Todos los capítulos de สถานะให้แค่เพื่อน: Capítulo 171 - Capítulo 180

บทที่ 14 คิดถึง“อื้อ...ใจเย็น ๆ คุณไพน์” ทันทีที่ร่างบางเดินเข้ามาถึงโซนห้องรับแขกคนใจร้อนที่ไม่ได้เจอกันหลายวันก็โจมตีเธอทันที“ไม่ไหวว่ะเอย” คนบอกไม่ไหวคุกเข่าลงตรงหน้าเธอทันที กระโปรงทรงพลีทสีดำถูกรูดออกพร้อมทั้งกางเกงซับและชั้นในตัวบางเรียวขายาวถูกยกขึ้นพาดบ่า เธอต้องยืนด้วยขาข้างเดียวและกำลังโดนรังแกด้วยเรียวลิ้น ร่างบางสั่นระริกเมื่อเขากดดูดตรงยอดติ่งเสียงดังจ๊วบจ๊าบที่ฟังแล้วทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว“อื้อ”“น้ำเยอะเชียว” เสียงคำรามผสมกับคำพูดแสนห่ามทำคนฟังหัวใจเต้นแรง“ไม่ไหว คุณไพน์ เอยยืนไม่ไหว อ๊ะ อ๊า” ยืนไม่ไหวเพราะเวลานี้เธอเสร็จสมรอบแรกไปแล้วเขาพลิกให้ร่างบางนอนลงกับโซฟาเบดตัวยาว ไม่ลืมที่จะสลัดเสื้อผ้าของเขาและเธอให้พ้นทางควานหาเครื่องป้องกันที่เก็บไว้ในซอกของโซฟา จากนั้นก็เสียบเสยท่อนลำกลางกายเข้าหาคนนอนระทวยจนสุดทาง เธอกรีดร้องเพราะความจุกและเสียวที่เล่นงานเอวสอบกดค้างและแช่นิ่งในร่องรักแสนหวาน ดูดกลืนยอดอกสีชมพูเข้มที่เขาชอบขบเม้ม เขาดูดเสียงดัง ปลายยอดถันแข็งเป็นไตสู้กับปลายลิ้นอย่างที่ชื่นชอบเธอครางเสียงหวานทั้งยังจิกกลุ่มผมเขาแน่น เขาขยับโยกจากเนิบนาบและค่อย ๆ

ยิ่งเธอร้องว่าไม่ไหว ยิ่งเธอหวีดหวิวราวขาดใจเขายิ่งชอบ ยิ่งเธอแหงนเงยเพราะแตกซ่านเขายิ่งชื่นชอบ“เสียวมาก ไม่ไหวจะตาย ฮือ” ยิ่งเธอร้อง ยิ่งเธอสั่นสะท้านเขายิ่งชื่นชอบ เพราะยิ่งเธอเสียว เธอยิ่งตอดรัด รัดจนเขาแทบไม่ไหวเช่นกันชายหนุ่มซู้ดปากด้วยความเสียว หยุดการเดินเพราะยังไม่อยากแตก ลูกลิงน้อยเกาะเขาไว้แน่นทั้งยังสั่นระริกเมื่อความสุขสมกลับมายืนอีกครั้ง“จะตาย พี่ไพน์...เอยจะตาย” เธอมักลืมตัวเสมอเวลาที่ใกล้สุขสมมักเปลี่ยนสรรพนามจาก ‘คุณ’ เป็น ‘พี่’ อย่างที่เคยเรียก“ไม่มีใครตายคาXXX” คำพูดสุดห่ามของเขาส่งเธอไปเยือนจุดสุดยอดอีกครั้ง “แตกเถอะนะคะ” เธออ้อนวอน ใบหน้างามบิดเบ้“เอย...แรง ๆ พี่ใกล้แตกแล้ว” เขาหลอกล่อ แต่เธอในเวลานี้ไม่มีทางเลือก อยากให้เขาสุขสม เธอจะได้หลุดพ้นจากความทรมานนี้เสียทีทุกครั้งที่ร่วมรักสรรพนามของทั้งคู่มักเปลี่ยนเป็นคำที่คุ้นเคยเหมือนดังวันวานร่างบางขมิบสู้ สองมือบางจับไหล่กว้างไว้แน่น ปลายเท้าเรียวเกี่ยวกระหวัดไว้กับเอวสอบ เธอโยกขยับส่ายร่อนอย่างที่ชอบทำกับเขาเวลาเธอขึ้นขย่ม เพียงแต่เวลานี้เปลี่ยนจากขย่มบนเตียง เป็นการขย่มในท่ายืนขย่มเอง เสียวเอง แตกเอง อีเอ

“อย่า” เสียงหวานร้องห้าม ร่างเธอสั่นเทาด้วยความกลัว กลัวว่าเขาจะทำมากกว่านี้ “ขอโทษ...พี่ห้ามใจไม่ไหว” เขาดึงเธอมากอดไว้ในอก ใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยของความกังวล เขากลัวว่าเธอจะโกรธ “เอยกลัว” เธอบอกความรู้สึกให้เขารับรู้ กลัวว่าตัวเองจะพร้อมใจทำเรื่องน่าอายในที่ที่ไม่เหมาะสม สองหนุ่มสาวนั่งกันเพียงไม่นาน ก่อนจะรีบออกจากโรงภาพยนตร์ ความน่ากลัวของวัยหนุ่มสาวคือการยับยั้งห้ามใจและราคะแห่งวัยที่พร้อมจะหลอกล่อให้พวกเขาอยากลิ้มลอง เพทายพาเธอกลับบ้านราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และทุกสัปดาห์ที่อริ‍ยาเรียนพิเศษเสร็จเขาจะไปรับทุกวัน แรก ๆ ทั้งสองก็กลับบ้าน แอบจูบกันบ้างในรถและที่ลับตาคนในบ้าน หลัง ๆ เขาเริ่มพาเธอแวะไปที่คอนโดมิเนียมของเขาเอง จากจูบแรกของเธอในวันนั้นที่โรงภาพยนตร์ ครั้งแรกของเธอเกิดขึ้นที่คอนโดมิเนียมของเขาในวันหนึ่งที่เธอบอกแม่ว่าจะขอไปติวหนังสือสอบบ้านเพื่อน ครั้งแรก…ที่กายเขาเข้ามาในกายเธอจนสุดทาง ครั้งแรก…ที่เธอรู้ว่าบางอย่างนั้นหรรษายิ่งกว่านิ้วมือที่เขาเคยมอบให้ “พี่ขอนะเอย พี่รักเอย” คำขอมาพร้อมคำบอกรัก เด็กสาวในวันนั้นช่างโง่งมนัก เพียงแค่คำบอกรักลม ๆ แล้ง ๆ เธอ

หากถามว่าใครแคร์...ใครแคร์ก็ช่างแต่เธอไม่แคร์ถ้าหมั้น ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็จบเท่านั้นเอง เธอสูบเพทายจนพอใจแล้ว เงินที่ได้มาจากเขาพอส่งตัวเองเรียนถึงปริญญาเอกโน่น“เห็นข่าวยัง” ไอร‍ดายิ้มอย่างผู้มีชัย“เห็นแล้ว”“ไม่ยินดีกับฉันหน่อยเหรอ” ไอร‍ดาจีบปากจีบคอ อยากจะขึ้นกูขึ้นมึงกับนังชั้นต่ำตรงหน้าด้วยซ้ำแต่เพราะอยากรักษาภาพคุณหนูไฮโซไว้ เลยต้องใช้ภาษาสุภาพกับคนตรงหน้า“อ้าวโดนแก๊งคอลเซนเตอร์เหมือนเขาด้วยเหรอ ยินดีด้วยนะ ช่วงนี้เป็นข่าวดังไม่ตกเทรนเลยเนอะ”“อีบ้า!”“อ้าว! ก็ถามว่าเห็นข่าวหรือยัง เวลานี้จะมีข่าวอะไรดังกว่าดาราโดนแก๊งคอลเซนเตอร์ดูดเงิน” อริ‍ยาจีบปากจีบคอพูด มือทาบอกอย่างไม่ตกใจ แต่แววตาของมันทำไมไอร‍ดาจะมองไม่ออกว่าอีนี่มันจงใจหลอกด่าเธอ“ข่าวงานหมั้นฉันกับพี่ไพน์ย่ะ”“อ้าวเหรอ ไม่เห็นผ่านตานะ แต่ก็อย่างว่าแหละ ข่าวมันไม่ได้ดังขนาดนั้น” อริ‍ยากอดอกมองคนตรงหน้า อยากรู้ว่าอีคุณหนูไฮโซจะมีสกิลการด่าสู้เธอได้หรือเปล่า“ข่าวไม่ดังหรือแค่มึงไม่อยากอ่าน” ไอร‍ดาเองก็ไม่ยอมนั่งกอดอกเล่นสงครามน้ำลายกับคนตรงหน้า คนอย่างอีเอย อีนางบำเรอชั้นต่ำมันจะเอาอะไรมาสู้คนอย่างเธอได้“จำเป็น

ใบหน้าของหญิงชราบิดเบ้เพราะความโกรธ นึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต มีแต่ความเจ็บแค้น ผู้ชายตรงหน้าแสนดีกับเธอแต่เขาไม่รักเธอ ไม่เคยรักมีเพียงความสงสารเท่านั้น “อยากให้คุณไปงานหมั้นของลูกฉันจัง เสียดายที่คุณไปไม่ได้ ลืมตามองฉันหน่อยสิ สิ่งที่ฉันทำทั้งหมดนี้อยากให้คุณรับรู้นะ ฮ่า ๆ อย่าเพิ่งรีบตายนะ”สายตาของคุณหญิงอารีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเธอหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี“คุณท่าน!” ภาษิตเปิดประตูเข้ามาด้วยความตกใจ เขาแค่ไปหาอะไรกินรอบดึกเท่านั้น ไม่คิดว่าบุคคลต้องห้ามได้รุกล้ำเข้ามาพื้นที่ส่วนตัวของคุณกานต์“ทำเสียงตกใจอะไร ฉันแค่มาเยี่ยมคุณกานต์” คุณหญิงอารีแหวใส่บุรุษพยาบาลกะดึกของผู้เป็นสามีนึกหมั่นไส้ที่เพทายจัดการเปลี่ยนคนของเธอออกไป แต่ไม่เป็นไร ขอแค่ผ่านงานหมั้นไปก่อน สามีที่ไม่มีประโยชน์ของเธอควรจะได้พักผ่อนยาว ๆ เสียที“เอ่อ” ภาษิตยืนเก้ ๆ กัง ๆ สายตาเขากวาดดูโดยรอบของผู้ป่วย แต่ไม่พบความผิดปกติอะไร คุณท่านยังคงหลับและหายใจสม่ำเสมอ “แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง” คุณหญิงอารีเอ่ยถามไปอย่างนั้น เธอมองก็รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ต่างจากผัก เขาไม่ขยับไม่ตอบสนองตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุแล้