All Chapters of ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Chapter 21 - Chapter 30

“ผมมาแถวนี้หลายครั้ง แต่ยังไม่เคยได้เที่ยวจริงจังทั้งที่มีที่เที่ยวน่าสนใจหลายแห่ง นี่ก็กำลังมองหามัคคุเทศก์ ว่าแต่คุณอินสบายดีนะครับ”ชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นถามในตอนท้าย“สบายดีค่ะ”“ผมกลัวว่าจะยังเคล็ดขัดยอกไม่หายจากเหตุการณ์เมื่อวันก่อน”“ไม่เป็นไรเลยค่ะ โชคดีที่ลงไปในบ่อโคลน”“นายโป้งเขาเป็นห่วงอินมากนะ รบเร้าจะให้พามาดูอาการอินตั้งแต่วันก่อน แต่พี่ไม่ว่าง บอกให้มาเองก็เกิดจะตาขาวขึ้นมา”คำพูดคล้ายจะหาคะแนนเสียงให้เพื่อนมาจากคนยืนพักขาในท่าสบาย หลังเอนพิงขอบหน้าต่างนัยน์ตาคมสีน้ำตาลจัดตั้งใจสบตากลมดำสีนิล เมื่อกล่าวต่อ“แต่มาแล้วได้รับการต้อนรับอย่างเต็มอกเต็มใจจากเจ้าของบ้านอย่างนี้ คราวต่อไปคงไม่ต้องอาศัยคนนำทางอีกแล้ว จริงไหมเพื่อนยาก”ภารสุพันธ์ทำหน้ายิ้มๆ ไม่ต้องตอบ เพราะคนถูกยกให้เป็นเจ้าของบ้าน ขัดขึ้นด้วยเสียงซื่อ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่ากำลังถูกเหน็บแนม“อ้อ คุณโป้งได้เจอกับแม่แล้วหรือคะ”“ยังเลยครับ” ชายหนุ่มเล่นตามน้ำ “ถามสาวน้อยที่ออกมากให้การต้อนรับ เห็นว่าท่านกำลังพักผ่อนอยู่ข้างบน ผมก็เลยไม่กล้ากวน”อนิลทิตารู้ว่าชายหนุ่มคงจะหมายถึงเด็กปิวที่เอาน้ำมาเสิร์ฟแขก เมื่อมองไปเห

“ตัวผมเองช่วงนี้ก็ยุ่งหลายอย่าง ปีนี้หน้าแล้งมาเร็ว คงต้องเตรียมการเรื่องน้ำท่าสำหรับสัตว์เลี้ยงให้รัดกุมกว่าปีก่อนๆ แต่ไม่ว่าจะเตรียมพร้อมยังไง หากภายในเดือนนี้ฝนยังไม่ยอมตกก็คงมีปัญหาแน่ๆ แม้ว่าจะพออาศัยผันน้ำจากแม่น้ำที่ไหลผ่านไร่มาใช้ได้ก็คงไม่ทั่วถึง วัวอยู่กระจายกันออกไปยังมีจำนวนมาก ที่หากินอยู่แถวแม่น้ำคงไม่มีปัญหา ส่วนที่อยู่ตามทุ่ง เลยออกไปทางตีนเขา น้ำตามบ่อที่ขุดเอาไว้อาจจะแห้งเพราะถูกแดดเผาทุกวัน”“แล้วไม่ได้คัดขายไปบ้างเรอะ” ดวงทิพย์ซักอย่างคนรู้เรื่องเลี้ยงวัวเป็นอย่างดี“ก่อนปีใหม่ผมคัดออกไปครึ่งหนึ่งแล้วครับ แต่ยังมีที่ต้องรอคัดช่วงกลางปีอีกชุด ต้องรอให้ได้ขนาดตามที่ต้องการเสียก่อน ถ้าน้ำท่าบริบูรณ์ก็ไม่มีปัญหาอะไร นี่ผมก็คิดๆอยู่ว่าอาจต้องเจาะน้ำบาลเพิ่มเป็นจุดๆ ไป แต่ก็ต้องรอดูฝนฟ้าปีนี้ว่าจะเป็นยังไง ถ้าฝนน้อยอย่างปีที่แล้วก็จำเป็นต้องหาแหล่งน้ำจากใต้ดินมาช่วยเสริมน้ำจากแหล่งธรรมชาติบนดินอย่างจริงจังละครับ”ณัทธรลากลับในเวลาไม่นาน ภาสุรพันธ์ถือโอกาสลาตามเพื่อนไปด้วย เพราะเห็นแล้วว่าอยู่ต่อก็ไม่มีความหมาย ในเมื่อหญิงสาวดูเหมือนจะไม่เหลือความสนใจให้ใครอีก นอกจากหลานส

“พี่ณัทมาแล้วอินก็จะกลับล่ะ”“อะไรกัน? พอพี่มาก็จะไป ถ้าพี่จะยังไม่แน่ใจก็คงมั่นใจตอนนี้แหละ ว่าอินเกลียดขี้หน้าพี่ขนาดหนัก ถึงกับทนเห็นหน้าพี่นานกว่าห้านาทีไม่ได้”อนิลทิตาเม้มปาก ไม่ตอบ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังรวน แต่ณัทธรก็ไม่รอฟัง เขาก้มลงพูดกับลูกสาวตัวน้อยที่อุ้มอยู่ด้วยเสียงดังพอที่จะได้ยินถึงหญิงสาว“ไปอยู่กับ...แม่จ๋าของหนูก่อนนะ พ่อขอไปล้างหน้าล้างตัวก่อนเผื่อกลิ่นสาบชาวไร่จะจางลงได้บ้าง น้าอินเขาจะได้เหม็นหน้าพ่อน้อยลง อยู่เล่นกับหนูต่อไปยังไงล่ะ”อนิลทิตาขบปากอยู่ไม่ถึงกึ่งอึดใจ ก็พูดขึ้นเสียงขุ่น“เรื่องอะไรต้องพูดกระทบอินด้วยคะ ถึงพี่ณัทจะเหม็นสาบยังไงอินก็ไม่เกี่ยวอยู่ดี ถ้าเป็นคุณแพ็ตซี่ละไม่แน่” ไม่รู้อะไรเหมือนกันทำให้เผลอพาดพิงถึงสาวโสภา ลูกสาวเสี่ยใหญ่ แต่หลุดปากไปแล้วจะเอาคืนก็ไม่ได้ ต้องเลยตามเลย“อึม” ณัทธรทำเสียงในคอ ขณะวางบุตรสาวลงบนพื้นแม่หนูวิ่งกลับมาหาน้าสาว ชูแขนขึ้น ทำเสียง “อุ้ม...อุ้ม” อนิลทิตาไม่สามารถทำใจแข็งอยู่ได้ต้องก้มลงอุ้ม“นั่นสินะ” เขาพูดต่อ “พี่ลืมตัวไปหน่อย ไม่ควรพูดจากระทบกระเทียบอินเลย อินไม่ใช่คุณแพ็ตซี่อย่างว่า เอาเป็นว่าพี่ขอโทษ อินก็อ

“ลูกกาเหว่าเสียแล้วกระมังนี่ ใครสอนก็ไม่รู้”ดวงทิพย์พูดขันๆ ขณะมองภาพน้าหลานแลกกันหอมอยู่ฟอดๆณัทธรยิ้มเจื่อน เมื่อสบตาอดีตแม่ยายที่ปรายมองมาแวบหนึ่ง“อาเป็นห่วง” ดวงทิพย์พูดต่อด้วยเสียงปกติ “ก็เลยมาดูให้เห็นกับตาว่าทางนี้เป็นยังไงกันมั่ง ฝนลงหนักเหลือเกิน”“น้ำเริ่มท่วมหลายจุดแล้วครับ นี่ผมก็เพิ่งกลับเข้ามา แต่เดี๋ยวก็ต้องออกไปอีก”“เจ้าพวกสัตว์เลี้ยงของพ่อณัทเป็นไงบ้างล่ะ”“ผมให้คนงานช่วยกันต้อนไปไว้ในที่สูง ไร่เรากว้าง มีเนินสูงๆ กระจายกันอยู่หลายแห่ง เจอน้ำทะลักเข้ามาบ้างแต่ก็ไม่เท่าไหร่ ชาวบ้านในหลายหมู่บ้านสิครับเดือดร้อนแน่ ตอนผมออกไปช่วยชาวบ้านซ่อมฝายที่พังลงมา ดูเหมือนบางหมู่บ้านจะเจอทั้งน้ำป่า ทั้งดินโคลนถล่มเข้าแล้ว ผมคิดจะเกณฑ์คนงานไปช่วย แต่ก็ต้องรอให้ฝนหยุดก่อน”“งั้นอาจะเอายายหนูไปอยู่ด้วยที่บ้านโน้นละกัน พ่อณัทจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”“ผมว่าคุณอาพักที่นี่สักวันสองวันไม่ดีกว่าหรือครับ อพยพกันมาหมดเลย ถ้าเป็นห่วงบ้านผมจะให้บุญไปเฝ้าให้” ณัทธรหมายถึงชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายคนสนิท อยู่กับเขามาตั้งแต่วัยรุ่น“บ้านนี้แข็งแรงปลอดภัย อยู่ในที่สูงกว่าทางบ้านคุณอาด้วย ถึงน้ำป่าจะลงมา

“พ่อณัทจะกลับเข้ามาทานมื้อกลางวันหรือเปล่า”ร่างสูงลับตาไปแล้วดวงทิพย์จึงหันมาถามลูกสาว“กลับค่ะ แต่สั่งเอาไว้ว่าถ้าผิดเวลาก็ไม่ต้องรอ”เก็บโต๊ะเสร็จโดยมีเด็กเข้ามาช่วยล้างจานชามคนหนึ่ง แม่สงิมกับดวงทิพย์ช่วยกันคิดรายการอาหารกลางวันอนิลทิตาไม่เคยเห็นน้ำท่วมแถวนี้มาก่อนก็อยากไปดู“โธ่เอ๋ย...” ดวงทิพย์ทำเสียงปลงอนิจจังบุตรสาว “อยากเห็นอะไรไม่อยาก อยากเห็นน้ำท่วม เห็นที่กรุงเทพฯ ไม่พอหรือไง”“ไม่เหมือนกันนี่คะแม่ก็ แล้วที่อินอยู่ก็ห่างแม่น้ำมาก เลยไม่รู้ที่เขาว่าน้ำขึ้นน้ำหลากมันเป็นยังไง เคยเห็นแต่น้ำฝนขังถนนเพราะกทม. สูบออกไม่ทันก็เท่านั้นแหละค่ะ”แม่สงิมหัวเราะ เพราะตัวแม่สงิมเองยิ่งกว่าคุ้นเคยกับสภาพน้ำเอ่อจากแม่น้ำขึ้นมาท่วมบ้าน เนื่องจากบ้านดั้งเดิมของแม่สงิมอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาเลยทีเดียว“ถ้าคุณจะไปจริงๆ ก็ไปหาไอ้รองเท้ายาวๆ มาใส่สักคู่เถอะค่ะ ช่วยทั้งให้เดินคล่องทั้งกันเศษไม้หรือสัตว์มีพิษที่อาจจะกำลังหนีน้ำกัดต่อยเอาได้”อนิลทิตาหัวเราะขันวิธีเรียกรองเท้าบู๊ตของหญิงสูงวัย แต่ก็ทำตามคำแนะนำอย่างเต็มใจได้รองเท้าบู๊ตที่ใหญ่กว่าเท้าก็ออกจากบ้าน ให้คนสวนที่ทำงานดูแลอาณาบริเวณเฉพา