All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 111 - Chapter 120

“วันนี้แหละ แต่ไม่รู้ว่ามันจะเดินเกมยังไง ไอเตรียมคนของเราที่นี่ให้แอบตามมันตั้งแต่สนามบิน รับรองว่าเราจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของมัน ถ้ายูมั่นใจว่าจะไม่เก็บมัน ไอก็จะไม่ทำอะไรมัน แต่ถ้ามันทำอะไรยู ไอจะไม่มานั่งถามความเห็นยูแบบนี้หรอกนะ” สายตาที่เวย์มองฉันคือจริงจัง และเขาไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจครั้งนี้ของฉันแต่เวย์ก็คือเวย์ที่ไม่คิดจะขัดฉัน ที่ไม่ขัดเพราะเขาขัดแล้ว แต่ขัดฉันไม่ได้“งั้นไอกลับก่อนนะ ขอบคุณมาก ๆ นะเวย์ ยูเป็นเพื่อนที่ของไอจริง ๆ” ฉันลุกขึ้นยืนยิ้มให้เวย์ด้วยความซึ้งใจ เขาเป็นเพื่อนที่ทำทุกอย่างเพื่อฉันจริง ๆ“อย่าคิดมากสิ มิตรภาพของเราไม่ได้สร้างแค่วันเดียว ถ้าไม่มียู ไอก็ไม่มีทางมายืนจุดนี้ได้ เพื่อยูแล้วไอทำได้ทุกอย่าง” เวย์ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาฉัน จากนั้นก็กอดและลูบที่ศีรษะของฉัน“ขอบใจนะ ซึ้งใจที่สุด” ฉันกอดตอบกลับอย่างเต็มใจ“ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ไออยู่ข้างยูเสมอ I love you my friend”“ขอบคุณนะ ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว ยูทำเพื่อไอตลอดเลย งั้นเดี๋ยวไอกลับก่อนนะ ถ้ายังไงยูก็เมลมาแล้วกัน ไอไม่อยากให้วอร์มรับรู้”“ไอรู้ ไอเข้าใจ แล้วนี่ให้ไอออกไปส่งไหม”“ไม่ต้องหรอกน่า

ก๊อก ก๊อก…“วอร์ม วอร์มเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมเข้าห้องน้ำนาน” นานเหรอวะทำไมผมคิดว่ามันแค่แป๊บ ก็ตอนนี้ใจผมมันยังไม่เย็นสักนิดเลย“ท้องเสียน่ะฟีน” กูเลยต้องมาหาเรื่องโกหกไปด้วยเลย“งั้นเดี๋ยวฟีนลงไปเอายามาให้นะ” ก็ยังดูเป็นห่วงเป็นใยผัวอย่างผมเหมือนเดิม แล้วเธอไปเจอใคร กลิ่นที่ติดตัวมามันเป็นของใคร ผมอยากได้คำตอบ อยากได้มาก ๆ อยากจะจับเธอบีบปากแล้วเค้นถามเอาความจริง แต่ความป่าเถื่อนแบบนั้นผมไม่อยากทำกับเธอโอ๊ย! กูเครียด กูไม่เข้าใจตัวเอง ว่าต้องทำอะไร ต้องการอะไร“ครับ” ผมตอบสั้นง่าย ๆตอนนี้ผมควรจะจัดการกับตัวเองยังไงดี สำหรับเวลาที่ต้องเจอหน้าเธอแล้วผมจะไม่เผลอตะคอกใส่เธอจะต้องทำยังไงเธอถึงจะไม่ระแคะระคายว่าผมนั้นรู้ว่าเธอไปไหนมาอันดับแรกตอนนี้กูควรฉีดยาระงับประสาท บวกกล่อมประสาทด้วยยิ่งดี เพราะรู้สึกว่าตอนนี้กูกำลังเริ่มหลอนละ เอาแบบที่ไม่อาละวาดเมียที่กำลังท้องอยู่ มีอะไรตอนนี้กูฉีดหมดแม่งเลยพอคิดได้แบบนั้นผมก็ก้าวเท้าออกจากห้องน้ำแล้วก็ตรงดิ่งไปที่ตู้เก็บยา ซึ่งมันคล้ายตู้เย็นตู้เล็ก ๆ ที่มีไว้เพื่อแช่ยาสำหรับอุณหภูมิคงที่ เหมือนห้องเย็นของมอร์ฟีนที่เธอชอบอยู่ แต่ต่อจากนี้เธอต้อง

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฟีนคือคนที่วอร์มจะเลือกเป็นคนแรกเสมอ ตอนนี้ฟีนกับลูกคือหัวใจของวอร์ม อย่าคิดมากนะครับ เพราะยังไงวอร์มกับมอร์ฟีนต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป”“ครั้งนี้ฟีนไม่เอาสัญญานะ” เธอมองหน้าผมนิ่ง ๆ เหมือนเธอจะไม่เชื่อคำพูดของผม“แต่วอร์มสัญญา และวอร์มจะไม่มีทางผิดสัญญา รักมอร์ฟีนนะครับ” แม้ว่าผมจะพูดแบบนี้ออกไปแต่เธอก็ยังดูเหมือนจะไม่เชื่อผมนี่คำพูดของผมมันเชื่อไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอวะถ้าพูดไปแล้วไม่เชื่อ ผมก็จะทำให้เธอเห็นด้วยตัวของผมเอง เพราะผมรู้แล้วว่าในวัยเด็กเราเคยรู้สึกดี ๆ ให้กันมากแค่ไหนผมสาบานต่อหน้ามัมกับป๊าไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้ผู้หญิงที่ชื่อมอร์ฟีนเสียใจอีกวันต่อมา…“วันนี้ไม่คิดจะออกไปไหนใช่ไหมครับ” ผมถามภรรยาของผมระหว่างที่กำลังเดินไปที่รถเพราะผมต้องไปทำงานเหมือนเช่นเคยแม้ใจจะไม่อยากทำ แต่พอถึงเวลาทำผมก็เต็มที่ทุกครั้ง“ไม่ไปค่ะ สัญญาว่าไม่ไป และคงไปไม่ได้…” มอร์ฟีนมองเข้าไปในห้องรับแขก ซึ่งมีหลานชายคนเล็กของผมนั่งกดเกมมือถืออย่างเอาเป็นเอาตายและวันนี้มันก็บอกว่าจะอยู่ที่นี่ทั้งวัน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าการมาของไอ้นอสมันมีประโยชน์ อย่างน้อยมันก็เป็นหูเป็น

‘ป๊าก็รู้ว่าถ้าวอร์มเลือกมิเกล วอร์มไม่มานั่งเอาคำตอบกับเรื่องราวที่ป๊าลงมือทำหรอก’‘ป๊าไม่ได้ลงมือ ป๊าแค่ยืนดู ถ้าป๊าลงมือเด็กนั่นไม่มีทางมีลมหายใจแน่นอน เพราะความใจอ่อนของไอ้หมอที่ไม่กล้าฆ่าลูกบุญธรรมที่เลี้ยงมา เด็กนั่นถึงยังมีชีวิตอยู่ต่อ’‘พ่อมอร์ฟีนเขาไม่ใจร้ายเหมือนป๊าไงครับ เขามีเมตตากับลูกบุญธรรม ทั้งที่เป็นแค่ลูกบุญธรรม’‘วอร์มพูดเหมือนป๊าใจร้ายกับวอร์ม’‘แล้วป๊าเคยกอดวอร์มต่อหน้าพี่ ๆ บ้างไหม ป๊าเคยทำเหมือนรักวอร์มไหมเวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้คน ป๊าทำเหมือนไม่ต้องการวอร์ม ป๊าแคร์พี่ ๆ ป๊ากลัวพี่ ๆ จะน้อยใจถ้าป๊าทำเหมือนรักวอร์ม ทำไมล่ะครับ ทำไมป๊าไม่แคร์วอร์มเลย วอร์มผิดใช่ไหมที่เกิดมา ป๊ากับมัมไม่ได้ต้องการวอร์มตั้งแต่แรกสินะ เฮอะ… วอร์มผิดมากใช่ไหมที่เกิดมาเป็นลูกแท้ ๆ ของป๊า’ แล้วผมก็หลุดพูดความรู้สึกที่อึดอัดมาตลอดหลายสิบปีออกไปทั้งที่ไม่คิดจะพูดมันเลยด้วยซ้ำ ถ้าให้พูดมากกว่านี้ผมก็พูดได้ เพราะความรู้สึกที่ผมมีต่อป๊ามันโคตรอึดอัด‘ทำไมน้องวอร์มพูดแบบนั้นลูก ทำไมน้องวอร์มคิดแบบนั้น น้องวอร์มรู้ไหมว่าป๊าเสียใจแค่ไหน กลัวแค่ไหนว่ามันจะเกิดศึกพี่น้อง เพราะมันเคยเกิดมาแล้ว ป๊าถึง

“แล้วก็เลิกพูดว่าไม่อยากทิ้งผม ทำไปเพราะโดนบังคับ เลิกพูดคำพวกนี้เถอะ เพราะคนอย่างคุณก็รู้ว่าถ้าบอกผมยังไงผมก็ช่วยคุณได้ และตอนนั้นก็จะได้อยู่ด้วยกัน แต่นี่คุณเลือกทิ้งผม เลือกเงินก้อนโต คุณมันรักตัวเอง”“ไม่จริง วอร์มไปฟังใครมา อีมอร์ฟีนใช่ไหม มันตอแหลล่ะสิ คงสร้างเรื่องให้วอร์มเกลียดเกล มันนั่นแหละที่บังคับและสั่งให้พ่อจัดการทุกอย่างอีเลวนั่นมันร้ายแค่ไหนเกลก็เคยเล่าให้วอร์มฟังแล้วไง เกลระ…”แกร๊ก!“มึงเลิกตอแหลได้แล้วอีสัส! ถ้ามึงรักกูจริงแล้วทำไมมึงเพิ่งจะกลับมาตอนนี้ ที่ผ่านมามึงไปทำส้นตีนอะไรอยู่ สี่ปีที่คบกันมึงจำเบอร์โทรกูไม่ได้เหรอ มึงกลับมาวันนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว กูไม่รักมึงแล้ว ได้ยินชัดไหม ถ้าชัดแล้วก็ออกไป!” ปืนจ่อหน้าผากแม่งเลย กูบอกแล้วว่าอย่าเรียกเมียกูแบบนั้น กูเตือนแล้วไม่ใช่กูไม่เตือน“นี่วอร์มกล้าชักปืน กล้าขึ้นเสียงใส่เค้าเหรอ วอร์มกล้าพูดว่าไม่รักเค้าเหรอ ที่เค้ากลับมาก็เพื่อวอร์มนะ เค้ายอมเสี่ยงกลับมาเมืองไทยก็เพื่อวอร์ม ทำไมวอร์มพูดกับเค้าแบบนี้ ฮึก ฮึก ฮือ…ไหนบอกว่ารักกัน ไหนบอกว่าจะรักเค้าแค่คนเดียว จะไม่รักใครอีก ทำไมวอร์มทำแบบนี้กับเค้า เค้ารักวอร์มมา