Todos los capítulos de สถานะให้แค่เพื่อน: Capítulo 191 - Capítulo 200

บทที่ 27 วันพักผ่อน (มีรูป) วันแรกของการปิดเทอมใหญ่ทำหัวใจของอริ‍ยาว้าวุ่นไม่น้อยเมื่อเขาพาเธอลัดฟ้ามาไกลถึงมัลดีฟ ท้องฟ้าที่สีฟ้าสดใสและท้องทะเลใสจนมองเห็นพื้นทราย “ชอบไหม” “ชอบค่ะ เอยบอกพัทยาก็พอไง ทำไมพามาไกลจัง” เพทายหัวเราะกับคำพูดของคนในอ้อมกอด กดจมูกข้างแก้มหลาย ๆ ครั้ง “เธอเคยบอกว่าอยากมาจำได้ไหม” “อยากไปเที่ยวมัลดีฟจังแม่ ดูสิทะเลสวยมากเลย” “ไว้ไปเที่ยวกันนะ ไปฉลองที่เอยสอบติดหมอ” อริ‍ยาพยักหน้าเธอจำได้และคิดว่าเขาคงได้ยิน วันนั้นเธอกับแม่คุยกันในห้องครัวของคฤหาสน์พฤกษากรณ์สกุล ทริปนั้นล่มเพราะเกิดเรื่องของกรณ์ขึ้นเสียก่อน “ช้าไปหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไรนะ” เพทายลูบแผ่นหลังบางที่เวลานี้มีเพียงสายเส้นเล็กของชุดว่ายน้ำเท่านั้นที่สะดุดมือแกร่ง “ขอบคุณค่ะ” “ขอบคุณนะเอย ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันในเวลาที่ยากลำบากและขอโทษที่ตอนเอยลำบากแต่พี่ไม่ได้อยู่ข้างเอย” เขากอดกระชับร่างบางแน่น หยดน้ำตาเปรอะเปื้อนอกแกร่ง เพทายอุ้มคนตัวเล็กกระโดดลงทะเลหน้าที่พักทันที เขาไม่อยากเห็นหยดน้ำตาของเธอ เสียงร้องตกใจข

“กูว่า...กูจะเรียนแบบที่ต่อสี่ปีภาคอินเตอร์น่ะแก” “ไหวแน่นะเอย ทั้งเงินทั้งเวลา ถึงจะเป็นภาคอินเตอร์แบบต่อจากปริญญาตรี ก็เรียนหนักเหมือนกันนะมึง” พร‍ชิ‍ตาถามอย่างเป็นห่วง “กูได้เงินจากค่าจ้างแต่งงานกับคุณไพน์มาสิบล้าน กับทองที่รูดซื้อไว้ก็เยอะอยู่ น่าจะพอแหละ” อริ‍ยาเล่าถึงความลับการแต่งงานของเธอกับเพทาย “ความสัมพันธ์ของมึงกับเขานี่แปลก ๆ เนอะเหมือนรักกัน แต่ก็เหมือนไม่รัก” อริ‍ยาแค่นยิ้มกับคำพูดของเพื่อน “พรีน...ความรักมันไม่ได้สวยงามเสมอไปหรอก” เมื่อเพื่อนไม่เอ่ยอะไรต่อ อริ‍ยาจึงพูดต่อถึงเรื่องที่เคยเล่าให้เพื่อนฟังไปแล้วครั้งหนึ่ง “ตอนนั้นกูสิบเจ็ด โลกทั้งใบสวยงาม แม่กูแต่งงานใหม่กับคนที่แม่รัก เราสองคนได้ย้ายเข้าอยู่ในบ้านหลังใหญ่ กูได้เจอกับเขา ครั้งแรกที่เจอเขาหัวใจกูก็เต้นแรง” ขาทั้งสองข้างของอริ‍ยาถูกยกขึ้นในท่านั่งกอดเข่า เธอวางศีรษะกับเข่าทั้งสองข้าง “เขาหล่อเหลา แสนดีและร้อนเร่า จูบแรกของกูคือเขา ครั้งแรกของกูก็คือเขา น้ำตาลที่ว่าหวานยังไม่เท่ากับความรักของกูตอนนั้นเลย แต่ก็นั่นแหละ น้ำตาลคือยาพิษ” เสีย

“ลูกค้าของเราอาจไม่เยอะมาก แต่รายได้เพิ่มขึ้นเยอะมากค่ะ ซึ่งตอนนี้เรารับดูแลทั้งระบบ ไม่ว่าจะเป็นโปรแกรมเครื่องจักรหรือขั้นตอนการทำงานกับจำนวนคนให้ด้วยค่ะ ลูกค้าจึงเพิ่มขึ้นอีกค่ะ”อริ‍ยากะพริบตากับข้อมูลนำเสนอของพี่จอชย์อย่างอึ้ง ๆ ขนาดว่าเธอไม่มีโรงงานยังอยากร่วมงานกับบริษัทนี้เลยเชื่อแล้วว่านอกจากพี่จอชย์จะสวยแล้วยังมีความสามารถโน้มน้าวใจผู้คนเก่งมาก ข้อมูลที่สื่อออกมาให้ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและเชื่อมั่นไปกับบริษัทแห่งนี้“พี่จอชย์เก่งจัง เอยอยากสร้างโรงงานเลยนะเนี่ย” อริ‍ยาเอ่ยชม คนโดนชมหัวเราะชอบใจก่อนจะกระซิบว่า“ฝากน้องเอยชมพี่ต่อหน้าบอสด้วยนะคะ” คนฟังหน้าแดงเมื่อคิดถึงหน้าบอสของพี่จอชย์“จริง ๆ แล้วต้องชื่นชมคุณไพน์นะคะที่มีความคิดนอกกรอบและกล้าทำอะไรใหม่ ๆ แรก ๆ พวกผู้ถือหุ้นก็ไม่เชื่อค่ะ อย่างพี่เมื่อก่อนอยู่ทีมออกแบบ แต่คุณไพน์ดึงตัวมาให้อยู่ฝ่ายขาย”จอชย์อธิบายด้วยสายตาเป็นประกายชื่นชมเจ้านายไม่หยุด อริ‍ยาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงและแววตาของผู้พูด จอชย์ไม่ใช่แค่ชมเพราะเห็นว่าเธอเป็นภรรยาของเขา หากแต่จอชย์ประทับใจในวิสัยทัศน์ของผู้เป็นนายอริ‍ยาพยักหน้ารับรู้ เธอเค

ใช่! เขาเคยตกลงในตอนนั้น แต่เวลานี้เขาลืมข้อตกลงพวกนั้นไปหมดแล้ว“เอย” เขาเรียกชื่อเธออย่างเหนื่อยใจ ทำไมเธอต้องเหนื่อยเรียนและทำงานด้วย เมียคนเดียวเขาเลี้ยงได้สบายอยู่แล้ว คิดว่าการเป็นหมอมันง่ายนักหรือไง หนักทั้งเรียนทั้งทำงาน“คุณไพน์ เอยสมัครไว้แล้ว ให้เอยเรียนนะคะ” เธอเคยพลาดหวังแล้วครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอสอบได้แต่ไม่ได้เรียนเพราะไม่มีเงินครั้งนี้เธอมีเงินเรียนแล้ว เธออยากเรียน อยากทำให้ฝันของเธอและแม่เป็นจริง“หมอเอยของแม่” คำพูดของแม่ในวันนั้นยังก้องในหูเธอมาจนถึงทุกวันนี้“เธอสมัครไว้แล้ว หมายความว่าไง เธอคิดเรื่องนี้ไว้นานแล้วใช่ไหม” เพทายมองใบหน้างามอย่างต้องการคำตอบ “ปีที่แล้วค่ะ”“ปีที่แล้ว อ๋อ เธอคงคิดมานานแล้ว” เธอเตรียมตัวหย่าไว้อยู่แล้วสินะ อนาคตของเธอไม่เคยมีเขาอยู่ในนั้นตั้งแต่ครั้งแรก“ค่ะ ก็เราตกลงกันไว้แล้ว” ในเมื่อเป็นข้อตกลงระหว่างเราสองคน ทำไมเธอจะคิดไว้นานแล้วไม่ได้“ถามจริงเถอะเอย เธอไม่เคยรักพี่บ้างเลยหรือไง”เคยสิ! เธอเคยรักเขามาก“เราแต่งงานกันเพราะข้อตกลง จะเอาความรักจากไหนล่ะคะ เอยขาย คุณซื้อมันก็แค่นั้น”อริ‍ยาตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดออกไป หากยั

“ตื่นเต้นจังค่ะแม่” อริ‍ยาสูดลมหายใจเข้าลึก มองรูปแม่เพื่อสร้างกำลังใจใจหวนรำลึกถึงเมื่อวันวานเมื่อนานมาแล้ว“แม่เอยตื่นเต้นจัง” “ลูกแม่ทำได้แน่นอน” “กรี๊ด!!! แม่ แม่ เอยติดแล้ว เอยติดแล้ว” “เก่งมากลูก หมอเอยของแม่” หมอเอย...ไม่มีแม้โอกาสจะได้เรียนเงินซื้อทุกอย่างไม่ได้...แต่ทุกอย่างบนโลกนี้ต้องใช้เงินซื้อ สิ่งสมมุติที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ ในเวลานั้นเธอขาดกำลังทรัพย์ แต่ครั้งนี้เธอมีมากพอจะให้ตัวเองได้เรียน ขอให้โอกาสครั้งนี้อย่าหยุดลอยเหมือนครั้งนั้นก็พออริ‍ยากะพริบตาไล่หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยตาสวย ค่อยกดปุ่ม ‘OK’ เพื่อดูประกาศผล ซึ่งทางมหาวิทยาลัยรับแค่สี่สิบคนเท่านั้น หากแต่คนสมัครหลายร้อยคนสายตาคู่สวยไล่มองรายชื่อของผู้ได้รับการคัดเลือกอย่างเร็ว ๆ เพราะรู้ว่าชื่อของตนเองต้องอยู่ท้าย ๆ เพราะการประกาศผลเรียงตามตัวพยัญชนะตัวแรกของชื่อแกร่....‘นางสาวอริ‍ยา เปรมปราการกร’“แม่ แม่ เอยทำได้แล้วแม่ เอยทำได้แล้ว” หญิงสาวกอดรูปถ่ายของแม่กับเธอไว้แน่น น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบทั้งสองแก้มเธอทำได้แล้ว!!!“เอยทำได้แล้ว” อริ‍ยาบอกกับตัวเอง ก้าวแรกของการทำตามความฝันอันสูงสุดของเธอ“ขอบคุณน