Lahat ng Kabanata ng ร่านรักเริงใจ: Kabanata 81 - Kabanata 90

‘ผู้หญิงคนนี้สวยเด็ดขาดจริงๆ’ นั่นคือความคิดคำนึงในใจหนุ่มหล่อสองสายเลือดลูกหลานใครก็ไม่รู้...แต่ทางโน้นก็เห็นมีบ้านตากอากาศหลังใหญ่อยู่หลังเดียว คงมาจากบ้านนั้นแหละแต่จะลูกใคร หลานใคร เขาก็ติดใจหล่อนเสียแล้วลงว่าคนอย่างเขาติดใจหญิงใด ไม่มีทางหรอกที่เขาจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น“คุณคนสวยของผม จะไม่บอกชื่อให้ผมได้รู้จักบ้างหรือครับ”อเล็กซ์หยอดคำหวานจิตรามาสใจสั่น เมื่อเหลือบสบตาฉายแววเร่าร้อนราวมีเพลิงสุมของชายหนุ่มรูปงาม ชั่วแวบหนึ่งชื่อพริ้มโผล่ขึ้นมาในหัว“พิมพ์อรค่ะ”“พิมพ์อร...” อเล็กซ์ทวนเสียงเล้าโลม “อา! รูปงามนามเพราะจริงๆ”หนุ่มสาวเดินไม่เร่งรีบ แต่ก็ถึงจุดหมายที่ฝ่ายชายหมายตาไว้จนได้บริเวณนั้นอยู่เกือบสุดหาด มีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมโขดหินใหญ่น้อยถัดจากโขดหินระเกะระกะ คือแอ่งน้ำใสเหมาะสำหรับลงไปแหวกว่าย มองคล้ายสระส่วนตัวในทะเลกว้างอเล็กซ์ถอดกางเกงขาสั้น ตามด้วยเสื้อฮาวายที่ติดกระดุมไว้เพียงเม็ดเดียวจิตรามาสมองมัดกล้ามนูนแข็งบริเวณอกกว้างของชายหนุ่มผ่านแพขนตาหลุบต่ำ ใจสั่นริก อารมณ์ภายในปั่นป่วน กับภาพเกือบเปลือยมองเห็นกล้ามท้องเรียบตึง มีเพี

ดึกสงัด จิตรามาสยังยืนเหม่อมองไปยังแสงไฟวับแวมไกล ไกลออกไปมากทันใดนั้นเธอหวนนึกถึงคำพูดก่อนลาจากกันของอเล็กซ์ หนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ-ไทย“คืนนี้เรามีเล่นรอบกองไฟ ถ้าคุณจะมาสนุกกับพวกเรา ผมคงมีความสุขมาก”“แค่สี่คนเล่นรอบกองไฟจะไปสนุกอะไรคะ”“ไม่ใช่สี่ด้วยซ้ำ นายรัณย์ขอตัว บอกว่าอากาศอย่างนี้ เขาจะไปตกปลาทางด้านแนวโขดหินฟากโน้” อเล็กซ์ชี้มือประกอบ“เพื่อนคุณคนไหนคะชื่อรัณย์ ชื่อจริงอรัณย์ใช่มั้ยคะ วันก่อนฉันได้ยินพวกคุณเรียกกันแว่วๆ”“ใช่ นายรัณย์ชื่อเต็มๆ ว่าอรัณย์ ลูกชายนายแบงก์เชียวนะ ถ้าคุณสังเกต นายตัวสูงใหญ่กว่าเพื่อน ผิวคล้ำกว่าเพื่อน ผมค่อนข้างหยิก นัยน์ตาหวานมากกกนั่นหละนายรัณย์”จิตรามาสพยายามนึกภาพ ‘นายรัณย์’ โดยใช้เวลาไม่กี่วินาที ก็ปรากฏภาพชายหนุ่มเรือนร่างบึกบึนสูงใหญ่กว่าเพื่อนทั้งสามขึ้นในมโนภาพอเล็กซ์บอกเธอว่า อรัณย์เป็นเจ้าของดวงตาหวาน แต่จิตรามาสคิดว่านัยน์ตาของชายหนุ่มเจ้าของมัดกล้ามใหญ่อย่างกับนักเพาะกาย มีไฟซ่อนอยู่ในความหวานนั้นมากกว่านึกถึงดวงตาคู่นั้น ที่เธอเห็นเขามองเธออย่างสนใจเช่นเดียวกันกับเพื่อนๆ ของเขา และยังแซวเธอด้วยการเป่าปากไปกับเพื่อนๆ จิตรามาศก็รู้

จิตรมาศเกือบเสร็จสม ม่านหมอกบางเบาเริ่มคืบคลานเข้าสู่ใต้ม่านตาปิดแน่นเข้าหากัน เมื่อชายหนุ่มเหนี่ยวขาเธออีกข้างให้โอบรอบกายเขา จากนั้นก็เริ่มเขย่าโลกส่วนตัวเธอให้พลิกคว่ำพลิกหงายด้วยการขยับโยกไหวสะโพกแกร่งแรงขึ้นๆ จนร่างเธอแทบกระเด็นกระดอนอยู่ใต้ฝ่ามือที่ช้อนอุ้มแก้มก้นเธอไว้จนกลายเป็นว่าเธอเป็นฝ่ายควบขี่เขาทั้งที่ร่างสูงใหญ่อยู่ในท่ายืนความร้อนเร่าแล่นรี่ไปตามกระแสเลือดหนุ่มสาว จิตรามาศร้องวี๊ดเนื้อตัวเกร็งเมื่อพบกับความสุขสมที่กายสาวถวิลหาอรัณย์นำร่างอ่อนเปียกแต่ภายในที่ตัวตนเขาซุกสอดยังบีบรัดรุนแรงทรุดลงบนผืนทราย เขาโยกขยับ เสียดเสย ปลุกเร้าอกอวบด้วยปากลิ้นกระทั่งแน่ใจว่าหญิงสาวใต้ร่างพร้อมจะขึ้นสวรรค์อีกรอบจึงถอนตัวตนเพียงเพื่อจับร่างอวบอิ่มให้อยู่ในท่าคลานกายหนาชันตรงในท่าคุกเข่าประกบบั้นท้ายผายอวบการสอดใส่ครั้งที่สองนี้เป็นไปอย่างเรียบรื่นจิตรามาศเชิดหน้าจนปลายคางแทบจะตั้งฉาก ปากคราง อูว์...อูยยย ในทุกจังหวะที่ชายหนุ่มสอดเสยลำรักแข็งโป๊กสู่เป้าหมายเธอเสียว เธอซ่านสยิว กล้ามเนื้อทุกมัดเริ่มเขม็งเกลียวอีกคราอรัณย์รับรู้ระดับอารมณ์หญิงสาวจากเสียงคราง ประกอบการโยกกายรับจังหวะ

วันที่ทุกคนรอคอยโดยเฉพาะท่านหญิงไขศรีวัลย์ก็มาถึงรถตู้สีขาวคาดดำคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบบันไดตำหนัก คนขับซึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงล่ำสันแต่งกายสุภาพแต่ค่อนข้างเก่า หน้าตาคมสันสะดุดตาก้าวลงมาก่อน แล้วจึงเดินเร็วอ้อมมาดึงประตูด้านข้างที่นั่งผู้โดยสารเปิดออก ในลักษณะนอบน้อมเป็นพิเศษไม่มีใครกล้าออกไปรับเสด็จ เพราะไม่มีรับสั่งจากท่านหญิง จึงได้แต่พากันแอบมองจากหน้าต่างบานหนึ่งจิตรามาสนั้นถึงเผลอถอนใจอย่างแสนเสียดาย เมื่อชายหนุ่มที่เธอสะดุดตา ซึ่งก็คือคนที่ก้าวลงจากรถด้านคนขับคนแรกแสดงท่าทีบ่งบอกความต่ำศักดิ์ เป็นเพียงคนขับรถนำเสด็จแล้วสายตาที่แอบมองก็ล้วนจ้องไม่กระพริบ นับแต่ขายาวในกางเกงสีกากีของบุรุษหนึ่งจากที่นั่งผู้โดยสารโผล่ออกมาจากในรถให้เห็น ก่อนจะตามมาด้วยเรือนร่างเพรียวสูง ออกจะผอมไปนิดในสายตาจิตรามาส ผู้นิยมชายร่างบึกบึนแข็งแรงอย่างนักกีฬา เช่นชายหนุ่มทั้งสี่ที่หล่อนผ่านสนามรักใคร่ด้วย มาแล้วท่าทางนายคนขับรถจะรู้จักตำหนักของท่านหญิงดีกว่าองค์ท่านชายที่นัยว่าเสด็จไปประทับอยู่หลายประเทศทั้งในยุโรปและอเมริกายี่สิบปีเต็มๆ เพราะทุกคนเห็นเขากราบทูลเบาๆ กับท่านชาย ก่อนออกเดินนำขึ้นบันไ

“นายเสือรู้จักท่านชายศารทูลมานานหรือยังจ๊ะ”เสียงถามอ่อยๆ หวานสนิท ช่วยดึงความคิดคำนึงของเสือกลับคืนมาเขายิ้มนิดหนึ่ง แต่ก็กลับทำให้หัวใจของพริ้มกระตุกสั่นผิดปกติขึ้นมาอีก ก่อนตอบคำถามของเธอ“นานแล้วครับ เท่าอายุผมเลยทีเดียว”เสือยิ้มขัน แววตาพราว เมื่อเห็นพริ้มทำท่าว่าเข้าใจ“มิน่าล่ะ” เธออุทาน “ท่านหญิงจึงได้ประทานความสนิทสนมให้นายเสือราวว่านายเสือเป็นพระญาติสนิท หรือเป็นหลานอีกคนของท่านงั้นแหละ”“ครับ ท่านทรงมีเมตตากับผมมาก” เสือยอมรับ“แต่ท่านก็โปรดคุณพริ้มมากนะครับ เห็นชัดเลยว่าทรงเอ็นดูคุณพริ้มมากทีเดียว”“ค่ะ ท่านหญิงเป็นยิ่งกว่าแม่ที่พริ้มไม่เคยเห็นหน้า” เสียงของพริ้มเบาลงตอนท้ายสีหน้าสดใสหยกๆ เศร้าสลดหม่นหมองไม่ทันรู้ตัวด้วยว่า เผลอพูด “พริ้ม” แทนตัวเองกับชายหนุ่ม“นายเสือรู้ใช่มั้ย...คงรู้หรอกนะ ว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า ที่ท่านหญิงทรงมีพระเมตตาถึงกับรับสั่งขอฉันกับจิตมาไว้ในวังของท่าน ตั้งแต่ฉันห้าขวบเศษ จิตหกขวบ”“ครับ พอรู้ ผมกับ...ท่านชายค่อนข้างสนิทกัน ท่านอาของท่านมีรับสั่งอะไรด้วยก็มักประทานเล่าต่อให้ผมพลอยรับรู้ไปด้วยเสมอ”จากการพูดกับเสือครั้งนี้ ทำให้พริ้มได้ร