บททั้งหมดของ รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: บทที่ 31 - บทที่ 40

ฉันกวาดเอกสารและปากกาลงกระเป๋าลนลาน สมาธิอ่านหนังสือแตกกระเจิงไปหมดตั้งแต่วินาทีที่เห็นเบอร์เขา ฉันต้องพาตัวเองออกไปจากความอึดอัดนี้ ฉันเดินเหม่อลอยออกจากห้องสมุดกลาง ปล่อยให้สองเท้าพาร่างกายเดินไปเรื่อยๆ จนมาหยุดหน้าคาเฟ่สไตล์มินิมอลใกล้รั้วมหา’ลัย ซึ่งฉันเคยมารายงานกับกลุ่มเพื่อนบ่อยๆฉันผลักบานประตูเข้าไปสั่งชาเขียวเย็น แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งตรงมุมอับสายตาที่เงียบที่สุด พยายามใช้พื้นที่ตรงนี้ซ่อนตัวจากโลกความจริง แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะยังสนุกกับการกลั่นแกล้งหัวใจพังๆ ไม่เลิก เพราะคล้อยหลังไปแค่ไม่กี่นาที ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกเปิดออก ร่างสูงโปร่งของผู้ชายที่ฉันเพิ่งเมินสายเมื่อครู่ก้าวเข้ามาพี่ไต้ฝุ่น!หัวใจฉันหล่นวูบ รีบคว้าเมนูเครื่องดื่มขึ้นมาบังหน้าอย่างรนราน ภาวนาอย่าให้เขาสังเกตเห็นฉันในมุมนี้เลย พี่ไต้ฝุ่นในเวลานี้ดูเหนื่อยล้าและทรุดโทรมกว่าที่ฉันลอบมองในมหา’ลัยเสียอีก รอยช้ำใต้ตาบอกชัดเจนว่าไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายคืน ผมสีดำสนิทที่เคยเซตทรงดูมีเสน่ห์กลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เขาสั่งอเมริกาโนเย็นไม่หวาน ก่อนจะมาทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะหินอ่อนริมหน้าต่าง ห่างจากฉันไปแค่ไม่กี่ก้าวเ

ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันของบ้านหลังนี้อีกต่อไป ความเจ็บปวดจากการอกหักว่าสาหัสแล้ว แต่ความรู้สึกผิดที่ทำลายความไว้ใจของพี่ชายแท้ๆ กลับทรมานยิ่งกว่าร้อยเท่าพันเท่า ฉันต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เฮียพายุยอมยกโทษให้ได้ ฉันไม่ยอมสูญเสียเขาไปเด็ดขาดฉันยกหลังมือปาดน้ำตาทิ้ง พยายามพยุงร่างกายลุกขึ้นยืน ความมุ่งมั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน หรือต้องทนรับมือกับความเย็นชามากเท่าไหร่ ฉันก็จะหาทางเอาพี่ชายคนเดิมกลับคืนมาแผนการง้อเริ่มต้นด้วยไม้ตายที่คิดว่าเฮียพายุคงปฏิเสธยากที่สุด นั่นคืออาหารฝีมือแม่เช้าวันรุ่งขึ้นฉันฝืนตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อลงไปเป็นลูกมือในครัว เมนูวันนี้คือข้าวผัดต้มยำทะเลรสจัดจ้านจานโปรดของเฮีย ฉันบรรจงตักข้าวผัดหอมกรุ่นใส่กล่องเก็บความร้อนอย่างดี แม่บอกว่าตอนนี้เฮียพายุย้ายไปเช่าหอพักใกล้มหา’ลัย โดยอ้างว่าต้องการสมาธิอ่านหนังสือสอบไฟนอล ซึ่งฉันรู้ดีว่ามันคือข้ออ้างฉันขับรถตามโลเคชันมาจนถึงหอพักชายที่ค่อนข้างเก่าในซอยลึก การที่เด็กนิเทศฯ อย่างฉันต้องมายืนอยู่ถิ่นเด็กวิศวะในเวลาเช้าตรู่ ทำให้รู้สึกประหม่า แต่ความตั้งใจที่พก

แต่ฉันก็ยังดื้อด้าน ขับรถไปที่หอพักเขาทุกเช้า ถึงเฮียจะไม่เคยเปิดประตูมารับ ฉันก็แขวนถุงอาหารไว้ที่ลูกบิด และยังคงไปยืนรอเขาหน้าคณะทุกเย็น แม้ทุกครั้งเขาจะเดินเมินใส่ราวกับคนไม่รู้จักกันก็ตามกลุ่มเพื่อนในคณะนิเทศฯ ที่พอรู้เรื่องต่างก็พากันมากอดให้กำลังใจ“แกต้องอดทนนะพาย” เพื่อนคนหนึ่งลูบหลังปลอบ “พี่พายุเขาแค่กำลังอยู่ในช่วงโกรธจัด ลึกๆ แกก็รู้ว่าเฮียเขารักและหวงแกมากที่สุด”“ลองหาคนอื่นมาช่วยพูดเป็นกาวใจให้ไหม” เพื่อนอีกคนเสนอ “เฮียพายุปากแข็ง ทิฐิก็สูง บางทีถ้าให้คนอื่นช่วยพูดอาจจะดีขึ้น”แต่ฉันรู้ดีว่าสงครามความเย็นชาครั้งนี้เป็นเรื่องระหว่างเราสองพี่น้อง ฉันคือคนที่สร้างรอยร้าวนี้ขึ้นมา ดังนั้นฉันก็ต้องรับผิดชอบซ่อมแซมมันด้วยตัวเองจนถึงที่สุดจนกระทั่งหลายสัปดาห์ผ่านไป ความพยายามที่ดูริบหรี่ก็เริ่มเห็นเค้าลางความหวังบ่ายวันนั้นพายุฝนเทกระหน่ำอย่างหนัก ฉันยืนกางร่มคันเล็กดักรอเขาอยู่มุมเดิมหน้าคณะวิศวะฯ ถึงร่มจะช่วยกันฝนได้บ้าง แต่มวลละอองฝนที่สาดพัดเข้ามาตามแรงลมก็ทำเอากระโปรงและรองเท้าคัตชูเปียกชุ่ม ร่างกายฉันสั่นสะท้านด้วยความหนาว แต่สองขาก็ยังดื้อดึง ปักหลักยืนนิ่งไม่ยอมขยับไ

“จำใส่หัวเอาไว้เลยนะคะว่า พายจะไม่มีวันลดตัวเป็นคู่นอนหรือเป็นความลับในเงามืดให้ผู้ชายคนไหนอีก ความรักที่พายต้องการคือความรักที่มีสถานะชัดเจน ให้เกียรติกัน และเดินควงแขนได้อย่างสง่าผ่าเผยในที่สว่าง ไม่ใช่การลักลอบแอบกินกันในที่ลับตาคนเหมือนที่ผ่านมา”พี่ไต้ฝุ่นยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาตรงขอบตา“พายโกหกตัวเองไม่ได้หรอกค่ะว่าตอนนี้พายไม่ได้รักพี่แล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่พี่ต้องรู้ไว้คือ ความรักที่พายมีให้พี่ มันไม่มีวันมากกว่าความรักและเกียรติที่พายมีให้ตัวเอง พายจะไม่ยอมให้ใครมากำหนดสถานะราคาถูกให้ชีวิตพายอีก ถ้าผู้ชายคนไหนไม่พร้อมจะเดินเข้ามาอย่างให้เกียรติกัน เขาก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเงาของพายด้วยซ้ำ ลาก่อนค่ะพี่ไต้ฝุ่น เรื่องของเราถือว่าจบกันแค่นี้”พูดจบฉันก็ไม่คิดจะอยู่รอฟังคำอ้อนวอน ก้าวเบี่ยงหลบผ่านร่างสูงของเขาแล้วเดินจากมาอย่างเด็ดเดี่ยว บังคับสองขาให้ก้าวตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับไปมองแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาของเขาอีกเลย ปล่อยให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นยืนโดดเดี่ยว จมปลักอยู่กับความสูญเสียเพียงลำพังนี่แหละคือบทเรียนราคาแพงที่แลกมาด้วยน้ำตา แ

แปลกมากที่พอได้รับฟังข่าวพวกนั้น สภาพจิตใจของฉันกลับเรียบเฉยและนิ่งสงบ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกสะใจที่เห็นเขาทนทุกข์ มีเพียงความรู้สึกโล่งใจจางๆ ที่อย่างน้อยผู้ชายคนนั้นก็กล้าหาญพอที่จะซ่อมแซมจิตใจส่วนที่เคยแตกสลายของตัวเองแม้ตอนนี้โลกของเราสองคนจะแยกย้ายกันไปเติบโตและไร้หนทางต่อติดแล้ว แต่ส่วนลึกในใจฉันกลับยังสัมผัสได้ถึง สัญญาณความห่วงใยบางอย่างที่พี่ไต้ฝุ่นเพียรส่งมาในรูปแบบที่ฉันไม่ทันตั้งตัวเหตุการณ์เริ่มขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง ฉันกำลังนั่งปั่นรายงานกลุ่มชิ้นสุดท้ายของเทอมอยู่ในห้องสมุดกลางจนดึกดื่น สภาพร่างกายอิดโรย ซูบซีด และอ่อนล้าจนแทบจะฟุบหลับคาหน้าจอโน้ตบุ๊ก แสงไฟจากหน้าจอทำเอาแสบตาจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ“พาย พักสายตาก่อนไหมแก” อร เพื่อนสนิทที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ ทักขึ้นด้วยความเป็นห่วง “หน้าแกตอนนี้ซีดเป็นเต้าหู้แล้ว ฝืนทำต่อมีหวังหน้ามืดคาโต๊ะแน่”“รายงานยังไม่เสร็จนี่นา” ฉันบ่นอุบอิบเสียงแหบพร่า ฝืนถ่างตาที่หนักอึ้ง “เหลือข้อมูลต้องจัดหน้าอีกเพียบเลย”ระหว่างที่ฉันกำลังก้มหน้าพิมพ์งาน ทันใดนั้นอรก็หยิบแก้วพลาสติกที่มีหยดน้ำเย็นเฉียบเกาะอยู่ มาแนบกับแก้มฉันอย่างกะทันหัน“โอ๊