Todos los capítulos de สถานะให้แค่เพื่อน: Capítulo 201 - Capítulo 210

“เอย” เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะกอดรอบเอวของเธอไว้แน่น อริ‍ยาปล่อยให้เขาทำเช่นนั้น มือบางของเธอลูบแผ่นหลัง ใบหน้าเขาซุกกับบริเวณหน้าท้องของคนยืนการร้องไห้ของญาติคนไข้หน้าห้องฉุกเฉินเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นกันบ่อยครั้ง แต่การที่ญาติคนไข้กอดหมอร้องไห้อาจไม่ใช่เรื่องที่พบเห็นได้ง่ายแม้จะมีหลายสายตาจับจ้องหากแต่อริ‍ยาก็ยังยืนนิ่งให้เขากอดไว้แน่นสามปีที่เขาและเธอไม่เคยพบเจอกันเลย การเจอกันครั้งแรกในรอบหลายปีคือหน้าห้องฉุกเฉินพร้อมกับการจากไปของผู้เป็นปู่เขาผละออกจากเธอเมื่อเลขามาถึงและจะแจ้งเรื่องการจัดการเรื่องงานศพอริ‍ยานั่งอ่านข่าวการเสียชีวิตของกานต์และนั่นทำให้เธอเพิ่งได้รู้ว่าอารีเสียชีวิตแล้วเมื่อสามเดือนก่อนและวันนี้ปู่ของเขาก็จากไปอีกคนการที่เธอได้เรียนแพทย์ทำให้มุมมองการใช้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ ความโกรธแค้น ความโมโหในวันวานเวลานี้กลับว่างเปล่าเมื่อได้เห็นคนเจ็บคนตายทุกวัน อริ‍ยาเข้าใจว่าโลกนี้ไม่มีใครฝืนคำว่าโชคชะตาและความตายได้รู้ว่าชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก วันนี้อาจพูดคุยกันปกติสุข แต่อาจไม่มีวันพรุ่งแล้วก็ได้อริ‍ยาเลื่อนมองหากำหนดการฌาปนกิจของ ‘กานต์ พฤกษากรณ์ส

“เหมือนแฝดกันเลย” เมื่ออริ‍ยาและอิสรียายืนข้างกัน หลายต่อหลายคนทักจนกระทั่งทั้งสองต้องมานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟข้างล่างตึก“นี่ถ้าเอินอายุเท่าหมอเอย คงคิดว่าเราเป็นแฝดกัน” คุณหมออายุน้อยกว่าหากแต่เรียนจบหมอก่อนอริ‍ยาพูดขึ้นเมื่อทั้งสองสอบถามกันเรื่องอายุอานาม“นั่นสิค่ะ ตั้งแต่มาทำงานที่นี่คนทักเอยเป็นหมอเอินเยอะมากค่ะ จนเอยต้องแอบมาดูหน้าสักนิดว่าเหมือนกันไหม”“แล้วเหมือนไหมคะ”“อืม ก็คล้ายอยู่นะคะ” อริ‍ยาหัวเราะไม่ปฏิเสธ“ลองตรวจ DNA กันดูไหมคะ” อิสรียาเอ่ยชวนทำคนฟังอย่างอริ‍ยาทำหน้าตกใจ“ล้อเล่นค่ะ นี่ชีวิตจริงนะคะ ไม่ใช่ละคร” คนชวนตรวจ DNA รีบโบกไม้โบกมือบอกว่าสิ่งที่พูดแค่พูดเล่นเท่านั้น“แต่ตรวจดูก็ดีนะคะ เอยเองก็อยากรู้ว่าพอจะมีญาติสักคนไหม” คำพูดแสนเศร้าของอริ‍ยาทำคนฟังไหววูบในอก“คือเอยไม่เคยรู้เลยว่าพ่อตัวเองเป็นใคร ตอนนี้แม่เอยก็เสียไปแล้ว ท่านไม่เคยพูดถึงพ่อเลย เอยก็เลยไม่กล้าถาม”“หมอเอย...” อิสรียาย้ายที่นั่งมานั่งข้างคุณหมอที่ใบหน้าละม้ายคล้ายตัวเองพ่อของอิสรียาเองก็เสียชีวิตไปนานแล้วจึงไม่อาจถามความจริงนี้ได้จากท่านชื่อของทั้งสองมีความคล้ายคลึงกันทั้งชื่อจริงและชื่อเล่

“เป็นอะไรมากไหม” เป็นพร‍ชิ‍ตาที่ถามขึ้น ส่วนคุณหมอเอยของเพื่อนนิ่งค้างไม่พูดไม่จา“ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว กูรู้เพราะคุณยูของไอ้มะลินั่นแหละ” สารินยังคงติดต่อกับภรัณยูอยู่บ้าง ส่วนมากเขามักจะชวนให้สารินไปทำงานที่บริษัทของเขา แต่สารินก็ปฏิเสธทุกครั้งแต่ในอีกไม่ช้านี่แหละที่เขาจะต้องเข้าไปทำงานกับภรัณยู“เอย...ชีวิตคนเรามันสั้นนะมึง ทำตามหัวใจบ้างก็ดี” สารินทิ้งท้ายไว้ก่อนที่ทั้งสองคนจะขอตัวกลับ ทิ้งให้เจ้าของห้องยังคงเหม่อลอย คิดถึงคนไกลด้วยความเป็นห่วงชีวิตคนเรามันสั้น...รู้แค่วันเกิดแต่ไม่รู้วันตายย้อนคิดถึงเรื่องราวที่เธอกลับไปเจอเขาอีกครั้งหลังจากที่เสียแม่ มีคณะที่สามารถเรียนได้มากมาย แต่เธอบอกกับตัวเองว่าอยากเรียนคณะเดียวและสาขาเดียวกับเขา ส่วนหนึ่งเพราะต้องการแก้แค้นอารีและส่วนหนึ่งคืออยากเอาคืนคนที่เธอเคยรัก“อย่ายุ่งกับไพน์ อย่ายุ่งกับลูกฉัน!”ถ้ายุ่งละ!ถ้าคนอย่างเธอที่ชีวิตนี้ไม่เหลือใครแล้ว ยุ่งกับหลานชายของยายคุณหญิงผู้ดีตีนแดงนั่นละ แค่คิดก็สนุกแล้ว ก่อนหน้านี้เธอยอมเพราะเป็นห่วงแม่ แต่ปัจจุบันในเมื่อไม่มีใครให้ห่วงอีเอยขอทำตามความสะใจบ้างเถอะและนั่นก็เป็นเหตุให้เรื่องราวว

“อย่าร้องไห้เลยลูก ทุกข์ สุข ‘มีอยู่’ แต่ ‘ไม่มีจริง’ อย่าถือมันไว้เลย บางอย่างเราก็ต้องปล่อยไปอย่ายึดมั่นกับสิ่งที่ไม่มีจริง มันแค่มีอยู่ในบางครั้งเท่านั้นเอย”ย่าอ้วนลูบศีรษะหลานอย่างรักใคร่ สงสารหลานจับใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวในอดีตของหญิงสาวตรงหน้าแววตาของอริ‍ยายังมีความเศร้าหมองเพราะหลายเรื่องในอดีต บางบาดแผลในใจนั้นยากจะลบเลือน นอกจากเวลาที่จะช่วยลบล้าง สิ่งหนึ่งที่จะช่วยได้คือใจของเราเองคือส่วนสำคัญว่าเราเลือกที่ปล่อยวางมันหรือเปล่าอริ‍ยากลับห้องด้วยหัวใจที่อิ่มฟู ย่าอ้วนและอิสรียามีพลังบวกอย่างล้นเหลือ มองโลกไปข้างหน้า ไม่ยึดติดกับอดีต ทำอะไรที่เราอยากทำเธอวางกรอบรูปของผู้เป็นพ่อข้างรูปของเธอและแม่“จำได้ไหมว่าใคร” เธอหันหน้ารูปของพ่อและแม่เข้ามาใกล้ให้มองกันพลันในหัวก็คิดว่าเดี๋ยวถ่ายรูปพ่อด้วยมือถือแล้วใช้ AI ตัดต่อรูปของพ่อมาอยู่กับรูปของเธอกับแม่ดีกว่า“แม่!” มือของอริ‍ยาชะงักเมื่อรูปใบนี้ถูกบางส่วนของกรอบที่สั่งทำขึ้นพิเศษปิดทับภาพของใครอีกคนในรูปด้านซ้ายไว้อย่างแนบเนียน หากไม่แกะกรอบรูปออกมาคงไม่รู้ว่าภาพนี้คือภาพพ่อกับแม่ถ่ายไว้ด้วยกัน“รักนั้นยาก หากแต่เลิกรักนั้นยาก

ลูกชายนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ นาตาลีกุมมือลูกชายไว้แน่น ลูบหลังมือเขาเบา ๆ รู้สึกผิดที่เคยทิ้งเขาไว้กับผู้เป็นย่า ถูกเลี้ยงดูมาจากคนที่จิตใจบิดเบี้ยว “ตอนนี้กายไม่ใช่ไพน์แล้วนะ กายเป็นลูกแม่ เรื่องในอดีตแม่อยากให้กายทิ้งไว้แค่นั้น ชีวิตเรามันสั้นนัก อดีตเราแก้ไขไม่ได้ แม่อยากให้กายใช้เวลาในปัจจุบันให้มีความสุข เพื่ออนาคตที่เป็นภาพฝันของกายนะลูก” ชายหนุ่มยิ้มกับคำพูดของแม่ เขาไม่เคยได้ยินแม่พูดจามีหลักมีการแบบนี้มาก่อน เข้าใจว่าท่านคงห่วงเขามาก “ผมจะกลับไปหาเอยครับแม่” นาตาลีพยักหน้าเข้าใจ ลูกผ่านช่วงเวลาของความเป็นความตายมาสด ๆ ร้อน ๆใกล้ตาย...อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่าอะไรบ้างที่สำคัญในชีวิต และเวลานี้เธอเชื่อว่าลูกได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วตลอดเวลาที่กายอยู่กับเธอที่นี่ เขาใช้เวลาท่องเที่ยวและทำกิจกรรมโลดโผนราวกับว่าไม่กลัวตาย นาตาลีเคยห้ามหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลงานหนักที่เคยทำตั้งแต่ครั้งที่เรียนจบลูกชายเธอก็ปล่อยวางให้ทีมงานมืออาชีพจัดการ หลายครั้งที่นาตาลีคิดว่าลูกคงหมดแพสชันในชีวิตเสียแล้วเหตุการณ์ครั้งนี้ถือว่าเป็นอีกหนึ่งจุดเป