Semua Bab ล็อคหัวใจนายมาเฟีย: Bab 81 - Bab 90

บทที่41 เรารักกันทุกวันNCหลังจากผ่านมรสุมเลือดมาหลายวัน บรรยากาศภายในคฤหาสน์ธนเวคินก็ดูจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขที่หอมหวานอีกครั้ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนใหญ่ คามินที่ช่วงนี้กลายเป็น "คุณพ่อติดบ้าน" อย่างสมบูรณ์แบบยังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงหนานุ่ม ไม่ยอมลุกไปไหนแม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาพอสมควรแล้ว"พี่คามินคะ ลุกได้แล้วค่ะ ป่านนี้เด็กๆ คงกวนคุณปู่คุณย่าแย่แล้ว" มีร่าในชุดคลุมผ้าไหมสีหวานเดินเข้ามาสะกิดสามีพลางเปิดม่านให้แสงสว่างส่องเข้ามา"ปล่อยให้เด็กๆ อยู่กับคุณพ่อคุณแม่บ้างเถอะ ปู่กับย่าหลงหลานจะตายไป ป่านนี้คงพากันไปกินขนมนั่งเล่นในสวนแล้วล่ะ" คามินเอ่ยเสียงทุ้มพร่าพลางคว้าเอวบางของเมียรักให้ล้มลงมานอนเคียงข้างกัน"อ๊ะ! พี่คามิน อย่าแกล้งสิ วันนี้พี่ไม่ไปทำงานจริงๆ เหรอ? ศิลามาตามตั้งหลายรอบแล้วนะ" มีร่าหัวเราะคิกคักขณะพยายามดันอกแกร่งออก แต่กลับถูกอ้อมกอดหนาโอบรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม"ไม่ไป งานน่ะให้ไอ้ศิลากับเมฆจัดการไปก่อน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพี่คือการได้อยู่เฝ้าหนูกับลูก" คามินซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นพลางสูดดมความสดชื่น "อีกอย่าง วันนี้ปู่ย่าอาส

บทที่42 ไอศกรีมรินนี่ที่นั่งอยู่กลางเตียงทำตาละห้อยพลางเขย่าแขนคามินอย่างออดอ้อน “คุณพ่อขา รินนี่ไม่อยากกินไอศกรีมที่บ้านแล้ว รินนี่อยากไปกินร้านที่เป็นรูปหมีตัวใหญ่ๆ ที่อยู่ในห้างค่ะ คุณย่าบอกว่าถ้าคุณพ่ออนุญาต คุณย่าจะเลี้ยงเองเลยน้า”“ใช่ค่ะมินนี่ก็อยากไป ร้านนั้นมีสายไหมโปะข้างบนด้วย คุณพ่อพาพวกเราไปนะคะ น้าาาา” มินนี่รีบเสริมทัพพลางทำปากจู๋ใส่คามินจนคนเป็นพ่อแทบจะใจอ่อนระทวยคามินหันไปมองหน้ามีร่าที่ยังหน้าแดงไม่หาย เขายิ้มกว้างก่อนจะแกล้งทำเป็นคิดหนัก “อืม ไปดีไหมนะ งานก็เยอะซะด้วยสิ แต่ถ้ามินนี่กับรินนี่สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ไม่วิ่งซนในห้าง พ่อก็อาจจะ”“รินนี่สัญญาค่ะ!” รินนี่รีบชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางทำท่าสัญญาทันทีจนคนในห้องหัวเราะลั่น“มินนี่ก็สัญญาค่ะ จะเกาะมือคุณแม่ไว้แน่นๆ ไม่ยอมปล่อยเลย”มีร่าลูบหัวลูกสาวทั้งสองด้วยความเอ็นดู “ในเมื่อเด็กๆ รับปากขนาดนี้ พี่คามินก็ตามใจลูกหน่อยเถอะค่ะ ถือว่าไปพักผ่อนกันทั้งครอบครัว นานๆ ทีคุณปู่คุณย่าจะได้ออกไปเดินเล่นด้วย”“โอเคครับ! งั้นไปเตรียมตัวกันเลย พ่อให้เวลาสิบนาที ใครแต่งตัวเสร็จก่อน จะให้สั่งท็อปปิ้งเพิ่มได้อีกสองอย่าง!”“เย้!!!”

บทที่43 มีร่าบรรยากาศภายในโกดังเย็นเยียบและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันสลับกับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มโชยออกมาจากร่างของนักฆ่าผู้โชคร้าย มันถูกมัดตรึงไว้กับเก้าอี้เหล็กกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนด้านบนกะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นใบหน้าของคามินที่บัดนี้ไร้ซึ่งร่องรอยของมนุษย์ มีเพียงปิศาจที่กำลังกระหายเลือดอยู่เท่านั้น“กูจะถามมึงเป็นครั้งสุดท้าย” คามินเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นจัดจนคนฟังขนลุกซู่ เขาหยิบคีมเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมาถือไว้ในมือ “เมียกูอยู่ไหน?”“กะ...กูไม่รู้! กูบอกแล้วไงว่ากูแค่รับจ้างมา!” นักฆ่าคนนั้นละล่ำละลักตอบ ใบหน้าบวมปูดจนตาปิดไปข้างหนึ่งแกร๊ก!คามินไม่เสียเวลาฟังคำปฏิเสธ เขาใช้คีมเหล็กคีบลงที่นิ้วก้อยของมันแล้วออกแรงบิดอย่างช้าๆ จนกระดูกแตกละเอียด เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจดังก้องไปทั่วโกดังร้าง แต่คามินกลับไม่มีแม้แต่ความลังเล“อ๊ากกกกกก! ยอมแล้ว! ยอมบอกแล้ว!”ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงอำนาจดังมาจากทางเข้าโกดัง คามินชะงักมือพลางหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ของ เจ้าสัวธนินทร์ เดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดรุ่นใหญ่ แววตาของคนเป็นพ่อในตอนนี้ไม่ได้ต่างจากลูกชายเล

บทที่44 ปลอดภัยขบวนรถหรูของคามินเคลื่อนตัวผ่านซุ้มประตูอัลลอยด์ขนาดใหญ่เข้ามายังคฤหาสน์ธนเวคิน แสงไฟจากโคมไฟระย้าที่เปิดทิ้งไว้สว่างไสวไปทั่วบริเวณ คามินประคองร่างบางของมีร่าที่สวมเสื้อเชิ้ตของเขาคลุมทับเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นไว้ลงจากรถอย่างระมัดระวังทันทีที่เท้าของทั้งคู่แตะพื้นบ้าน เสียงตะโกนเรียกที่คุ้นเคยก็ดังก้องมาจากหน้ามุกทางเข้า คามินยังไม่ทันได้เอ่ยปากบอกใครว่ากลับมาถึงแล้ว ร่างเล็กๆ สองร่างก็พุ่งหลาวออกมาจากตัวบ้านด้วยความเร็วสูงสุด“คุณแม่ขา! คุณแม่กลับมาแล้ว!” มินนี่และรินนี่ประสานเสียงร้องไห้โฮพลางโผเข้ากอดขามีร่าแน่นจนเธอต้องย่อตัวลงมารับลูกๆ เข้ามาไว้ในอ้อมแขน“มินนี่ รินนี่ แม่กลับมาแล้วลูก แม่ไม่เป็นไร” มีร่ากอดซบลูกสาวทั้งสอง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลพรากออกมาด้วยความตื้นตันคุณดารินทร์รีบเดินตามออกมาพร้อมกับเจ้าสัวธนินทร์ที่เดินเคียงข้างด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดแต่แววตาสั่นคลอน ทันทีที่คุณดารินทร์เห็นสภาพลูกสะใภ้ที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ท่านถึงกับยกมือปิดปากแล้วสะอื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“โธ่มีร่าลูกแม่ เจ็บมากไหมลูก ดูสิ หน้าตาบวมช้ำไปหมดเลย” คุณดารินทร์รีบเข้ามาลูบพวงแก

บทที่45 คนทรยศขบวนรถหยุดกึกที่หน้าทางเข้า The Black Palace ท่ามกลางความเงียบสงัดของขุนเขา คามินก้าวลงจากรถเป็นคนแรกพร้อมกับปืนพกในมือ แววตาของเขาไร้ซึ่งความปรานี ลูกน้องมือดีทั้ง 70 นายจากตระกูลธนเวคินและกองกำลังของพ่อรองโทนี่กระจายกำลังปิดล้อมคฤหาสน์หลังโตไว้ทุกทิศทางคามินเดินเข้าไปที่ลานกว้างหน้าบ้าน ประจันหน้ากับพวกลูกน้องของอากิวที่ยืนถืออาวุธรออยู่ แต่ละคนมีท่าทีประหม่าเมื่อเห็นบารมีของมาเฟียรุ่นใหญ่สองตระกูลที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่ด้านหลังนายน้อยคามิน"ฟังให้ดี! หากพวกมึงอยากตายก็ยิงมาเลย! แต่ก่อนจะยิง ให้คิดถึงครอบครัวที่พวกมึงต้องทิ้งไว้ข้างหลังด้วย!" คามินตะโกนก้อง เสียงของเขาทรงพลังจนฝ่ายตรงข้ามถึงกับมือสั่น "กูมาเพื่อเอาตัวไอ้อากิวคนเดียว ใครที่อยากรนหาที่ตาย อยากเป็นศัตรูกับ 'ธนเวคิน' และ 'โทนี่' ก็ดาหน้าเข้ามา!"สิ้นเสียงคำราม พวกลูกน้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บารมีของเจ้าสัวธนินทร์และคุณโทนี่นั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั้งเกาะสิงคโปร์ ใครจะกล้าเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อเจ้านายอย่างอากิว แทนที่จะมีการปะทะกัน พวกลูกน้องของอากิวกลุ่มหนึ่งกลับหันเข้าไปในคฤหาสน์เสียเอง ไม่นานนักพวกมันก็ล