All Chapters of ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Chapter 31 - Chapter 40

“อินไม่ใช่น้องอิง!” ตอบกลับไปเสียงขวางทั้งโกรธทั้งอาย แต่ดูเหมือนความรู้สึกประการหลังจะมีมากกว่า ค่อนข้างแน่ใจด้วยว่าหน้าตาคงจะแดงก่ำแข่งกับถ่านไฟแดงๆ เบื้องหน้าเป็นแน่โธ่... ตั้งแต่เกิดมา ก็ไม่เคยมีผู้ชายมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เว้นแต่บิดา ซึ่งคงจะเคยทำให้เมื่อเธอยังเป็นเด็กเล็กๆ“ดูเหมือนพี่จะเคยบอกแล้วเหมือนกันว่าไม่เคยเห็นอินเป็นน้องอิง เอาละ อย่าเพิ่งโมโหโกรธา ดื่มน้ำอุ่นๆ เสียหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น”อนิลทิตาได้คิดว่าตนคงจะยังฟางขี้ตา แล้วก็โมโหจนไม่ทันสังเกตสังกาอะไรมากนัก ก็เลยเพิ่งจะเห็นเมื่อณัทธรพูดขึ้นมานี้แหละเหนือกองไฟแดงๆ บนหินสามเส้ามีหม้อเล็กๆ ตั้งอยู่ มองเห็นไอน้ำร้อนลอยขึ้นมาจากในหม้อที่สะอาดสะอ้านขัดกับสภาพภายนอกที่ถูกเขม่าไฟจับดำๆ คงจะฝังเข้าไปในเนื้ออลูมิเนียมจนขัดไม่ออกทำจมูกฟุดฟิด รู้สึกหิวขึ้นมาติดหมัด เมื่อได้กลิ่นคล้ายเนื้อย่าง อาจจะเป็นได้ทั้งไก่ หมู หรือแม้กระทั่งปลา เพราะเธอยังแยกแยะกลิ่นที่ลอยมาเข้าจมูกได้ไม่ชัดนักลมก็เปลี่ยนทิศ พัดกลิ่นหอมๆ ชวนน้ำลายไหลไปทางอื่นอนิลทิตาเงยหน้ามองไปรอบๆ แลไกลออกไป พบว่าถูกปกคลุมไว้ด้วยความมืด ที่พอจะมีแสงสว่างก็รอบๆ กองไ

“คงจะโดนเศษไม้ฟาดเข้าช่วงพยายามจะว่ายเข้าหาฝั่ง” เสียงตอบยังปกติ “ไม่รู้แน่หรอกว่าอะไร เพราะมีทั้งเศษไม้ ท่อนซุงตั้งแต่ขนาดเล็กไปหาใหญ่ กระทั่งพงหนามแหลมๆ ขุดรากถอนโคนมาเลย”เธอเปลี่ยนแววตาเป็นมองเขาอย่างขอลุแก่โทษ“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของอินเอง ถ้าอินไม่ซุ่มซ่าม หรือไม่ตามพี่ณัทออกมาเพียงเพื่อจะดูแม่น้ำว่าน้ำขึ้นสูงแค่ไหน ก็คงไม่เกิดเรื่อง ทำให้พี่ณัทพลอยมาลำบากไปด้วยแบบนี้”“ก็จริงนะว่าอินทำให้พี่ลำบาก” ณัทธรพูดเนิบๆ แต่สีหน้ายิ้ม ไม่มีเลยร่องรอยโกรธขึ้ง หรือความไม่พอใจ “แต่พี่จะปล่อยอินตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไงล่ะ จริงไหม? ...... เอาน่า อย่าคิดมาก” เขาทำเสียงปลุกปลอบ “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็รอดมาได้แล้ว มาช่วยกันคิดหาทางว่าจะกลับบ้านกันยังไงดีกว่า”“กลับตอนนี้น่ะหรือคะ?”“ตอนนี้เห็นจะยังไปไม่ได้” เขาตอบ แล้วพูดต่อด้วยสุ้มเสียงฟังไม่เดือดร้อนอะไรเลย “พี่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำเราถูกน้ำพัดพามาไกลแค่ไหน แต่ถ้าคำนวณคร่าวๆ จากระยะเวลาตั้งแต่ที่พี่โจนตามอินลงมา กระทั่งลากอินเข้าฝั่งได้ ก็น่าจะมากันไกลทีเดียว น่าจะกว่ายี่สิบโล แล้วแม่น้ำสายนี้ก็ไม่ได้ไหลผ่านตัวจังหวัดที่เราอยู่

“ก็...ที่มองพี่ในทางดี ไม่คิดว่าอาจจะมีแผนร้ายๆ อยู่ในใจไง” เฮ้อ... โล่งอก“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะว่าอินมองพี่ณัทแต่ในทางดี”“เอ้า? ไหงงั้น”“อินจะบอกว่า... อย่างพี่ณัทไม่จำเป็นต้องวางแผนอะไร สาวๆ ก็พร้อมจะเข้ามารุมล้อมรอให้พี่ณัทเลือกไม่หวาดไม่ไหวแล้ว”“พูดเกินไป นี่อินคิดว่าพี่เนื้อหอมขนาดนั้นเลยเหรอ”“อินไม่ได้คิด แต่มีคนพูดตรงกันหลายคนเลย”“เหลวไหลทั้งนั้น”“แปลว่าไม่จริงหรือคะ” อนิลทิตาทำเสียงอย่างให้รู้ว่าหล่อนล้อเล่นณัทธรนิ่งคิดกึ่งอึดใจก่อนตอบยิ้มๆ กลับไป“ถ้าหนึ่งในสาวๆ ที่เข้ามารุมล้อมมีอินอยู่ด้วย พี่อาจจะเชื่อก็ได้นะ” อนิลทิตาหลบสายตาคมที่ออกจะเป็นประกายวับวาว เปลี่ยนเรื่องปุบปับ“อินง่วงแล้วล่ะ”ณัทธรไม่ค้าน พูดเพียงว่า“ง่วงก็นอนเสีย เอาเสื้อนี่ไป” เขาส่งแจคเก็ตตัวเดิมให้อีกรอบอนิลทิตาลังเล กระทั่งจับกระแสฟังว่าน้อยใจในเสียงพูดตามมาอีกประโยค“แค่เสื้อคงไม่ทำให้ถึงกับแปดเปื้อนหรอกมั้ง”“อินยังไม่ได้อะไรสักหน่อย”“ก็เห็นรังเกียจแม้กระทั่งเสื้อ”อนิลทิตานึกขำ สุ้มเสียงฟังว่ากำลังงอนเธอของผู้ชายตัวโตๆ เลยพูดเอาใจเสียหน่อย“อินไม่ได้รังเกียจ แค่ห่วงว่าถ้าอินรับเสื้อมาห่มเสียเองพ

“เท้าบอบบางออกอย่างนี้ยังมีหน้ามาบอกว่าเดินเท้าเปล่าไหว” เธอไม่ได้แย้ง สัมผัสนุ่มนวลจากมือแข็งแรงนั้นเองทำให้คอแห้งผากจนพูดไม่ออกณัทธรเหลือบตาขึ้นสูง เมื่อการพันผ้ารอบเท้าต่างรองเท้าจบลงทันทีที่ตาคมสีน้ำตาลจัดๆ สบเข้ากับตาดำกลมโตฉายแววหวาน ก็เหมือนกับว่าทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่งโลกหยุดหมุน นกยุติการส่งเสียง แม้แต่กบเขียดในท้องนาก็เงียบงันหนุ่มสาวไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ถ้าไม่มีอะไรแทรกเข้ามาดึงดูดความสนใจเสียก่อนหญิงชายคู่หนึ่งกำลังเดินลัดเลาะมาตามคันนา ส่งเสียงทักทายมาแต่ไกลทั้งคู่มีอายุพอสมควร แต่ไม่น่าจะถึงหกสิบ นอกจากเป็นสามีภรรยากันแล้ว ยังเป็นเจ้าของที่นา และเจ้าของกระท่อมคนผัวชื่อนายอ่ำ เมียชื่อลำไย เป็นคนใจดีทั้งคู่ ไม่ว่าอะไรสักคำ ที่มีคนแปลกหน้าบุกรุกเข้ามาอาศัยเพิงกระท่อมเป็นที่พักพิงชั่วคราวนอกจากอาศัยเป็นที่หลับนอน ยังปล้นอึ่ง หอย ปู ในนา มาเป็นอาหาร เกลืออีกหยิบมือมาเป็นเครื่องปรุง ผ้าขาวม้า และผ้านุ่งที่เจ้าของตากเอาไว้ก็ถูกนำมาใช้โดยไม่ได้ขออนุญาตณัทธรพยายามจะให้เงินที่มีติดตัว ซึ่งเขาเอาออกจากกระเป๋าสตางค์ตากจนแห้งตั้งแต่ตอนกลางคืน ส่งให้พันบาท แต่ทั้งสองผัวเ

“น้องอิง...”ณัทธรเข้ามาหยุดเบื้องหลังน้าสาวของลูกสาวตัวน้อย เขี่ยแก้มเต่งคนตัวเล็กด้วยปลายนิ้ว“โกรธอะไรพ่อ หืม”คนตัวเล็กไม่เพียงแต่ไม่ตอบคำถามบิดา ยังซุกใบหน้าทั้งหมดลงกับซอกไหล่น้าสาวหนีมือบิดาด้วยดวงทิพย์หัวเราะขึ้น ทั้งขันทั้งเอ็นดูหลานน้อย พูดขำๆ กลั้วหัวเราะ“สงสัยจะน้อยใจพ่อละมั้งนั่น”ณัทธรไม่ทันว่าอะไรเพราะมีคนว่าแทน“อุ๊ย! เด็กตัวแค่เนี้ยจะไปรู้ประสาอะไรคะเรื่องน้อยอกน้อยใจ”“หนูแพ็ตซี่เข้าใจผิดแล้วล่ะจ้า”ดวงทิพย์ยังพูดยิ้มๆ เพราะก็เห็นอยู่ละท่าทีอึดอัดใจของอดีตลูกเขย“ถึงจะตัวแค่นี้ เด็กเค้าก็รู้จักโกรธ รู้จักน้อยใจเป็นนะจ๊ะ”ณัทธรปล่อยให้อดีตแม่ยายเจรจากับหญิงสาวผู้เป็นแขก ส่วนตนกลับมาทุ่มความใส่ใจกับบุตรสาวที่ยังไม่ยอมให้คนเป็นพ่ออุ้ม“น้องอิงคนดี มาหาพ่อมาลูก”คนตัวเล็กแค่เงยหน้าส่วนหนึ่งจากไหล่น้าสาวเพื่อมองบิดา แต่แขนที่โอบรอคอคนเป็นน้ายังไม่ขยับ“มาเร้ว ให้พ่อหอมที น้องอิงไม่คิดถึงพ่อเหรอ”อนิลทิตาช่วยกล่อมอีกแรง นั่นแหละคนตัวเล็กจึงยอมให้บิดาได้อุ้มณัทธรหัวเราะ พูดพอได้ยินกันสองคนขณะเอื้อมมือรับร่างจ้อยจากมือหญิงสาว“หน้าตาเหมือนกันแล้วยังขี้งอนเหมือนกันอีก”อนิ