All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 51 - Chapter 60

“…” เออ แล้วผมจะถามทำไมวะ ถามให้เรารู้สึกไม่ดีใส่กันทำไม ทุกวันนี้ก็ไม่ได้รู้สึกดีให้กันบ่อย ๆ อยู่แล้วแล้วมันก็เกิดความเงียบขึ้นมา เงียบซะจนผมไม่ชอบ ผมรู้ว่าเธอไม่อยากพูดกับผม แต่ผมแม่งโรคจิตอยากให้เธอใส่ใจ และสนใจแค่ผม เพราะตอนนี้ผมเลือกเธอ เธอจะอยู่กับผมจนวันตาย“อยู่ด้วยกันนะ อย่าไปจากวอร์ม ถ้าฟีนไปวอร์มต้องบ้าแน่ ๆ” ผมกระชับกอดเธอไว้แน่น เพียงแค่จินตนาการว่าเธอจะไปจากผมแบบวันนั้น ผมก็ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ยับยั้งชั่งใจไม่ให้พาลคนที่คิดจะช่วยพาเธอไปจากผมไม่ได้เชื่อเถอะว่าผมจะไม่มีทางตบตีเธออีก แต่ถ้าเธอขัดใจ หรือปลุกความบ้าของผมขึ้นมา นั่นก็เป็นอีกเรื่อง ผมอาจจะ… จับเธออาบน้ำ ล้างความสกปรกของผมแบบที่เคยทำ หรืออาจจะทำอะไรมากกว่านั้น อันนี้ผมก็ไม่รู้ ต้องรอให้เหตุการณ์นั้นมาอยู่ตรงหน้าผมก่อน แล้วผมถึงจะตัดสินใจว่าควรทำยังไงกับเธอ“ทำไมถึงบ้า” มอร์ฟีนเงียบไปนานมาก แล้วเธอก็ถามคำนี้ออกมา เธอคงกำลังคิดว่าควรถามดีไหมล่ะมั้ง“เพราะตอนนี้วอร์มเลือกฟีน จากนี้จนวันตายไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น วอร์มก็จะเลือกฟีนแค่คนเดียว เรามารักกันเถอะ” ผมพูดจริงจัง แต่คนฟังก็ยังทำหน้านิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมา

“ไอ้ต้าร์ กูบอกมึงไม่เชื่อมึงอยากเจอจริง ๆ ใช่ไหม” น้ำเสียงของวอร์มฉุนกึกขึ้นมาทันใด เขาเหมือนคนที่มีแผลสะกิดก็ติดประมาณนั้นอ่ะ“โยนขี้ให้กูเลยนะไอ้สัส” กีต้าร์ว่าและยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม“มันมองจริงไหม ถ้ามองจริงจะจับมันฉีดยาให้ค××มันไม่แข็งสักสามวัน” วอร์มนั่งลงข้างฉันเช่นเดิมและหันมามองฉันเพื่อรอเอาคำตอบบางทีฉันก็สงสัยว่ายาพวกนั้นมีอยู่จริงเหรอ แต่ก็ไม่เคยได้ถามสักครั้ง เพียงแค่สงสัย เพราะเห็นวอร์มพูดอยู่บ่อย ๆ“ไม่ได้มอง ก็คุยกันปกติ มีสบตากันบ้าง แต่ไม่ได้พูดอะไรทะลึ่ง” ฉันว่าไปตามความจริงเพียงแค่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็แค่นั้น“แล้วไปไหนมา” ฉันเปลี่ยนเรื่อง“คุยธุระกับเพื่อนมา ง่วงไหม” วอร์มโอบไหล่ฉันไว้ แล้วโน้มตัวมาหอมแก้มฉัน เขาจะเป็นแบบนี้ ทำแบบนี้ แบบที่ไม่แคร์เพื่อนสักคน“ก็ง่วง แต่หิวข้าว อยากกินข้าวต้มร้อน ๆ” ตอนนี้เวลาประมาณห้าทุ่ม แล้วฉันก็อยากซดข้าวต้มร้อน ๆ“งั้นเดี๋ยวสั่งแม่ครัว พวกมึงรีบแดก กูจะสั่งข้าวต้มมากิน กินเสร็จจะได้แยกย้ายกันไปนอน” พอพูดจบวอร์มก็กวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟ“เมียมึงอยากกูเข้าใจ แต่ถามพวกกูบ้างไหมว่าอยากด้วยหรือเปล่า” สต๊อปรีบพูด แต่วอร์มก็ไม่ได้สน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“คิดถึงพ่อนะคะ” ฉันโผเข้ากอดพ่อบังเกิดเกล้าที่ยืนยิ้มต้อนรับการกลับบ้านของฉันตั้งแต่ที่วอร์มบอกว่าจะพาฉันกลับบ้านมันก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ได้ แล้วตลอดระยะเวลาระหว่างหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันแทบไม่ได้ออกไปไหน โดนกกโดนกอดอยู่ในห้องพร้อมกับซึมเศร้า จะกินข้าวก็สั่งมากินในห้องวอร์มทำเหมือนว่าจะขังฉันไว้ เหมือนกลัวว่าฉันจะหายไป ‘รักฟีนนะ’ เขาพูดทุกวันทุกเวลา ตามแต่ปากเขาอยากจะพูดที่ผ่านมาวอร์มเขาถามเรื่องราวเกี่ยวกับฉันหลายอย่าง ฉันก็เล่าให้เขาฟังบ้างเพราะไม่รู้จะปิดบังไปเพื่ออะไรสิ่งเดียวที่วอร์มไม่ถามคือ ‘รักวอร์มไหม’คนฉลาดอย่างเขาคงไม่คิดจะถามเรื่องนี้ เพราะเขาคงไม่ใส่ใจ สิ่งเดียวที่เขาพูดประจำไม่ต่างจากคำว่ารักคือ ‘อย่าทิ้งวอร์มนะ’บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนวอร์มเป็นเด็กที่ต้องการการเอาใจใส่ แต่บางทีเขาก็ดูฉลาดหลักแหลม และบางครั้งเขาก็เหมือนคนบ้าที่คลุ้มคลั่งไม่ได้สติ“สวัสดีครับพ่อ” วอร์มที่วางซึมเศร้าลงแล้วยกมือขึ้นไหว้พ่อฉัน ครั้งแรกมั้งที่ฉันได้ยินเขาเรียกพ่อฉันว่าพ่อ เพราะที่เคยได้ยินเขาจะเรียกว่าอาหมอเป็นประจำ“ไงเรา พร้อมทำงานยัง”“ครับ”“วันนี้มีนัดกับที่บ้านใหญ่

(MORPHINE TALK)ฉันลืมตาตื่นอีกครั้งหลังจากที่เผลอหลับไป สายตาฉันเหลือบมองเวลาที่นาฬิกา เกือบ 2 ชั่วโมงได้ที่ฉันหลับไป เป็นการหลับที่ค่อนข้างคุ้นเคย แต่ไม่สบายเหมือนเมื่อก่อน หรือว่าเพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ฉันชินกับการที่มีวอร์มนอนอยู่ข้าง ๆ แล้วโอบกอดฉันไว้ตลอดเวลาฉันมองดอกกุหลาบสีขาวที่อยู่ในโหลแก้วทั้ง 9 โหลด้วยรอยยิ้ม เพราะคิดถึงความทรงจำในวันนั้น‘เอากุหลาบมาทำไมเคลิ้ม’‘ห้องมันโล่ง เลยเอามาให้เลี้ยงไว้ดูเล่น มึงจะได้ไม่เหงาไง ถ้าดูแลอย่างดีรับรองว่ามันไม่มีวันตาย เหมือนความหมายของมัน’‘ความหมายอะไร’‘ไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าเต็มใจแค่นั้นก็พอ’‘ไม่ใช่ช่วงที่ฟีนหลับไป แล้วมีสาวให้มานะ’‘ของผู้หญิงพวกนั้นไม่สำคัญขนาดที่กูจะใส่ใจถือหิ้วมา อันนี้ของกู กูทำด้วยใจ และอยากให้มึงเก็บไว้ตลอดไป ทำได้ไหม’ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ดูแลอย่างดีมาตลอด เวลามองแล้วก็รู้สึกสบายใจดี และแปลกใจมากด้วยว่าทำไมมันไม่เหี่ยวไม่เฉา มันยังสวยสดงดงามเหมือนวันแรกที่เคลิ้มถือเข้ามาจัดวางไว้ในห้องและฉันที่ไม่ได้สนใจอะไรก็เลยไม่ใส่ใจในความหมายของมัน กระทั่งแม่บ้านพากันพูดความหมายพวกนั้นออกมา ฉันจึงเอะใจ และรีบค้น

“กินไหม” ฉันยื่นเฟรนช์ฟรายส์ชีสไปตรงหน้าวอร์ม“วอร์มไม่ชอบกินอะไรแบบนี้” วอร์มหันมายิ้มแล้วหันไปขับรถต่อ“อยากป้อน” ฉันคะยั้นคะยอโดยการใช้ใบหน้าเรียบนิ่ง“ฮึ” วอร์มยิ้มให้ฉันก่อนจะอ้าปากงับเฟรนช์ฟรายส์ของฉัน“อร่อยไหม ฟีนว่ามันอร่อยดี” ฉันรอคำตอบระหว่างนั้นก็หยิบเฟรนช์ฟรายส์ใส่ปากไปด้วย“ก็โอเคนะ ชอบชีสเหรอ” วอร์มเลิกคิ้วสูง“ก็เพิ่งชอบตอนลองซื้อไอ้นี่ แล้วรับรู้รสชาติว่ามันอร่อยดี” มือฉันยังคงหยิบเฟรนช์ฟรายส์ใส่ปากตัวเอง แล้วก็ใส่ปากวอร์มด้วยก็ตอนนี้วอร์มกำลังขับรถออกจากตลาด หลังจากที่เราสองคนเดินดูของหลาย ๆ อย่างแล้วลงท้ายด้วยของกิน ไอ้เฟรนช์ฟรายส์คลุกชีสอะไรนี่ฉันก็เพิ่งเคยลองซื้อกิน เป็นครั้งแรก ที่เคยไปกับเคลิ้มก็ไม่เคยคิดจะซื้อของกินมั่วซั่ว เพราะเคลิ้มเป็นโรคกลัว กลัวในที่นี้หมายถึง กลัวฉันกินแล้วแพ้ กลัวพ่อค้าแม่ค้าทำไม่สะอาด ฉันก็เลยไม่เคยได้ซื้อกินแต่กับวอร์ม เขาบอกว่า ‘คนไข้อยู่กับหมอที่เก่งและหล่อมาก อยากกินอะไรก็กินเลยครับ ตราบใดที่หมอยังอยู่ตรงนี้ คนไข้ปลอดภัยแน่นอน’ฉันก็เลยใส่ไม่ยั้ง แม้จะขำกับประโยคที่วอร์มพูดแบบนั้น“ชีสของผัวก็อร่อยนะ อยากลองกินไหม” วอร์มหันมายิ้ม