All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 71 - Chapter 80

“ฮื้อ ไหนว่าจะให้ฟีนขย่มไง เมื่อกี้กำลังเสียวเลย” เธองอแงใส่ผมเล็กน้อย“พอแล้ว อื้ม เดี๋ยวจะหายใจไม่ทัน ผัวขอขึ้นเองดีกว่า” แล้วผมก็ค่อย ๆ กระแทกอย่างเนิบนาบเนื้อ ๆ เน้น ๆ และโน้มตัวไปดูดที่นมของเธอ“อื้ม… เสียวอ่า อ้ะ! วอร์ม…”“เสียวมากไหมหืม ที่รักของผัว”“เสียว เสียวมาก อื้อ…”“อย่าขมิบดิฟีน วอร์มเสียว”“ก็มันเสียวอ่า อ๊าส์… อื้ม…” ผมปิดเสียงครางของเธอด้วยปากของผม เพราะเสียงครางของเธอมันหวาน และทำให้ผมรู้สึกเสียวหัวค××สุด ๆ แต่ผมยังไม่อยากเสร็จ“ซี้ด… ฟีน เล่นแบบนี้วอร์มก็ อื้ม จนมุมสิครับ” ผมครางเสียงกระเส่า เมื่อผมถอนจูบออกแล้วเธอขยับตัวขึ้นมาจูบไซ้ที่ซอกคอผม แล้วลากเรียวลิ้นของเธอไปทั่ว ก่อนจะมาหยุดที่ใต้คางของผมแล้วดูดเม้มแรง ๆเธอเล่นตรงจุด ทำให้ผมเก็บอารมณ์ไม่อยู่ มันเสียวจนผมเผลอกระแทกร่องเธอแรงขึ้น“อือ เบาหน่อยวอร์ม ฟีนจะ ฟีน จะ เสร็จแล้ว อื้อ…อ๊าส์” มอร์ฟีนเกาะที่ต้นคอของผมไว้แน่น ผมกลั้นใจกระแทกสุดแรงเพราะกำลังจะถึงจุดสุดยอด“อื้ม… โคตรเสียวเลยฟีน” แล้วผมก็ปลดปล่อยน้ำใส่ในร่องเธอเน้น ๆ แตกในเป็นอะไรที่โคตรจะฟินผมบอกได้เลย“อีกสักรอบไหมฟีน” ผมจูบที่กลีบปากสวยแล้วถามเธอ“พ

เพราะทุกวันฉันจะมาทานข้าวกับวอร์มตลอด แต่วันนี้ฉันบอกว่าเพลีย คงไม่ได้มา แต่แล้วเมื่อร่างกายสดชื่นก็เลยมาแบบไม่บอก“หมอวอร์มคะ”“คุณมีอะไรครับหมอขวัญ แล้วทำไมต้องมาใกล้ผมแบบนี้ ถอยออกไปหน่อยดีไหมครับ ผมว่ามันดูไม่ดี ถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้าจะทำให้เกิดการเข้าใจผิด”“พูดแบบตรง ๆ เลยนะคะหมอวอร์ม ตั้งแต่ที่หมอวอร์มเข้ามาทำงานที่นี่ ขวัญก็ชื่นชอบการทำงานร่วมกับหมอวอร์ม ขวัญทราบนะคะว่าหมอวอร์มมีภรรยาแล้ว เรื่องนี้ขวัญโอเคค่ะ เพราะขวัญไม่ถืออยู่แล้ว เรามาหาอะไรทำสนุก ๆ กันดีไหมคะหมอวอร์ม… เรื่องที่เรารู้กันแค่…สองคน ดีไหมคะ สนใจไหม” น้ำเสียงผู้หญิงคนนั้นฟังดูยั่วยวนที่สุด ฉันก็อยากจะรู้คำตอบของสามีฉันเหมือนกัน ว่าลับหลังฉันเขาจะทรยศฉันไหมไอ้คำพูดที่บอกรักฉันอยู่ตลอด เชื่อได้หรือเปล่า วันนี้แหละจะได้รู้กันเลย“คุณหมายถึงอะไร”“แหม… หมอวอร์มคะ หน้าหล่อ ๆ ร้าย ๆ อย่างคุณ อย่าทำเป็นใสซื่อสิคะ ขวัญชอบคุณนะคะหมอ ชอบมาก อยากจะลองทำเรื่องบนเตียงกับหมอนะคะ คงจะสนุกและเร้าใจมาก ๆ เรากิ๊กกันไหมคะ ขวัญสัญญาว่าขวัญจะไม่เปิดตัว จะไม่แสดงแสดงออกให้ใครรู้ และที่แน่นอนมาก ๆ คือภรรยาของหมอไม่มีทางทราบแน่นอนค่ะ

“เก็บกวาดเรียบร้อยครับ” ผมเดินมานั่งข้าง ๆ มอร์ฟีน หลังจากที่ลูกน้องมาจัดการเก็บกวาดทุกอย่างเสร็จสิ้น“หิวข้าวจังเลย ไหนดูซิทำอะไรมากิน” ผมยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อมอร์ฟีนมองหน้าผมนิ่ง ๆ“เป็นอะไรครับเมียจ๋า ทำไมทำหน้าโหดใส่ผัวแบบนี้” ผมยื่นมือไปลูบไล้ที่แก้มของเธอ แล้วก็โน้มหน้าไปจูบที่ปากเธอ ทำเนียนไปครับ เพราะตอนนี้มอร์ฟีนเธอดูโกรธผมมากก็ผมไม่คิดว่าเธอจะมาหาผมนี่นา เธอบอกว่าเพลียจะไม่มา ผมก็เลยกล้าฆ่าคน อ้อ ! ไม่สิ หมอขวัญเธอฆ่าตัวเอง ผมไม่ได้บังคับเธอสักนิด แต่เมียผมดันมาเห็นซะได้ เฮ้อ…“จะโอ้เอ้อีกนานไหม” เสียงเย็น ๆ ของเธอทำให้ผมชะงักและเหลือบสายตามองเธอ“ดุทำไม นี่หมอนะ ดุหมอไม่ได้นะครับ” ผมยังคงตีเนียน แม้จะไม่ได้ผลเลยก็ตาม“…” มอร์ฟีนมองหน้าผมนิ่ง ๆ การนิ่งของเธอเป็นการกดดันคนอย่างผมได้ดีเชียวล่ะ“โอเคครับ เล่าก็เล่า…ก็ผู้หญิงคนนั้นกล้ามาดูถูกความรักที่วอร์มมีให้ฟีนไง วอร์มก็เลย…”“ฆ่าเธอ”“ไม่ได้ฆ่า เธอตายเอง ก็ช่วยไม่ได้นี่นา อยากลนหาที่เอง เสร่อไม่เข้าเรื่อง เสนอตัวให้ผัวคนอื่นได้ยังไง คนแบบนี้ไม่สมควรอยู่ให้เปลืองอากาศหรอก เอาสมองส่วนไหนคิด ถึงได้คิดว่าวอร์มจะนอกใจฟีน วอร์มรัก

“ทำไมต้องวกมาเรื่องใต้สะดือตลอด”“ก็เวลาฟีนครางมันน่าฟังไง คนอะไรเสียงหว๊านหวาน ครางแต่ละทีผัวนี่อยากกระแทกเน้น ๆ อยากจะงับไปทั้งตัว ถ้ากินฟีนได้วอร์มกินแล้วนะ”“พูดเหมือนตัวเองเป็นตัวอะไรงั้นแหละ”“ตัวอะไรไม่รู้ แต่ตอนนี้แข็งแล้ว พูดเรื่องนี้ทีไรแข็งได้แข็งดี”“พูดหรือว่าคิดด้วยถึงได้แข็ง”“คิดไปไกลแล้วเถอะตอนนี้ รักฟีนนะครับ” วอร์มโน้มหน้าลงมาแตะจูบฉัน“ครับ รู้แล้วครับคุณหมอสุดหล่อ” ฉันพูดกวน ๆ พร้อมฉีกยิ้มกว้าง“วันนี้ไปเดินตลาดกันไหมฟีน ตลาดนี้ของกินเยอะมาก” พอรู้ว่าฉันชอบเดินตลาดก็มักจะชวนฉันไปตลอด ตลาดที่ไหนที่ว่าดีของกินเยอะ วอร์มมักจะพาฉันไป เรื่องตามใจฉัน เขายอมให้ตลอด ยกเว้นเรื่องเดียวนั่นก็คือการออกไปทำงานข้างนอกแล้วพบเจอผู้คน ซึ่งฉันก็ไม่ได้ชอบเจอคนเยอะ ๆ แต่บางทีการทำอะไรใหม่ ๆ อาจจะทำให้ฉันมีชีวิตชีวาขึ้น ประมาณว่ารู้สึกกระปรี้กระเปร่าอะไรทำนองนั้นแต่พอบอกวอร์มไปแบบนั้น วอร์มก็มักบอกกลับมาว่า ทำอย่างอื่นก็กระปรี้กระเปร่าได้ อย่างอื่นที่ว่าก็มีอยู่เรื่องเดียวนั่นแหละหลายชั่วโมงต่อมา เวลา 18.30 น.“พรุ่งนี้วันหยุด เราไปมูลนิธิน้องหมาจรกันไหม” ฉันเอ่ยปากชวนวอร์มระหว่างท

“เออ”(…)“ขับรถอยู่”(…)“พาฟีนมามูลนิธิหมาจร กำลังกลับ”(…)“คนเยอะ ไม่อยากให้ฟีนไป”(…)“ก็บอกว่าคนมันเยอะ”(…)“สรรหาจริง ๆ นะมึงไอ้สัส! แค่นี้แหละ”“โมโหอะไร ทำไมต้องพูดหยาบ” ฉันยื่นมือไปแตะที่ขาของวอร์ม เพราะเขาส่งเสียงตะคอกใส่คนในสายก่อนจะกดวางสาย“ไอ้ผามันชวนไปดูไอ้ต๊อปลงแข่ง”“หมายถึงแข่งรถเหรอ”“ใช่ เห็นว่าของเดิมพันเป็นสนามที่เราไปนอนคืนนั้น คนท้าก็พี่ชายไอ้ต๊อป”“งง”“พี่ชายไอ้ต๊อปจะให้น้องชายนอกคอกกลับไปเข้าคอกเพื่อเป็นประธานบริษัท แต่ไอ้ต๊อปมันไม่ชอบ ไม่ยอมไป พี่ชายมันเลยจะสั่งปิดสนาม คราวนี้คุยยังไงกันไม่รู้ พี่ชายมันเลยท้าว่าถ้าไอ้ต๊อปชนะเขาได้ สนามก็จะยังอยู่ แล้วก็ปล่อยให้มันเสเพลต่อไป แต่ถ้าแพ้ พี่ชายมันจะทุบรื้อทิ้งให้หมด พร้อมกับให้ไอ้ต๊อปกลับเข้าไปรับตำแหน่ง”“พี่ชายสต๊อปเป็นนักธุรกิจเหรอ”“ใช่”“งั้นสต๊อปก็ต้องชนะสิ”“ไม่หรอก ไอ้ต๊อปจะแพ้ เพราะพี่ชายมันเคยเป็นนักแข่ง และเคยเป็นเจ้าของสนามนั้นมาก่อน เขารู้จักสนามนั้นดีมากกว่าไอ้ต๊อปอีก”“แล้วแบบนี้จะท้าน้องชายทำไม ถ้าคิดว่ายังไงน้องชายก็แพ้” ฉันส่ายหัวให้กับความบ้าบอของความคิดผู้ชายถ้ารู้ว่าจะแพ้ จะเอาเวลามาเสีย