All Chapters of บังเอิญรู้สึกรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 40 : อยากทำให้ความรู้สึกหนาวเย็นปะทะบนใบหน้าราวกับตัวเองกำลังทำทรีทเม้นท์ในคลินิกเสริมความงาม รู้สึกผ่อนคลายด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้การนอนหลับรู้สึกดีมากขึ้น ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหน รู้ว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา แต่แล้วคิ้วสวยขมวดเป็นปมก่อนจะเบิกตาโพลงเพราะตอนนี้ตัวเองไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนตอนแรก และรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ใบหน้าจริงๆไม่ได้ฝันไป แต่เมื่อลืมตาขึ้นใบหน้าของอีกคนอยู่ตรงหน้าพอดี อันดาพยายามลุกหนีแต่ถูกกดให้นอนลงที่เดิม"นายทำอะไร""มีหมาบอกว่าไม่ชอบนอนหลับตอนแต่งหน้า""นายว่าฉันเป็นหมางั้นเหรอ""ในนี้ไม่มีใครนิ" ชาวินท์หันมองไปรอบๆและกลับมาสนใจหน้าเธอตามเดิม สำลีสีขาวบริสุทธิ์ถูกชุบด้วยน้ำยาล้างเครื่องสำอางค่อยๆบรรจงเช็ดออก ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนแต่ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถชาวินท์"ไม่ต้องมายุ่งกับหน้าฉัน""อยู่เฉยๆ อยากเพลียก่อนใช่ไหม"ดวงตากลมโตมองใบหน้าคมคายที่โน้มลงมา มือหนาลงแรงบนใบหน้าไม่ได้นุ่มนวลอย่างที่คิด ดวงตากลมโตชำเลืองมองนาฬิกาทำให้รู้ว่าตัวเองหลับไปหลายชั่วโมงแล้ว แสดงว่าเขาต้องตื่นก่อนและเห็นว่าเธอหลับอยู่ในอ้อมแขน"ขมวดคิ้วมากร

ตอนที่ 42 : หมอรักษาหัวใจจากเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทุกคนยังขะมักเขม้นในการลำเลียงสินค้าขึ้นเรือ โดยมีชายหนุ่มร่างสูงคอยควบคุมงาน ท่อนแขนแกร่งมีเศษผ้าพันไว้เพื่อห้ามเลือดเท่านั้นไม่ได้ปฐมพยาบาลหรือล้างแผลแต่อย่างใด ผ้าที่พันไว้รอบแขนชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสด ต่อให้เลือดออกเยอะขนาดไหนแต่เจ้าตัวยังทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนมันเป็นเพียงแผลถลอกทุกคนเห็นแผลของเจ้าหนุ่มต่างเป็นห่วงต่อให้บอกไปพักแต่เจ้านายหนุ่มยังยืนยันคำเดิมทำให้ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ได้แต่รีบเร่งงานให้เสร็จเร็วที่สุดเพื่อให้เจ้านายหนุ่มกลับไปพัก"เสร็จแล้วครับนาย"ร่างแกร่งเดินขึ้นเรือไปเช็กความเรียบร้อยอีกรอบเพื่อให้แน่ใจและไม่อยากมีปัญหาตามแก้ทีหลัง"อืม กลับไปพักผ่อนกันได้""ผมว่านายควรไปหาหมอนะครับ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่นี่ก็ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว อย่างน้อยหมอจะได้ตรวจว่าแค่เฉียดหรือกระสุนฝังใน"ชาวินท์ไม่ได้พูดอะไรไม่ได้ใส่ใจกับแผลของตัวเองตั้งแต่แรก เท้าแกร่งเดินลงจากเรือด้วยท่าทางสุขุม มือหนาหยิบบุหรี่ราคาแพงออกมาสูบ ปรายตามองคราบเลือดที่แขนตัวเองเพียงนิด และปรายตามองสภาพเลือดของศึกนองเลือดบนพื้น ถึ

ตอนที่ 44 : เผลอยิ้มช่วงสายของวันใหม่หญิงสาวร่างเล็กยังอยู่ในชุดเดิมตามสภาพเดิมกำลังนั่งเช็ดตัวให้กับชายหนุ่มที่นอนจมไข้ ผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวถูกเช็ดตามกรอบใบหน้าคมคายเป็นครั้งที่สอง เพราะก่อนหน้านี้เธอได้เช็ดตัวให้เขาไปแล้วหนึ่งรอบแต่ตัวยังร้อนอยู่ มือเรียวเล็กค่อยๆบรรจงเช็ดใบหน้าคมคายอย่างเบามือ มองใบหน้านี้ด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาไม่ได้สั่งให้เธอทำแต่เธอทำมันด้วยความเต็มใจ พิษไข้เล่นงานชาวินท์จนทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขนาดให้กินยาไปแล้วแต่อาการไม่ทุเลา ถึงแม้จะนอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงแต่เมื่ออีกคนไม่สบายเธอไม่สามารถนิ่งอยู่ได้ผ้าห่มผืนหนาถูกคลุมร่างกายกำยำจนถึงคอ ร่างกายที่เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าปกปิดเพราะห้องเธอไม่มีเสื้อผ้าผู้ชายส่วนเสื้อผ้าตัวเก่าของเขาเต็มไปด้วยเลือดทำได้แค่หาผ้าห่มผืนหนามาคลายความหนาว มือเรียวเล็กวางบนหน้าผากอีกครั้งเพื่อเช็กอุณหภูมิ ไข้ยังไม่มีทีท่าจะลดลง ตัวยังร้อนราวกับสุมไฟ ดวงตากลมโตมองหน้าชายหนุ่ม ไม่รู้ทำไมเธอถึงมีความรู้สึกเป็นกังวลกับอาการของเขา ทั้งที่ควรปล่อยเขาให้นอนจมพิษไข้ความรู้สึกเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ถ้าเป็นอันดาเด็กสาวคนเก่าคงไม่แยแสผู้ชาย

ตอนที่ 46 : ความรู้สึกดีๆที่มีให้กันช่วงสายของวันใหม่สายตาคมกริบมองหญิงสาวกำลังแต่งตัวอยู่ในห้องหลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาและเธอแช่น้ำในอ่างด้วยกันแต่ไม่ได้มีอะไรกัน ได้เห็นทุกสัดส่วนถึงจะทำให้แกนกายขยายตัวแต่คำพูดของเธอที่เคยน้อยใจยังดังก้องอยู่ในหู ทุกครั้งที่เขามีอะไรกับเธอมาจากการขืนใจและบังคับ ถึงเธอจะไม่ดีดดิ้นร้องขอความช่วยเหลือเพราะสไตล์ของอันดาไม่ใช่คนแบบนั้น แต่เธอไม่เคยเต็มใจทำเลยสักครั้งความรู้สึกที่ต้องแคร์เธอไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน แต่แค่ไม่อยากให้เธอมีความรู้สึกแบบนั้นอีกรวมถึงเมื่อคืนที่ได้แต่นอนกอดไม่ได้สอดใส่ ยอมรับเลยว่าร่างกายเธอปลุกเร้าได้เป็นอย่างดีแต่ต้องกัดฟันข่มตาหลับ และเชื่อว่าเธอรู้ว่าเขาฝืนเพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ตัวแสบกำลังล่อเสืออยู่ตรงหน้าผ้าขนหนูผืนสีขาวค่อยๆร่วงหล่นออกจากร่างกายสู่พื้นทำให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนและบั้นท้ายงอนสวย ทำเป็นเลือกเสื้อผ้าไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ถึงเธอจะไม่อายที่แก้ผ้าต่อหน้าเขา แต่ทุกครั้งเธอจะไม่ชอบให้เขามองมันแบบเต็มตาขนาดนี้นี่มันยั่ว ค ชัดๆ อยากจะกระแทกให้หายซ่า อดทนไว้ชาวินท์ เชื่อว่าอีกไม่นานอันดายกยิ้มมุมป

ตอนที่ 48 : ผูกพันโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวร่างเล็กลืมตาตื่นพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อตื่นขึ้นมาอยู่ภายใต้อ้อมกอดที่คุ้นเคย นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าว เธอกับชาวินท์สร้างกิจกรรมบรรเลงรักด้วยความเต็มใจและมีความสุขที่ได้ทำมันระหว่างเธอกับชาวินท์ไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นความรู้สึกดีๆเกิดขึ้นจากตอนไหน แต่ตอนนี้เธอมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา ได้เห็นหน้าเขาในตอนตื่นนอน ได้นอนหลับพร้อมกัน ได้ทำอะไรด้วยกัน จากที่เกลียดกลายเป็นความรู้สึกที่ดีแบบไม่รู้ตัวอันดาค่อยๆดันตัวเองลุกขึ้นจากที่นอน มองวิวตอนเช้าของรีสอร์ทหรูผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เป็นเช้าที่สดใสถึงแม้จะหลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ดวงตากลมโตละออกจากวิวธรรมชาติกลับมาดูสภาพของห้องนอนไม่ต่างจากโดนรื้อค้น ไม่ใช่แค่ในห้องนี้แต่ทุกส่วนของพื้นที่เธอกับชาวินท์จัดกันหนัก ของกระจัดกระจายเต็มพื้นที่ พอดึงผ้าห่มขึ้นทำให้เห็นรอยคราบที่เขาฝากไว้ทั้งที่กลางหว่างขาและเลอะเปรอะเปื้อนเต็มที่นอนดวงตากลมโตมองชายหนุ่มที่ยังหลับตาพริ้มอยู่เคียงข้าง มือเรียวเล็กลูบผมของเขาเบาๆอย่างอ่อนโยน จดจ้องใบหน้าคมคายอยู่แบบนั้นหลายนาที รอยยิ้มฉายขึ้นบนใบหน้าอัตโ