All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 41 - Chapter 50

“รังเกียจมากไหมครับ” เขานั่งลงตรงหน้าฉันแล้วจับปลายคางฉันหันไปมา“อยากสะอาดมากใช่ไหมครับ งั้นหมอจะช่วยคนไข้เองนะครับ รู้ไหมว่าขั้นตอนการรักษาแบบวีไอพีเนี่ย หมอทำให้คนไข้คนเดียวเลยนะครับ” เขาแสยะยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดน้ำใส่อ่างจากนั้นเขาก็…“ทำบ้าอะไร!” ฉันปัดมือเขาออกเมื่อเขานั้นจับสายฉีดมาฉีดตามตัวฉัน ฉีดใส่ผมฉัน หน้าฉัน ฉันโคตรเจ็บที่ใบหน้าเพราะแรงดันของน้ำที่มันแรง เขายืนฉีดพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ“ล้างไงครับ ล้างทำความสะอาด เสนียดอย่างกูจะได้ไม่แปดเปื้อนมึงไงครับ แต่แค่น้ำฉีดมันคงไม่พอเพราะกูสกปรกมาก มาครับต้องใช้น้ำร้อนลวกถึงสะอาด ผิวขาว ๆ นี่โดนน้ำร้อนคงจะแดงไปทั้งตัวนะครับ” วอร์มพูดจบก็อุ้มฉันขึ้น ฉันพยายามขัดขืนแต่สู้แรงเขาไม่ได้เขาอุ้มฉันมาโยนในอ่างอาบน้ำ น้ำในอ่างมันค่อนข้างอุ่นเกินไป อุณหภูมิค่อนไปทางร้อน แต่ไม่ถึงกับร้อนมาก“ไอ้บ้า!” ฉันที่สติยังไม่คงที่แหกปากด่าเขาออกไป“นี่แค่อุ่น ๆ นะ ถ้ายังปากดีปากเก่งมึงจะเจอน้ำร้อนของจริงครับ” เขายื่นมือมาบีบปากฉัน ก่อนจะโน้มหน้าลงมาแล้วยัดลิ้นเข้ามาในปากฉัน เขาจูบฉันอย่างรุนแรง เหมือนโกรธเคืองฉันอย่างมากเพี้ยะ!“ไอ้ชั่ว!”

“กินนมยังครับ หิวไหวลูก ซึมเศร้าของแม่” ฉันทำเป็นไม่สนใจ แล้วก้มหน้ามาเล่นกับซึมเศร้าที่อยู่ในมือของฉันแทน ซึมเศร้าส่ายหางดิ๊ก ๆ ทำหน้าดีอกดีใจเมื่อเห็นฉัน“การ์ดป้อนนมแล้ว จะเอาไปด้วยหรือจะให้การ์ดดูแล” วอร์มพูดพร้อมเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า“ไปไหน” ก็ไม่อยากพูดด้วยหรอก แต่มันจำเป็นต้องถามเพราะฉันไม่อยากไปกับเขา ฉันอยากปฏิเสธ“กินข้าวไง” เขาตอบและเดินเอาผ้าคลุมไหล่มาคลุมให้ฉัน“ข้างนอกลมแรง” เขาหอมแก้มเมื่อพูดจบ“ไม่อยากไป” ฉันพูดแต่สายตาโฟกัสที่ซึมเศร้า“อย่าขัดใจ ไม่อยากอารมณ์เสีย ไม่อยากทะเลาะ” วอร์มเหมือนพยายามเก็บอารมณ์ไว้แล้วกัดฟันพูด เขาเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน แล้วยื่นมือมาตรงซึมเศร้า“มาหาพ่อเร็วลูก เดี๋ยวตอนเย็นพ่อพาไปวิ่งเล่น ตอนนี้พ่อพาแม่ไปกินข้าวก่อนนะครับ” พอวอร์มพูดแบบนั้นซึมเศร้าก็ทำตัวดิ๊ก ๆ จะไปหาวอร์ม คงเพราะน้ำเสียงที่อ่อนโยน หรือเพราะอะไรก็ไม่รู้แต่ซึมเศร้ามันดูมีความสุข“ปะ เอาลูกไปไว้ แล้วออกไปกันเลย” วอร์มยื่นมืออีกข้างมาตรงหน้าฉัน“…” ฉันยืนมองนิ่ง ๆ“เร็วสิฟีน วอร์มหิวข้าว” เขาเห็นฉันนิ่ง จึงยื่นมาคว้าไปจับไว้เอง และจูงมือฉันเดินเขาพาฉันเดินมาที่ห้องของซึมเศร้า ซ

“อยู่กับไอ้บ้าวอร์มต้องทำใจหน่อยนะ มันไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่ ชอบกินยานอนหลับ ชอบฉีดน้ำเกลือใส่ร่างกาย ฉีดยาหลาย ๆ อย่างทดลองกับร่างกายตัวเอง แล้วที่สำคัญที่สุด มันอยากเป็นที่ยอมรับของคนใกล้ตัวมากกว่าคนปกติเป็น ซึ่งข้อนี้มันเป็นมาตั้งแต่ที่เราเรียนด้วยกันตอนเด็ก” สต๊อปยักคิ้วให้ฉันเมื่อพูดจบเป็นตั้งแต่เด็กเหรอ?“ไอ้วอร์มมันไม่ได้อยู่กับครอบครัวตั้งแต่แรกน่ะ มันต้องอยู่กับน้าของมัมมันที่ต่างประเทศตั้งแต่เกิด นาน ๆ มัมจะบินไปหา ประมาณหกเจ็ดขวบได้มั้ง มัมพามันกลับมาอยู่ที่ไทยด้วย แล้วก็ได้รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นใคร แต่ก็อยู่ได้ประมาณสองสามปี ป๊ามันก็ส่งมันไปเรียนต่างประเทศ มันก็…”“มึงก็บอกไปสั้น ๆ สิวะไอ้ผาว่าไอ้วอร์มมันมีปม แค่นี้มอร์ฟีนก็เข้าใจแล้ว มึงเห็นไหมว่ามันเดินมาแล้ว เล่ายืดยาวมันมาได้ยินเดี๋ยวมันก็ด่าเรา” กีต้าร์พูดแทรกขึ้นและพยักพเยิดหน้าไปด้านหลังฉัน“นินทากูเหรอ” สักครู่เดียววอร์มก็เดินมาถึงโต๊ะแล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้ที่เดิมเป็นหมอแต่มีปม จะรักษาคนได้เหรอ“พวกกูกำลังสนใจอยากเจอซึมเศร้าลูกมึง” ริมผาพูดแล้วขำกับชื่อหมาของฉัน“ลูกกูชื่อความสุข ฟีนแหละเรียกอะไรก็ไม่รู้โคตรหดหู่ แล้

“วอร์ม… เมาแล้วก็นอน” ฉันจับใบหน้าคมขึ้นมาจ้องมองตา เรามองหน้ากันอีกครั้ง และวอร์มก็ก้มลงมาดูดปากฉันอีกรอบ“แต่วอร์มอยากเอาฟีน” วอร์มดูดปากฉันซ้ำ ๆ ในจังหวะเดียวกัน มือหนาก็กอบกำที่เต้าฉัน“ขอนะ ขอเถอะนะครับ ไม่ไหวแล้ว” วอร์มพูดเสียงแผ่วเบาอยู่ข้างหูฉันอีกครั้ง แล้วก็จูบขบเบา ๆ ที่ใบหูฉัน“อือ วอร์ม ไม่เอา ฟีนจะไปเล่นกับซึมเศร้า” ฉันพยายามบ่ายเบี่ยง“มาเล่นกับไอ้เน่าก่อนนี่มา เมียจ๋า…” ทำไมวอร์มปากหวานแบบนี้ ถ้อยคำและสายตาที่กำลังมองฉัน เขากำลังทำให้ฉันคิดว่าเขารักฉัน และมองแค่ฉันเพียงคนเดียว“ไหนขอผัวจ๋าดมดูซิว่าเมียจ๋าหอมแค่ไหนครับ” วอร์มสูดดมไปตามตัวฉัน ดมไปทั่วทั้งตัว แข้งขาใบหน้าเขาลูบคลำสูดดมหมด“หอมที่สุด” แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาหวานเยิ้มให้ฉันอีกรอบเราดูดปากกันอย่างดูดดื่ม วอร์มป้อนรสจูบที่ทำให้ฉันอ่อนระทวย เขาแลกลิ้นหยอกล้อปลายลิ้นฉันเล่นอย่างอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เขาทำให้ฉันหลงเคลิบเคลิ้มตามอารมณ์“อ๊ะ!” ฉันรู้สึกได้ว่านิ้วของวอร์มได้สอดเข้ามาในรูนั้นของฉัน ฉันมัวแต่เคลิ้มกับรสจูบจนจำไม่ได้ว่าเสื้อผ้ากางเกงถูกถอดตั้งแต่เมื่อไหร่รู้สึกตัวอีกทีร่องฉันก็กระตุกหยึก ๆ เพ

(WARM TALK)“รีบลุกไปไหน ขอกอดก่อน” ผมดึงร่างบอบบางของมอร์ฟีนกลับลงมานอนที่เตียงแล้วกอดไว้อีกครั้งหลังจากที่นอนกอดเธอมาทั้งคืน แล้วผมก็หอมแก้มเธอซ้ำ ๆ“ปวดฉี่”“อย่านานนะ” ผมหอมแก้มเธออีกครั้ง แล้วค่อยปล่อยกอดเธอ เธอหันมามองหน้าผมก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปสงสัย มอร์ฟีนแค่กำลังสงสัยและชั่งใจว่าผมจะจำเรื่องเมื่อคืนได้ไหม ซึ่งคนอย่างผมก็ต้องจำได้อยู่แล้วสิครับ ก็ผมไม่ได้เมา เหล้าเบียร์แค่นั้นทำอะไรคนที่เอาร่างกายตัวเองทดลองใช้ยาทุกชนิดที่สั่งให้นักวิทยาศาสตร์คู่หูผู้ลึกลับ ผลิตออกมาก่อนนำขายแบบผมไม่ได้หรอกครับผมก็แค่แสดงละครว่าตัวเองเมา เพื่อหลอกเอาเมียก็แค่นั้น อย่าด่าผม เพราะถ้าผมขอดี ๆ คิดเหรอว่าคนอย่างมอร์ฟีนจะให้ผม เห็นผมโง่เรื่องมิเกลแบบนี้ แต่เรื่องวางแผนต้อนมอร์ฟีนผมคิดไว้หมดแล้วครับและคำว่า ‘รักจนวันตาย’ ผมก็จะทำแบบนั้นกับมอร์ฟีนจริง ๆ เพราะผมตั้งใจพูด แต่มอร์ฟีนอาจจะไม่ได้ตั้งใจตอบ คงตอบคนเมาแบบผมส่ง ๆ เพื่ออยากแก้ปัญหาเฉพาะหน้า สำหรับผมที่วางแผนล่วงหน้าไว้แล้วมอร์ฟีนก็เลยตกหลุมพรางที่ผมวางไว้ผมตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่ เพราะยังไงมิเกลก็ตายไปแล้ว ผมเสียใจน่ะใช่แต่บางทีผมก็คิดว่า