جميع فصول : الفصل -الفصل 130

“ตัดสินใจอะไรอีกคะคุณน้องนอส” ฉันต้องสนทนาด้วย ไม่งั้นนอสจะไม่พอใจ นั่นคือข้อตกลงของเราสองคน“นอสจะเลิกเรียนแล้วออกมาเปิดร้านขายเค้ก เราหุ้นกัน เดี๋ยวนอสจะปั้นหน้ายิ้มรับลูกค้า ส่วนอาฟีนก็อยู่ในครัวขนม มีหน้าที่ทำขนมอย่างเดียว” ไม่พูดอย่างเดียวนะทำท่าทำทางจริงจังซะด้วยฉันปวดหัวกับหลานของวอร์มคนนี้จริง ๆ“อย่างน้อย ๆ ก็เอาให้จบม. 6 หน่อยเถอะ แล้วที่เหลือค่อยตัดสินใจ” ฉันพูดขัดพร้อมกับหันมาสนใจเค้กตรงหน้า“น้องนอสรวยนะ ไม่ต้องเรียนก็ได้ ชาตินี้ทั้งชาติยังไงก็สบาย ตกลงเถอะอาฟีนไปทำขนมให้นอสเถอะนะครับ”“นอสกดเกมต่อเถอะอย่ากวนอาเลย” ฉันตัดบทเมื่อนอสจดจ่อไม่เลิก“ไม่เอา อาฟีนต้องตกลงก่อนว่าจะเปิดร้านเค้กกับนอส นะครับอาฟีน น่าสนุกดีออกนะครับ ดีกว่าอยู่บ้านเฉย ๆ เราลงทุนด้วยกันนะครับ” ดูท่าแล้วถ้าฉันไม่ตอบตกลงวันนี้ก็คงจะไม่จบ“จ้ะ ตกลงก็ตกลง” นอกจากคำนี้ฉันก็คงไม่มีคำอื่นอีกแล้วล่ะ เพราะคำนี้คือคำที่นอสต้องการ“รักอาฟีนที่สุดเลยครับ” เด็กผู้ชายวัย 16 ปีฉีกยิ้มกว้าง แล้วจากนั้นเขาก็ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือของตัวเองต่อส่วนฉันก็หันมาจดจ่อกับเค้กตรงหน้าอย่างจริงจัง“วันเกิดนอสทำให้นอสบ้างน

“อะ อาฟีนเป็นอะไร!” นอสหลานชายของวอร์มลุกพรวดพราดจากเก้าอี้และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือภาพตรงหน้าของเขาทำให้เขารู้สึกอยากจะร้องไห้ ตัวของเขาสั่นเทิ้มร่างของมอร์ฟีนชักกระตุกสองสามที จากนั้นเลือดก็ไหลออกมาทางจมูก นอสมองวอร์มที่กำลังกอดมอร์ฟีนแนบแน่นและร้องห่มร้องไห้พูดจาไม่เป็นภาษา เขารู้ทันทีว่าอาของเขากำลังขาดสติและเมื่อเขาไม่ได้คำตอบ เขาก็ถือวิสาสะจับโทรศัพท์มือถือของวอร์มขึ้นมาดู เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที นอสได้ยินเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของวอร์มดัง เขาเห็นวอร์มกดดูโทรศัพท์มือถือแล้วก็รีบหันมาปัดแก้วออกจากมอร์ฟีน(‘รักมันมากก็ให้มันตายเพราะยาที่วอร์มเป็นคนคิดค้นสูตรก็แล้วกันนะ ครึ่งชั่วโมงนับจากที่พิษแล่นเข้าสู่ร่างกาย มันจะตายช้า ๆ อย่างสงบ โชคดีแล้วกันนะคุณหมอวอร์มของคนอื่น’)“อีเวร!” นอสสบถหยาบหลังจากที่ได้อ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือของวอร์ม เขาโกรธมากและเขาต้องการระบายกับคนที่ทำให้อามอร์ฟีนที่เขาชื่นชอบเป็นแบบนี้แต่ตอนนี้คนตรงหน้าก็น่าเป็นห่วง เขามองภาพที่วอร์มร้องไห้และนั่งกอดมอร์ฟีน พร้อมกับสมองที่ประมวลเหตุการณ์ก่อนหน้าว่าเกิดอะไรขึ้นมาบ้างแล้วเขาก็เจอจุดต้อ

“ได้” ไอ้นอสมันกดวางสาย แล้วจากนั้นมันก็เดินมาหาผมที่กำลังผ่าตัดเอาก้อนเนื้อที่เรียกว่าลูกออกมา ไอ้นอสสวมแมสปิดปาก สวมถุงมือยางทั้งสองข้าง แล้วจากนั้นมันก็พยักหน้าให้ผม ซึ่งเป็นการรู้กันว่ามันจะช่วยผ่าตัดในครั้งนี้ไอ้นอสมันยังเด็กก็จริง แต่หัวสมองมันมีการพัฒนาตลอด มันชอบค้นชอบคว้าเรื่องเกี่ยวกับ Anatomy ร่างกายสัดส่วนของมนุษย์ บางทีมันก็เอาคนจริง ๆ ที่ไม่มีวิญญาณไปศึกษา เรื่องยาก ๆ มันสามารถทำได้ทุกอย่าง ยิ่งการเย็บแผลตามร่างกายมันมีฝีมือมาก พอ ๆ กับตอนมันกรีดมีดลงร่างกายคน ไอ้นอสจะรู้ว่าจุดไหนเป็นอะไรยังไงมันอายุ 16 ก็จริง แต่มันหมกมุ่นเรื่องแบบนี้จนเกินตัว และมันชอบทำตัวเป็นคนโง่เพื่อแอบแฝงไม่ให้ตัวเองเป็นจุดสนใจ บางคนก็เลยคิดว่ามันเป็นแค่ไอ้แว่นโง่ แต่ที่จริงมันใส่แว่นอำพรางสายตาร้าย ๆ ของมันแค่นั้นแหละสองชั่วโมงกว่า ๆ ผ่านไป…“…” ตอนนี้ผมและหลานชายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา ไอ้เดรคมันวางสายหลังจากที่การผ่าตัดผ่านพ้นไป ผมมองก้อนเลือดตรงหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ผมไม่รู้ว่าควรจะเสียใจกับเรื่องไหนก่อนดีถ้ามอร์ฟีนตื่นขึ้นมาเธอคงจะเสียใจมากพอ ๆ กับที่ผมเสียใจ หรือบา

“บอกตามตรง กูคิดไม่ออกว่ะ” ผมสารภาพไปตามตรงและเดินมานั่งที่เก้าอี้พร้อมกับขยี้ทึ้งที่หัวตัวเอง ตอนนี้ในหัวของผมมันคิดอะไรไม่ได้สักอย่างหัวสมองผมมันตื้อไปหมดแม่ง! โคตรปวดประสาท“กูเข้าใจ งั้นกูจะลองทำแบบที่มึงเคยส่งมาก่อนแล้วกัน แต่มึงตรวจร่างกายทุกอย่างถี่ถ้วนดีแล้วใช่ไหม” ไอ้เดรคมันถามผมพลางเดินหามุมวางอุปกรณ์ของมันที่มันแบกหามมาด้วย“อืม กูฉีดตามที่มึงบอกแล้วก็ผ่า…” ผมเงียบลงเมื่อนึกถึงเรื่องลูกที่เพิ่งจะทำการผ่าตัดเอาออกมาจากท้องมอร์ฟีน“ไม่ต้องพูดก็ได้ กูรู้แล้ว แต่มึงรู้ใช่ไหมว่ากูเป็นโรคแพ้ความเย็นเหมือนที่มึงเคยเกลียดความเย็น มึงควรหาห้องที่ดีกว่านี้ให้กู ไม่งั้นสมองกูจะไม่ทำงาน” หลังจากที่มันเดินเล็งหามุมอยู่สักพัก มันก็เริ่มเอ่ยความต้องการ“มีห้องว่างอยู่ชั้นบน เงียบสงบน่าจะเข้ากับมึง”“อืม ดี”“ขอบใจมึงมากนะที่มาช่วยเมียกู” ผมเอ่ยออกไปแต่ใบหน้าไม่มีแม้รอยยิ้ม ตอนนี้ผมยิ้มไม่ออกหรอกครับ“เออ ไม่เป็นไร กูอยากออกจากถ้ำพอดี แต่มึงรู้ใช่ไหมว่าบางทีกูอาจจะทำไม่สำเร็จ ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ มึงเป็นคนบอกกูเอง”“ไม่! ไม่ได้ไอ้เดรค มึงต้องทำให้ได้ มอร์ฟีนต้องตื่น กูต้องทำให้มอร์ฟีนตื

“ทำไมให้มันอยู่ที่ดีแบบนี้ครับ” นอสถามเวย์เมื่อเขาทั้งสองก้าวขาลงจากรถที่นั่งมาด้วยกันตั้งแต่บ้านของมอร์ฟีน นอสได้เห็นสภาพบ้านพักที่มีมิเกลอาศัยอยู่ในนี้เขาก็รู้สึกไม่พอใจเพราะเขาไม่ต้องการให้ผู้หญิงคนนี้ได้รับความสุขสบายอีกต่อไป เขาต้องการให้มิเกลได้รับความทรมานเหมือนที่จิตใจของเขากำลังทุกข์ระทม“ไอไม่ชอบเหยียบพื้นที่สกปรก” เวย์ให้คำตอบ เขาไม่ชอบอยู่ในที่ทางที่อุดอู้ หรือสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย จะว่าเป็นคุณชายก็ไม่ใช่ เพียงแค่เขาไม่อยากอยู่ก็แค่นั้นเรียกว่าชอบทำตัวให้ดูเรื่องมากน่าจะง่ายกว่า“งั้นเหรอครับ” นอสถึงกับเบะปากกลอกตามองบน หลังจากที่ได้ยินคำตอบของเวย์ จะว่าหัวเราะเยาะในใจก็ว่าได้“ไอพูดกับยูแล้วรู้สึกปวดหัวซะจริง” เวย์เอ่ยพร้อมเหลือบมองใบหน้าและอาการของนอส จากนั้นจึงเดินนำเข้ามาในบ้านพักแห่งหนึ่งโดยที่นอสก็เดินตามมาติด ๆบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน เหตุผลที่เวย์เลือกสถานที่แห่งนี้เพราะเงียบต่อการเก็บเสียงโหยหวนของมิเกลที่จะร้องคร่ำครวญทรมานนับจากที่เขาและนอสก้าวขาเข้าไป“ใจเย็น ๆ สิวะไอ้เพื่อนยาก เดี๋ยวก็ได้ลิ้มลองเลือดชั่ว ๆ แล้ว” นอสพูดระหว่างทางเดินเข้ามาในบ้าน