ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

ว่านชางอิงเองก็นิ่งไป ก่อนสายตาจะค่อย ๆ เลื่อนมาหาเธอ“วันนั้นเจ้าเรียกข้าไม่หยุด”เจียงซูหน่วนไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะคนที่เรียกเขาในวันนั้นไม่ใช่เธอ แต่หัวใจในอกกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียอย่างนั้น‘เจียงซูหน่วน เจ้าจะเขินอะไรอีก! นี่กำลังคุยเรื่องเด็กถูกกรงเล็บเหยี่ยวเกี่ยวมืออยู่นะ!’เจียงซูหน่วนบ่นตัวเอง ก่อนจะหันมามองท่านผู้เฒ่า ต้องดึงตัวเองให้กลับมาอยู่ในเรื่องตรงหน้า“เมื่อครู่ท่านผู้เฒ่าพูดค้างไว้ อีกครั้งคืออะไรเจ้าคะ ท่านผู้เฒ่าถึงได้แน่ใจว่าเลือดของเยว่... เอ่อ... เลือดของแม่ข้าพิเศษ”“หลังจากที่ข้ารับเยว่เอ๋อมาอยู่ด้วย ระหว่างนางรักษาตัว รอบ ๆ กระท่อมของข้าก็แปลกไป เพราะข้าสังเกตว่ามีสัตว์มากมายมาอาศัยอยู่ในบริเวณมากผิดปกติ บนต้นไม้รอบ ๆ กระท่อมนี่ ไม่มีคาคบไหนเลยที่ไม่มีนกมาเกาะ ตามพื้นบ้าน ตามแนวป่าด้านหลังเต็มไปด้วยกระต่าย กวาง จิ้งจอก สัตว์เล็กสัตว์น้อยมากมายไปหมด แต่แล้ววันหนึ่งก็เกิดเรื่อง”“เรื่องอะไรเจ้าคะ!”“มีหมีบาดเจ็บเข้ามาในบริเวณกระท่อ

ดวงตากลมโตของว่านชิงชิงที่บัดนี้เจียงซูหน่วนเป็นผู้ใช้งาน มองว่านชางอิงนิ่ง ทั้งที่ร้อนไปแล้วทั้งใบหน้า แต่เธอก็อยากฟังว่าเขาจะตอบอย่างไร แต่เขาเพียงนิ่งคิด สังเกตได้จากหว่างคิ้วที่ขมวดไว้ด้วยกันตลอดเวลา“ไม่เหมือนน้ำผึ้ง ไม่เหมือนดอกไม้ ไม่เหมือน... ผลไม้”“แล้วเหมือนอะไรเจ้าคะ”ว่านชางอิงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาที่มองมายิ่งรังแต่จะทำให้หน้าร้อนมากขึ้นอีก เพราะเหมือนว่าคำตอบมันอยู่ตรงนั้นแล้ว“เหมือนเจ้า”นั่นไง เจียงซูหน่วนแข็งค้าง พอได้สติก็พยายามเม้มปากให้แน่นที่สุด ไม่ให้รอยยิ้มหลุดออกมา ก็เขา...‘ตอบอะไรของเขาเนี่ย! บ้าไปแล้ว กลิ่นเหมือนฉัน แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่า... หอมแค่ไหน’แต่ในขณะที่เธอเขินสุดขีด พี่สามกลับทำหน้าเรียบสนิท นั่นล่ะ เจียงซูหน่วนต้องพยายามผ่อนลมหายใจตัวเอง เพราะเห็นชัดว่าเขาเพียงตอบตามสิ่งที่คิดจริง ๆ ไม่ได้ฟุ้งซ่านอย่างที่เธอกำลังเป็นเลยแต่คนที่ไม่นิ่งกลับเป็นพี่ใหญ่กับพี่รอง คิ้วเรียวของว่านชิงชิงขมวดเข้าหากัน เพราะพี่ใหญ่มองพี่สามแบบนิ่ง ๆ ส่วนพ

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือไป๋หลางมืดสนิท มีเพียงแสงดาวกระจายอยู่เหนือยอดไม้ เจียงซูหน่วนออกมายืนหน้ากระท่อมหลังจากจัดเตรียมข้าวของเสร็จ เพราะพรุ่งนี้พี่ใหญ่บอกว่าต้องเร่งเดินทางไปที่น้ำตกเป้าหมายแต่เช้าตรู่ เพราะยิ่งช้าอาจจะคลาดกับพ่อได้ แต่ทั้งที่ค่ำคืนนี้เธอน่าจะนอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ แต่กลับนอนไม่หลับเลย เพราะเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้วนกลับไปกลับมาในหัว จนทำให้ข่มตาหลับได้ยากใบหน้างดงามและอ่อนเยาว์ของว่านชิงชิง แหงนมองท้องฟ้า แต่ภายในใจนั้นเจียงซูหน่วนกลับครุ่นคิดไปมากมายถึงสิ่งที่ผู้เฒ่าเซียนยาบอกเล่าเริ่มจาก ‘เยว่เอ๋อ’ เป็นหญิงสาวที่ตกน้ำและมาโผล่ที่โลกอสูร เธอไม่มีอัตลักษณ์ของสัตว์อสูรเผ่าใดเลย เพราะเธอบอกว่าตัวเองเป็น ‘มนุษย์’ เยว่เอ๋อ มีเลือดที่มีคุณสมบัติพิเศษ คือ ทั้งกระตุ้นและทำให้สัตว์อสูรและสัตว์ป่าทั่วไปสงบลงได้ เมื่อนำเลือดไปผสมน้ำหรือยา จะช่วยเพิ่มคุณสมบัติของสิ่งนั้น เช่น น้ำเป็นเหมือนยาชูกำลัง ส่วนในทางยานั้นมีทั้งผลบวกและผลลบ ขึ้นอยู่กับตัวยาที่นำมาผสมเยว่เอ๋อรักกับว่านไห่ตง จึงพากันไปอยู่ชิงเหอ เพื่อหลีกเลี่ยงคนที่อาจรู้คุณสมบัติเลือดของเธอ และนำไปใช้ประโยชน์ผู้เฒ่

แสงแรกของไป๋หลางยังไม่ทันส่องพ้นยอดไม้ กลิ่นสมุนไพรขมปร่าก็ลอยออกมาจากกระท่อมหลังเล็กเสียก่อนเจียงซูหน่วนนั่งอยู่หน้าเตาไฟ สองมือวางบนหัวเข่า ดวงตากลมโตจ้องหม้อดินที่กำลังเดือดปุด ๆ ราวกับกำลังเฝ้ามองศัตรูคู่แค้น ยิ่งน้ำในหม้อลดลง สีของมันก็ยิ่งเข้ม ยิ่งสีเข้ม เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตในเช้าวันนี้ไม่น่ารื่นรมย์เอาเสียเลยผู้เฒ่าเซียนยานั่งบดสมุนไพรอยู่ฝั่งตรงข้าม เหลือบตามองหญิงสาวเป็นครั้งที่สาม“ถ้าเจ้าจ้องมันต่อไป ยาก็ไม่หวานขึ้นหรอก”เจียงซูหน่วนรีบเงยหน้าค้อนน้อย ๆ ใส่ผู้ชราตรงหน้า“ข้าไม่ได้หวังให้มันหวานเจ้าค่ะ”“งั้นมองอะไร”“ข้ากำลังดูว่า...” เธอเว้นไปเล็กน้อย “ท่านใส่น้ำผึ้งแล้วหรือยัง”มือที่กำลังบดสมุนไพรหยุดกึก ผู้เฒ่าเซียนยาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองหญิงสาวผู้เยาว์อย่างรู้ทันความคิด“คิดว่าเจ้ากังวลเรื่องระยะเวลากดกลิ่นเสียอีก”ได้ยินแค่นั้นเจียงซูหน่วนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก็มันน่ากังวลจริง ๆ ไม่ใช่หรือขณะนั้นเองว่านอี้หลางก็เดินเข้ามา เพื่อแจ้งว่าพร้อมแล้วสำหรับการออกเดินทางผู้เฒ่ายื่นห่อยาให้พร้อมกำชับอีกครั้งว่ายานี้ไม่ใช่ที่ว่านไห่ตงทำให้เยว่เอ๋อหรือว่านชิงชิงกินเป็นประจำ

แค่นั้นทุกคนเงยหน้าตาม ตอนแรกเจียงซูหน่วนไม่เห็นอะไร จนกระทั่งเห็นผีเสื้อสีเทาตัวเล็กสองสามตัวกำลังบินอยู่เหนือพุ่มไม้ ไม่นาน อีกตัวมา แล้วอีกตัวว่านเหยียนหู่ขมวดคิ้ว เพราะเห็นถึงความผิดปกติเช่นเดียวกัน“มันตามเราหรือ”“ตามชิงชิง”ว่านชางอิงก้มหน้าลงมาตอบ ดวงตาคมเข้มทว่าอบอุ่นกว่าเดิมนักมองน้องสาวอย่างเป็นห่วงเจียงซูหน่วนเองก็มองผีเสื้อ ที่ค่อย ๆ เพิ่มจำนวน และเหมือนจะบินว่อนอยู่รอบ ๆ ตัวเธอ พลางนึกว่านี่ถ้าเป็นในโลกเดิม เธอคงรู้สึกโรแมนติกอยู่หรอก ประหนึ่งเป็นหญิงสาวเดินอยู่ท่ามกลางป่าเขา แล้วมีผีเสื้อบินตาม เพราะได้กลิ่นหอมเหมือนดอกไม้จากตัวเธอ เพราะดูเหมือนนางเอกนิยายมาก ๆ แต่พอนึกถึงคำเตือนของผู้เฒ่าที่ว่า ‘กลิ่นดึงดูดสัตว์’ ความโรแมนติกก็หายวับ“พี่ใหญ่ เรารีบหาที่พักเถอะ”เสียงชางอิงตะโกนลงมา และว่านอี้หลางก็พยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็พบพื้นที่ใต้ชะง่อนหิน ด้านหลังเป็นหินสูง ด้านหน้ามองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ดีแม้จะเข้ามาในที่พัก ที่อย่างน้อยก็หลบลมหลบฝนได้ แต่เจ้าแมลงและผีเสื้