บททั้งหมดของ ป่าหัวใจไฟกามเทพ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ร้ายมากหรือคะ เห็นตาแป๋วๆ ไม่น่าจะมีฤทธิ์เดชมากมาย”“คงเพราะใครๆ ก็สงสาร เลยตามใจกันหมด ร้องแอะเดียว ไม่ใครก็ใครต้องอุ้ม ต้องโอ๋ ก็เลยเป็นอย่างนี้ แล้วก็ฉลาดด้วยนะ รู้ว่าต้องทำยังไงให้ได้รับความสนใจ”“ไม่ได้การละ”แม้จะส่ายหน้า แต่แววตาขณะมองหลานสาวตัวน้อยในชุดเอี๊ยมสีเหลืองสดใส ผมตัดไว้สั้นถูกรวบมัดเป็นจุกเล็กๆกลางกระหม่อม กลับมีแต่ความอ่อนโยน“ขืนปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ อีกหน่อยคงเสียนิสัยกลายเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง”“คงไม่ถึงอย่างนั้นหรอกจ้ะ เวลาผู้ใหญ่เอาจริงก็เงียบไปได้เหมือนกัน”“แต่ก็คงไม่มีใครอยากดุจริงจังเพราะสงสารอย่างว่า” อนิลทิตาต่อให้ “แม่เองก็เถอะ เคยดุหลานบ้างหรือเปล่าอินยังสงสัย”ดวงทิพย์ยิ้มไม่สนิท ตอบบุตรสาวเสียงอ่อย“ก็... แม่เวทนานี่ลูก เวลาถูกแม่ดุแกจะหน้าจ๋อย ตาโศกไปทีเดียว”อนิลทิตาส่ายหน้า หันไปอุ้มร่างเล็กขึ้นจากพื้น จับเข้ากับสะเอว จิ้มนิ้วที่หน้าผากเบาๆ“ว่าไงฮึ เรา หน้าตาออกจะน่ารักทำไมนิสัยไม่น่ารักเลยล่ะ”“รัก... รักยาย”นอกจากเสียงตอบเล็กๆ เป็นคำๆ แม่หนูยังยิ้มแป้นโชว์ ฟันซี่เล็กส่งไปให้คุณยายได้ชื่นใจอนิลทิตาหัวเราะ พร้อมกับส่ายหน้า เมื่อได้ยินคำพู

“ไม่ต้องกลัวไปหรอกว่าอินจะทำหลานหล่นมือ ถึงไม่เคยมีลูกมาก่อน อินก็พอดูแลเด็กเป็น คงยังไม่ลืมตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา อินดูแลยายหนูได้ไม่แพ้พี่ณัท หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ เพราะไม่เคยตามใจ หรือโอ๋แกผิดทางเพราะสงสารว่ากำพร้าแม่แต่อายุเท่านี้”“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”เกือบปรากฏรอยขันในน้ำเสียงของเขา“ไม่ว่าก็ส่งมาค่ะ”ณัทธรขยับแขนจะทำตาม แต่ไม่ทันส่งร่างน้อยที่ซบหลับกับไหล่ให้มือเรียวบางที่ยื่นออกมารอรับ คนตัวเล็กก็หลับหูหลับตาร้องประท้วงแว๊ดๆ“โอ๋...โอ๋ เงียบจ้ะเงียบ”คุณพ่อผู้รักลูกขยับแขนโอบรัดร่างเล็กเข้าตามเดิม ปากก็พึมพำปลอบโยนไปตามประสาพ่อ-ลูกสื่อสารกัน“ไม่มีอะไรนะ ไม่มีอะไร พ่ออยู่นี่แล้ว โอ๋ โอ๋”“ส่งมาให้อินค่ะพี่ณัท” อนิลทิตาออกคำสั่ง“เอ่อ พี่ว่า...”“ส่งมา” เธอพูดซ้ำ มองเขาอย่างเอาจริงนั่นแหละ คุณพ่อลูกอ่อนจึงยอมตัดใจแกะแขนเล็กที่โอบลำคอเขาอยู่ ส่งตัวบุตรสาวให้แก่หญิงสาวอนิลทิตารับเด็กหญิงจากมือแข็งแรงแต่กลับนุ่มนวลได้อย่างไม่น่าเชื่อเวลาแตะสัมผัสร่างเล็กจ้อยของลูกสาวตัวน้อยนัยน์ตาสีน้ำตาลจัดสบกับตาสีนิลเจียระไนแวบหนึ่งในระยะใกล้ โดยไม่ได้ตั้งใจทั้งคู่หญิงสาวผงะศีรษะออกห่าง

อนิลทิตาเห็นพ้องในเรื่องรูปร่างหน้าตา แต่เห็นแย้งในด้านอื่นเธอเคยแปลกใจหลังจากได้รู้จัก ได้พูดคุยกับชายหนุ่มผู้ทำให้พี่สาวคนสวยของเธอยอมละทิ้งสังคมโอ่อ่าของเมืองกรุง กลับคืนบ้านเกิดที่เจ้าตัวเคยตั้งแง่รังเกียจในความสงบเงียบ ห่างไกลแสงสีไม่แปลกที่อัญญดาเลือกผู้ชายคนนี้ นอกจากคุณสมบัติที่ผู้หญิงทุกคนต้องการให้มีในตัวผู้ชายที่ตนหมายจะแต่งงานด้วย ณัทธร มณฑารพยังเป็นชายหนุ่มที่มีเสน่ห์ พอๆ กับความน่ารักในด้านอุปนิสัยใจคอ ซึ่งเธอเชื่อแน่ว่าผู้หญิงทุกคนปรารถนา และพร้อมที่จะรักผู้ชายเช่นนี้ ต่อให้ฐานะเขาด้อยกว่าที่เป็นอยู่แต่แปลกใจที่ณัทธรเลือกจะแต่งงานกับพี่สาวของเธอ เขาช่างแตกต่างไปจากบรรดา ‘แฟนๆ’ หรือ ‘หนุ่มๆ’ ที่คอยล้อมหน้าล้อมหลังติดตามเอาใจอัญญดาคนสวยแล้วอย่างไรคนท่าทางฉลาด มีไหวพริบปฏิภาณ จึงตกหลุมรักหญิงสาวที่มีดีแค่ความสวยอนิลทิตาดีใจกับพี่สาวที่จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาไปกับผู้ชายดีๆ จะได้เลิกเฟลิต ควงหนุ่มไม่ซ้ำหน้าเสียที แต่เธอก็เพิ่งรู้เมื่อกลับมาอยู่บ้านนี้เอง ว่าอัญญดาไม่เคยปรับเปลี่ยนนิสัยดั้งเดิมเกี่ยวกับพฤติกรรมที่เป็นไปในทางลบอัญญดา แม่สงิมคนเก่าคนแก่ที่อยู่กับครอบครัวมณฑ

เสียงก๊อกๆ เดินจากหน้าบ้านทะลุห้องโถงด้านหน้ามายังห้องริมระเบียงหลังอย่างเคยคุ้น โผล่เข้ามาพอดี“ทำไมบ้านเงียบจัง ไหนเด็กที่กำลังทำความสะอาดอยู่หน้าบ้านบอกว่าคุณณัทอยู่บ้านยังไงล่ะ เอ้า!?”ผู้โผล่เข้ามาพร้อมเสียงหวานๆ อุทานในตอนท้าย คิ้วโก่งเรียวเลิกสูงขึ้น อาภรณ์สีเหลืองสดใสทั้งชุด ทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสวขึ้นทันตาที่ร่างระหงปรากฏอนิลทิตาเหลือบมองเจ้าของบ้านแวบหนึ่ง ทันเห็นชายหนุ่มเหมือนจะงันไปฮึ! ใช่สิ ไม่ใช่แขก เพราะเป็นสาวไทยคนสวยที่มีเลือดจีนปนอยู่ตามสายเลือดพ่อนี่นาแล้วลงขนาดเดินเข้าออกบ้านได้อย่างคุ้นเคยเป็นอันดี ก็ถูกต้องแล้วว่าจะเป็น ‘เพื่อนสนิท’ มากกว่าแขกณัทธรหน้าเรื่อ เมื่อสบตาดำโตที่มองมาอย่าง... จะว่าเยาะก็ไม่ใช่ ล้อเลียนก็ไม่เชิง ของน้องภรรยาที่ล่วงลับ“สวัสดีค่ะ คุณแพ็ตซี่”อนิลทิตาทักทายอย่างคนเคยรู้จักกันมาก่อน แม้จะไม่สนิท พบกันนับครั้งได้“คุณแม่ใช้มาดูหลานค่ะ เห็นหายเงียบไป เลยได้ว่ารู้ไม่สบาย กำลังจะกลับอยู่พอดี” สบตาลูกสาวเสี่ยใหญ่ด้วยสีหน้ายิ้มๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองมาอย่างระแวงระวังผู้หญิงด้วยกัน มีหรือจะอ่านความคิด ความรู้สึกฉายชัดทางสีหน้าแววตาของหญิงสาว

อนิลทิตาอยู่ในสวนหลังบ้าน จึงไม่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านมือเรียวบางละจากกิ่งกุหลาบ มือหนึ่งถือกรรไกรตัดแต่งกิ่ง เมื่อถอยออกมายืนเอียงคอมอง ไม่แน่ใจว่าควรตัดอีกกิ่งที่ยื่นออกมาทิ้ง หรือปล่อยไว้อย่างนั้นคิดอยู่พักหนึ่งก็เอื้อมมือออกไป ค่อยๆแตะมือลงบริเวณเหนือหนามแหลม มือถือกรรไกรจดจ้องๆ“ทำอะไรน่ะ อิน?”ร่างอรชรสะดุ้งโหยง กระชากมือกลับ หนามกุหลาบตำเข้าไปในเนื้อ หักเผาะติดคาปลายนิ้ว ทันทีที่กระชากมือกลับด้วยความตกใจ“อุ๊ย!”“เป็นอะไร?”เสียงทัถามจากคนตัวสูง ที่เข้ามายืนอยู่ด้านหลังแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ“ถูกหนามกุหลาบเกี่ยวเข้าให้แล้วใช่ไหมนั่น ไหน ขอพี่ดูซิ”ท่าทางชายหนุ่มที่โผล่มาเงียบๆ ไม่สนว่าเธอเต็มใจหรือไม่ ถือวิสาสะเข้ามาจับข้อมือ ดึงมือข้างที่ถูกหนามกุหลาบหักคาไปดูทันทีคิ้วเข้มๆ ขมวดฉับ ตามด้วยเสียงดุ“ทำไมไม่รู้จักระมัดระวังนะ ดูซิ อยู่ดีไม่ว่าดีก็ต้องมาเจ็บตัว”ความรู้สึกวาบหวามแปลกๆ จากความใกล้ชิดหายวับไปกับตาเมื่อถูกตำหนิ ทั้งที่เป็นความผิดของเขาแท้ๆ ที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงพยายามจะกระชากมือกลับ แต่นอกจากไม่เป็นผลสำเร็จยังถูกเอ็ดซ้ำ“เฉยๆ เถอะน่า พี่แค่จะดึงหนาม