นชื่อว่าตัวพ่อสายเปย์ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ลูกชายตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ครอบครัวนี้บริจาคให้มหาวิทยาลัยปีละหลายล้านทำให้อาจารย์ที่นี่ก้มหัวให้รวมถึงผู้มีอำนาจสูงสุดอย่างอธิการบดีของมหาวิทยาลัย ไม่มีใครกล้าตักเตือนต่อให้เด็กหนุ่มจะแหกทุกกฎของมหาวิทยาลัย เพราะกลัวหน้าที่การงานของตัวเองไม่มั่นคง"มามหาวิทยาลัยแต่ไม่เข้าเรียนสมกับเป็นมึงนะไอ้ชาวินท์""หึ"มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆเมื่อได้ยินคำเหน็บแนมของเพื่อน ควันบุหรี่สีขาวขุ่นโขมงไปทั่วบริเวณหลังตึกของคณะวิศวะ ชายหนุ่มร่างสูงนั่งเอนกายพิงกับพนักเก้าอี้

บังเอิญรู้สึกรักตอนที่ 2 : เจ้าเล่ห์อลินดาปลดล็อกรหัสเข้าห้องด้วยความชำนาญเมื่อเคาะเรียกแต่คนด้านในไม่เปิดประตู แถมยังรู้ด้วยว่าเจ้าของห้องแอบเปลี่ยนรหัสผ่าน แต่สิ่งที่ลูกทำไม่เคยเกินความสามารถของแม่ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาภาพยังเหมือนเดิมไม่ว่าลูกชายคนโตจะอายุเท่าไหร่ นับวันยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ มือผู้เป็นแม่กระชากผ้าห่มออกทำให้เห็นลูกชายตัวแสบนอนคว่ำหน้าพร้อมกับใช้หมอนอุดหูไว้"ลุกไปเรียน มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอไงชาวินท์""อาจารย์ยกคลาสครับ" น้ำเสียงที่งัวเงียตอบกลับ เปลือกตายังคงปิดสนิท"แม่ให้พูดอีกครั้ง ถ้าโกหกบัตรเครดิตจะถูกตัดทันที!"ชาวินท์เบิกตาโพลงไม่มีความงัวเงียหลงเหลือ และรีบดันตัวเองลุกขึ้นจากที่นอนหันมามองผู้เป็นแม่สลับกับประตูห้องที่เขาอุตส่าห์คิดรหัสใหม่เมื่อคืนนี้ แต่แม่ยังเข้ามาได้ แถมยังเอาจุดอ่อนมาจี้เขาอีก"อาจารย์ยกคลาสเหรอชาวินท์" อลินดาถามย้ำ"เอ่อ...ผมน่าจะจำวันผิด แม่เอาบัตรมาให้ผมนะครับ" ชาวินท์พูดเสียงอ้อมแอ้ม และพยายามขอบัตรเครดิตในมือแม่คืนมา"ลุกไปอาบน้ำและลงไปกินข้าว แม่ให้เวลาสามสิบนาทีต้องเห็นเรานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร""แม่ครับ" ไม่ทันได้อ้อนวอน แม่ผู้

ตอนที่ 4 : อ่อยจนได้เรื่อง"กว่าจะมาได้นะยะ" อันดาเอ่ยแซวเมื่อเพื่อนวิ่งกระหืดกระหอบมาหา ดวงตากลมโตมองสีหน้าของเพื่อนที่ไม่สู้ดีนัก คงเพราะโดนแฟนสุดที่รักที่พึ่งคบได้สองอาทิตย์ทิ้งไปแต่แก๊งเธอไม่มีคำปลอบที่อ่อนโยน ไม่มีโอ๋เมื่อเพื่อนผิดหวังเพราะผู้ชาย"ผู้ชายคนเดียวหาใหม่ง่ายจะตายไป หน้าตาแกดูดี แค่ขยิบตาผู้ชายก็เรียงคิวรอเป็นผัวแล้ว""แกรู้เหรออันดา""ถ้าไม่รู้คงไม่พูดแบบนี้หรอก""การปลอบของแก ฟังเหมือนด่าเลยนะ""ชินได้แล้ว อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งยังไม่รู้นิสัยอีกเหรอไง""เข้าเรียนก่อนไหม เหลือเวลาอีกแค่ห้านาที" เนเน่ก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือและพูดแทรกบทสนทนาของเพื่อนสาวทั้งสอง"คืนนี้ค่อยว่ากัน เพื่อนอกหัก เลี้ยงได้ไม่อั้น""สมแล้วที่เป็นเจ้าแม่สายดื่ม"ทั้งสามคนส่งยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน สายปาร์ตี้ทั้งแก๊ง แต่เรื่องเรียนก็ยังสำคัญ ไปไหนไปด้วยกัน ติวด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ทำให้ทั้งสามคนสนิทกันมาก เมื่ออีกคนมีปัญหาคนที่เหลือจะช่วยเหลือเสมอ ไม่ใช้คำพูดที่หวานเยิ้ม แต่ใช้คำพูดที่ออกมาจากใจ ใช้ความจริงใจส่งหากัน"นี่น่ะเหรอ...อันดา ก็ไม่เท่าไหร่"เท้าเรียวเล็กชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนเอ่ยถึง

ตอนที่ 6 : ทำให้เด็กมันดูบรรยากาศในห้องเรียนตึกวิศวะโต๊ะเรียนแถวหลังสุดเป็นที่ประจำของแก๊งหนุ่มหัวโจก ชาวินท์ เรน และต้นกล้า ไม่มีใครกล้าแย่งเพราะรู้ทั้งสามคนจะนั่งหลังห้องเสมอไม่ว่าจะเรียนห้องไหนชาวินท์มองอาจารย์ที่สอนหน้าห้องด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แผ่นหลังแกร่งพิงกับพนักเก้าอี้ บนโต๊ะเรียนไม่มีแม้แต่ปากกา หนังสือเรียนไม่ต้องพูดถึง ใช้เป็นพล็อพให้พ่อกับแม่เห็นเท่านั้น ท่อนขาแกร่งเหยียดยาวไปข้างหน้า แทบจะนอนราบไปกับพื้น สายตาคมมองเพื่อนสนิทที่นั่งฟังอาจารย์ราวกับเด็กเรียนมือหนาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมากดเล่นไปพลางๆฆ่าเวลา การเข้าเรียนเป็นอะไรที่น่าเบื่อ"นายชาวินท์รบกวนให้เกียรติอาจารย์ที่กำลังยืนสอนด้วยค่ะ"ชาวินท์เงยหน้ามองอาจารย์คนใหม่ที่สอนอยู่หน้าห้องอย่างไม่สบอารมณ์ปึก!โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางกระแทกโต๊ะจนเกิดเสียง ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง และแสดงออกถึงความเบื่อหน่าย"ถ้าอยากให้สนใจก็รบกวนสอนให้น่าสนใจสิครับ ถ้าสอนตามหนังสือเรียน พวกเราอ่านเอาเองจะง่ายซะกว่า" ชาวินท์ตอบกลับเสียงเรียบ คงยังไม่รู้ว่าเขาคือใคร ไม่มีอาจารย์คนไหนกล้าพูดแบบนี้น่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน คงได้ย้ายไปสอนที่ใ

ตอนที่ 8 : ไม่สิ้นไร้ไม้ตอกเสียงเพลงดังกระหรึ่มเมื่อเข้าสู่เวลาเที่ยงคืน นักท่องราตรีในยามค่ำคืนสนุกสนานไปกับเสียงเพลงจังหวะมันๆ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์สูบฉีดในร่างกายทำให้แต่ละคนอวดรวดลายไปกับเสียงเพลงอันดาอวดร่างกายอันเซ็กซี่ด้วยการเต้นยั่วยวนไปกับเสียงเพลง รับรู้ได้ถึงสายตาของชายหลายคนที่มองมาพลางส่งยิ้มยั่วยวนกลับไป"ไหนว่าพาเพื่อนมาปลอบใจ ทำไมแกดูสนุกกว่าฉันนะยัยอันดา" ใบหม่อนแซวเพื่อน"ก็ปลอบใจอยู่นี่ไง ล่อเหยื่อให้เข้ามาเผื่อแกสนใจ""ฉันว่าผู้ชายสนใจแกมากกว่า""ก็ไม่แน่นะ ขวามือมีผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังมองแกอยู่ ลองส่งสายตาหวานๆไปสิ เผื่อได้ผัวใหม่แก้เหงา" อันดาพูดไปพร้อมกับเต้น ทำเหมือนไม่สนใจแต่รู้ว่าใครกำลังสนใจอยู่บ้างเรื่องเรียนได้เลือดแม่ ส่วนเรื่องเที่ยวได้เลือดพ่อใบหม่อนชำเลืองมองตามเพื่อนและเป็นไปตามที่อันดาพูด "แกนี่สุดจริงๆ หาผัวให้เนเน่หน่อยสิ รายนั้นจะเฉาอยู่แล้ว""อย่ามายุ่งกับฉัน สวยแบบฉันหาเองได้ ไม่ค่อยมักวันไนท์สแตน""จะบอกให้ว่าวันไนท์สแตนนี่แหละเด็ด มีเรื่องให้น่าตื่นเต้นตลอด ไม่ซ้ำจำเจ"อันดาส่ายหัวให้กับคำพูดของเพื่อน ทั้งที่เมื่อเช้ายังเหมือนจะเป็นจะต