جميع فصول : الفصل -الفصل 90

(WARM TALK)“รับสิฟีน รับสาย รับสายวอร์มสิวะ!”“ไอ้เหี้ยเอ้ย!”“กูจะฆ่าทิ้งแม่งให้หมดนี่เลยดีไหม ยืนทำเหี้ยอะไร ไม่เห็นคนออกไป สมองทำด้วยส้นตีนมั้งไอ้สัส เหี้ยเอ้ย!”ปัง ปัง ปัง!ยิงทิ้ง ยิงทิ้งแม่งให้หมด“วอร์ม! ใจเย็น วอร์ม!..”หมับ!ผมหันปืนไปจ่อตรงหน้ามัม เพราะมัมดันมาโดนตัวผมตอนที่ผมกำลังสติแตก ตอนนี้พวกแม่บ้านและบอดี้การ์ดที่ยังเหลือชีวิตอยู่ถึงกับแตกตื่นไม่รู้ล่ะ ใครมาขวางผมยิงทิ้งแม่งหมดแต่นี่แม่กูนะเว้ย กูจะฆ่าแม่ตัวเองเหรอวะ ถ้ากูฆ่าแม่ ป๊าได้ส่งกูเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่ หรือบางทีอาจจะฆ่ากูเพราะแค้นแม่งไม่คุ้มว่ะ แล้วนี่ก็แม่กู กูรักแม่กู“นี่แม่นะวอร์ม ตั้งสติหน่อยได้ไหม” มัมมองหน้าผมทั้งน้ำตาแล้วดึงปืนออกจากมือของผม“ฉิบหาย! เดี๋ยวจะฉิบหายแม่งให้หมด” ผมสบถด่าและนั่งลงกับพื้นขยี้ทึ้งที่หัวตัวเองแรง ๆ จากนั้นก็กดโทรหามอร์ฟีนซ้ำ ๆ แต่เธอไม่คิดจะรับสายผมสักครั้งผมส่งข้อความมากมายเพื่อหวังว่าเธอจะมองเห็นแล้วเปิดอ่าน“อ่านสิฟีน อ่านข้อความของวอร์ม อยู่ที่ไหน กลับมาหาวอร์ม กลับมา…” ผมนั่งกดพิมพ์ข้อความด้วยมือที่โคตรสั่นพร้อมกับนั่งพูดอยู่คนเดียว ไม่ได้สนใจมัมที่กำลังยืนร้องไห้ หร

พอผมสั่งงานเสร็จพวกที่เหลือก็ต่างแยกย้าย เพราะต้องทำทุกอย่างตามเวลาอันน้อยนิดที่ผมสั่งไป แต่ไอ้สองคนที่เหลือตอนนี้คือคนขับและคนนั่งข้าง คนที่ผมด่ามันมาตลอดทาง“เสือก! ขับช้าแบบพวกมึงจะทันแดกอะไร พวกมึงรีบ ๆ ไปกับไอ้พวกนั้นเลย กูขับของกูเองได้ รีบไปก่อนที่หน้าผากของพวกมึงจะมีรู” ผมหันไปด่าก่อนจะก้าวขาเข้ามานั่งในรถ“มือถือก็ทิ้งไว้ คิดจะทิ้งผัวแบบกูใช่ไหมมอร์ฟีน เดี๋ยวมึงได้เจอดี อย่าให้กูได้เจอมึง”แม่ง! กลิ่นตัวในรถยังคละคลุ้งอยู่เลย ผมหันมองเบาะหลังมีเสื้อแขนยาวอีกตัวของเธอวางอยู่ ผมก็เลยเอื้อมมือไปจับมาดมแล้วก็กอดไว้จากนั้นผมก็มองหน้าตัวเองผ่านกระจกมองหลัง“มึงคิดสิไอ้วอร์ม นั่งโง่ทำเหี้ยอะไร ไหนบอกว่าใส่ใจเมีย ทำไมเรื่องแค่นี้เสือกไม่รู้ว่าเมียมึงไปไหน ยิงทิ้งแม่งเลยดีไหม ไอ้สัส ไม่มีประโยชน์เหี้ยไรเลย” จ่อปืนแม่งใส่ขมับตัวเองนี่แหละ ยิงแม่งให้สมองกระเด็นไปเลย เรื่องแค่นี้คิดไม่ออก“ไอ้เหี้ย…กูจะตายไม่ได้ เมียกูยังไม่เคยบอกรักกูเลย”“รักเหี้ยอะไร ฟีนไม่รักมึงหรอก ยิ่งเห็นมึงเก็บรูปกับของมิเกลไว้ ยิ่งไม่มีทางรัก เผาทิ้งเก็บทิ้งตั้งนานก็จบแล้วไหม ยอมรับเถอะว่ามึงยังอาลัยอาวรณ์มิเกล

สองนาทีต่อมาหมับ!“พี่เริ่มเหนื่อยแล้วนะน้อง พี่ว่าพอแค่นี้ดีกว่า เดี๋ยวพี่ไม่มีแรงพาน้องไปสวรรค์” คนขับแท็กซี่คว้าหมับที่แขนฉัน หลังจากที่เขาเดินตามฉันอยู่สักพัก“ปล่อยฉัน” ฉันพยายามดึงแขนออก แต่มันจับแขนฉันไว้แน่น ฉันก็เลยหันไปแล้วยกขาเตะตรงกลางเป้าของมันทันทีคราวนี้มันก็เลยปล่อยแขนฉันทันใด เพราะตอนนี้มันทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้วกุมที่เป้ากางเกงของมัน ฉันสบโอกาสจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อหนีมันหมับ!ตุบ!“อีนี่!”“ไอ้ชั่ว!”สงสัยว่าฉันจะเตะมันไม่แรงพอ มันถึงได้ลุกขึ้นวิ่งไล่ฉันทัน ฉันก็เลยยกขาถีบมันไปมั่ว ๆ เพราะตอนนี้ฉันกลัวมาก ๆ“ปล่อยฉันนะ กรี๊ด!” ฉันที่กำลังจะวิ่งหนี แต่มันยื่นมือมาดึงข้อเท้าฉัน ทำให้ฉันล้มลงกับพื้น เพราะฉันไม่ทันได้ตั้งหลักฉันพยายามถีบ ๆ ปัด ๆ ไปมั่วซั่ว ไม่รู้ว่าโดนตรงไหนของมันบ้างปึก!ฉันเจ็บหน่วงไปทั่วท้องน้อยเพราะกำปั้นหนัก ๆ สัมผัสลงที่หน้าท้องฉันอย่างแรง“อีนี่! กูเห็นมึงสวยหรอกนะ ไม่งั้นกูตบมึงแล้ว กูขอเชยชมความสวยของมึงแบบดี ๆ ไม่มีเลือดดีกว่า… ไหนพี่ขอดมขอหอมให้ชื่นใจหน่อยสิ เป็นบุญของกูจริง ๆ” มันลุกขึ้นมาขึ้นคร่อมฉัน น้ำเสียงของมันทำให้ฉันหวาดกลัว

อีกด้านหนึ่งของเหตุการณ์...“น่าจะเช็ดเลือดที่อาบใบหน้าออกให้เมียอาวอร์มก่อน เหม็นคาวเลือดไอ้ชั่วนั่น เลือดผู้ชายไม่เห็นหอมหวานแบบเลือดผู้หญิงเลยวะ” เสียงบ่นรำพึงรำพันของพี่น้องต่างสายเลือดที่อายุอานามห่างกันห้าปีกว่า“ค่อยกลับไปเช็ดที่ห้องก็ได้ รีบกลับดีกว่า เดี๋ยวอาวอร์มก็ดมกลิ่นเจอแล้ว” คนเป็นพี่พูดด้วยน้ำเสียงติดตลก เพราะรู้ว่าผู้เป็นอาจะตามเจอในเวลาไม่นาน และเมื่อเห็นสภาพศพคนขับแท็กซี่ก็คงจะรู้ว่าจะสามารถตามเมียได้จากที่ไหนเขาจงใจให้ผู้เป็นอาตามไปหาเขาถึงที่ เขาถึงได้ทิ้งหลักฐานก้อนโตเอาไว้“จะเจอเร็วขนาดนั้นเลยหรือไง แทบไม่มีอะไรให้ดมกลิ่น เพราะไอ้แท็กซี่มันขับเข้าซอยเปลี่ยว กว่าจะเจอศพแท็กซี่ กว่าจะตามไปหาเรา ฮึ ฮึ สะใจว่ะ อยากเห็นท่าทางคลั่ง ๆ ของอาหมอสุดหล่อซะจริง” คนเป็นน้องที่อยู่ในวัย 16 ปี พูดด้วยความสะใจเมื่อจินตนาการภาพความคลั่งของผู้เป็นอา“แต่มึงเข้าไปเร็วเกิน กูยังอยากจะเห็นใบหน้าของเมียอาวอร์มตอนที่แสดงสีหน้ารังเกียจไอ้บ้านั่น เห็นแล้วแม่งเร้าอารมณ์” คนเป็นพี่ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่เป็นสารถีไปด้วยพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้โกรธน้องชายต่างสายเลือด เขาออก

“ก่อนหน้านี้ผ้ามันก็เป็นสีขาวนั่นแหละครับ แต่พอเอาไปเช็ดตามตัวอามันก็เป็นสีแดงจาง ๆ เข้ม ๆ อย่างที่เห็นครับ ไม่ต้องตกใจนะครับเพราะมันไม่มีเลือดอาแน่นอน” ทิวบอกเล่าและฉีกยิ้มอย่างใจเย็น“ตื่นแล้วเหรอครับอามอร์ฟีน เปลี่ยนชุดเลยไหมครับ นี่ชุดชั้นใน น่าจะถูกไซส์นะครับ” คนที่เดินเข้ามาเขายิ้มให้ฉันพร้อมกับยื่นถุงมาตรงหน้าเขาคือ ‘นอส’ หลานชายอีกคนของวอร์ม เขาคือเด็กผู้ชายอายุ 16 ปี บุคลิกภายนอกของเขาดูเป็นคนใสซื่อ เขาสวมใส่แว่นสายตาทุกครั้งที่ฉันเจอ เขาดูเหมือนเด็กเรียน เหมือนเด็กเงียบ ๆ เวลาเจอฉันกับวอร์มที่บ้านใหญ่ก็มักจะยิ้มให้แค่นั้น เขาดูเหมือนไม่มีพิษไม่มีภัยกับใครแต่สิ่งที่ฉันเจอวันนี้ ฉันเชื่อแล้วว่า อย่าตัดสินคนแค่รูปลักษณ์ภายนอกนอสเป็นตัวอย่างให้ฉันรู้เลยล่ะ เพราะเขาคือคนที่ใช้มีดปาดคอคนขับแท็กซี่คนนั้น แล้วส่งยิ้มให้ฉันก่อนที่สติของฉันจะวูบไป“ทำไมตัวสั่นครับอามอร์ฟีน กลัวนอสเหรอครับ โธ่… อาครับ อาจะมากลัวนอสทำไม นอสเป็นคนช่วยไม่ให้ไอ้นั่นข่มขืนอานะครับ อาทำหน้าแบบนี้นอสเสียความรู้สึกจริง ๆ” เขาทำเป็นพูดประโยคแสนเศร้า แต่ใบหน้าเขายิ้มหวานและวางถุงชุดชั้นในลงข้างกายฉัน“ตอนนี้อ