All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร): Chapter 11 - Chapter 20

ย่ำรุ่งวันต่อมาชายหนุ่มร่างสูงโครงหน้าหล่อเหลา เดินออกจากประตูโรงเตี๊ยมร้อยห้อง ด้วยอารมณ์เครียดขรึมใบหน้าบึ้งตึง มิรู้ได้ว่านอนตกเตียงหรืออย่างไร?รองแม่ทัพและพลทหารติดตามพากันมองหน้ากันและกันอย่างงุนงงท่านแม่ทัพกำลังโกรธใครกระนั้นหรือ?มีแต่คำถามไร้ซึ่งคำตอบ ไม่มีใครกล้าปริปากไขข้อข้องใจเลยสักคนกระทั่งทั้งหมดเดินออกมาได้ระยะทางหนึ่ง แม่ทัพหนุ่มก็หันหน้าไปหาพลทหารติดตามนายหนึ่ง ซึ่งเป็นทหารหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมาในขบวนเดินทางเขาตวัดแขนแกร่งโอบรอบลำคอทหารผู้นั้นเข้าหา แล้วเดินกอดคอกันไปทั้งอย่างนั้น“อะไรเล่า!?” เสียงกระซิบกระซาบดังออกมาจากริมฝีปากเล็กของพลทหารผู้ที่โดนกอดคอ “ข้าก็เดินทางมากับท่านแล้วอย่างไร จะแง่งอนอันใดอีก?”สายตาคมปลาบตวัดมอง ก่อนกระซิบดุดัน “ข้าให้เจ้าเดินทางไปเที่ยวเล่นในเมืองกับข้าอย่างเปิดเผย มิใช่ให้เจ้าปลอมตัวเป็นบุรุษใส่ชุดทหารเยี่ยงนี้”หยวนจงเอ่ยเสียงต่ำพลางไล่สายตาคมดำมองไปทั่วใบหน้าคนงาม ที่ยามนี้มีหนังหน้าที่เปลี่ยนไปจากนวลเนียนขาวผ่องใสกระจ่าง เป็นดำทะมึนน่ากลัว แถมมีหนวดเคราเขียวครึ้มอีกด้วยนางปลอมตัวได้แนบเนียนนัก!ฟางหลันกลอกตาไปมา ลอยหน้าลอยตาไม่

ทว่าเพียงอึดใจนางก็ได้รับความกระจ่าง เพราะว่าฝ่ายหยวนจงก้มหน้าแทบโขกศีรษะกับพื้นแล้วกล่าวเสียงแตกพร่าว่า“โฉมงามยามแปรผัน ถามใจนั้นทุกข์ระทมสักเท่าใด ดังสายน้ำที่ไหลไปไม่หวนคืน ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมิกล้ารับความดีความชอบแต่เพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”แค่ประโยคเดียวตอบความของฟางหลัน และปฏิเสธได้อย่างมีชั้นเชิงต่อองค์เหนือหัวความหมายคือ หยวนจงยังคงเสียใจอย่างที่สุดกับเหม่ยฮว๋า ภรรยาพระราชทานคนเก่าที่ลอบคบชู้หยามเกียรติเขา ส่วนรางวัลที่ชนะศึกครานี้ตามความหมายก่อนหน้าคือ ฮ่องเต้จะทรงยกพระธิดานามว่าเหม่ยเหยาให้เป็นรางวัลแก่หยวนจง เขาจึงปฏิเสธองค์หญิงผู้นั้นด้วยการยกความดีความชอบเผื่อแผ่ให้ลูกน้องทั้งหลายอย่างใจกว้าง ดังนั้น รางวัลสมรสพระราชทานที่ยังไม่ทันได้หลุดออกจากพระโอษฐ์ จึงเป็นอันต้องตกไปเหล่าขุนนางที่พอจะทราบเรื่องราวอันอื้อฉาว รีบก้มหน้าหลุบตา ไม่กล้าแสดงสีหน้าสมเพชชัดเจนจนเกินไป ด้วยอาจจะทำให้เคืองขุ่นพระทัยต่อหน้าพระพักตร์ และอาจจะเป็นปรปักษ์กับสกุลหยวนโดยไม่รู้ตัวเหล่าทหารติดตามที่สนิทกันย่อมเข้าใจความนัยและรู้สึกเห็นใจหัวหน้าตนอยู่หลายส่วนทว่าพวกเขากลับพากันเกร็งตัวด้วยไม่เคยได

“คุณหนูท่านนี้นะขอรับ หากท่านแม่ทัพไม่ไปตามเวลานัดหมาย เห็นทีนางคงแง่งอนแย่แล้ว มิใช่ว่าจะได้พบหน้าอันงดงามของนางได้โดยง่ายเสียด้วย ข้าน้อยจำได้ว่า ท่านแม่ทัพชมชอบนางถึงขั้นส่งบทกลอนหวานซึ้งไปให้ อ้อ...ยังมีอีก...”ฟางหลันร่ายยาวจนใบหน้าเหม่ยเหยาดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ จนบัดนี้กลายเป็นก้นหม้อไปแล้วหยวนจงถึงกับอึ้งงันด้วยคาดไม่ถึงว่าฟางหลันจะมาไม้นี้ เขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวสายตาชั่วร้ายบนใบหน้าเหี้ยมโหดของฟางหลันในคราบนายทหารฉายแววหนักใจ ก่อนจะทอดมององค์หญิงเหม่ยเหยาเพื่อเผยความนัยว่าองค์หญิงตรงหน้าช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าชายผู้นี้ชั่วช้ายิ่งนัก มากรักยิ่งยวด องค์หญิงน่าสมเพชเหลือเกิน...หญิงสาวละสายตาจากกระดาษในมือ แล้วมองหยวนจงด้วยสายตาเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะกระซิบเสียงกดต่ำตั้งใจให้เหม่ยเหยาได้ยินว่า“ข้าน้อยรู้สึกเหนื่อยแทนท่านแม่ทัพเสียจริง เกิดเป็นชายกร้าวแกร่งก็ลำบากเยี่ยงนี้ ต้องมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคนงามไปทั่ว แต่ท่านไม่ต้องกังวลไป เหล่าแม่นางทั้งหลายย่อมอยู่หลังเรือนของท่านได้อย่างสงบ ไร้การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นแน่นอน เพราะว่าท่านย่อมรักทุกนางได้อย่างเท่าเทียม ข้าเชื่อมั่น

หยวนจงละสายตาออกจากวงหน้าหล่อเหลาของพี่ชาย พลางกระชับมือเล็กที่กอบกุมแล้วพาฟางหลันเดินเข้าไปยังโต๊ะใหญ่ด้านใน หญิงสาวเยื้องกรายตามติดอย่างให้ความร่วมมือเมื่อเดินมาถึงที่โต๊ะกลมตัวใหญ่ อันมีฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งคือย่าเขา นายท่านของบ้านผู้เป็นบิดา และฮูหยินลำดับต่างๆ ของบ้านนั่งอยู่ หยวนจงจึงโค้งคารวะทำความเคารพทุกคนพร้อมกับฟางหลัน หลังจากนั้นก็บอกให้นางนั่งยังเก้าอี้ข้างกายเขาฟางหลันทำท่าจะนั่งลง ไร้ซึ่งท่าทีปฏิเสธ แต่ทว่าเสียงทุ้มต่ำของหยวนเหอผู้เป็นบิดาพลันเอ่ยเสียก่อน “อาจง คุณหนูเฉียนใกล้จะมาถึงแล้ว เว้นเก้าอี้ตัวนี้ให้นาง”ชายหญิงพลันชะงัก ร่างของหยวนจงและฟางหลันถึงกับแข็งค้างกลางอากาศสายตาคู่คมของแม่ทัพหนุ่มคล้ายมีเงาดำพาดผ่าน หยวนจงให้รู้สึกหงุดหงิดนัก“นางเป็นคนรักของข้าขอรับ ท่านพ่อ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบไปทางหยวนเหอ “นางควรได้นั่งข้างกายข้า”หยวนเหอเสียงเข้มขึ้น “อาจง!” นัยน์ตาเผยพายุขุมหนึ่งสองพ่อลูกมองหน้ากันนิ่งงัน ฟางหลันเห็นเช่นนั้นจึงลุกขึ้นยืนทันทีไม่อาจนั่งลงได้สายตาคู่งามของนางสังเกตทุกคนอยู่เงียบๆ นางลอบมองกราดทุกคนอย่างพิจารณา เผลอแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบออกมาท่าทา

ฟางหลันลอบยกยิ้มชั่วร้ายก่อนจะลอบเดินลมปราณสายหนึ่งกับเส้นไหมโปร่งใสไร้สีสัน ซึ่งเป็นอาวุธลับอย่างหนึ่งของนาง แล้วส่งพลังใส่เส้นไหมนั้นจนมันพุ่งไปสกัดหน้าแข้งของหยวนชางในทันใดรวดเร็วเด็ดขาด ไร้ใครสังเกตได้ทัน!ชายหนุ่มที่กำลังเดินอย่างหมายมาดได้เพียงหนึ่งก้าวพลันเบิกตากว้างฉับพลัน เขาสะดุดล้มหน้าทิ่มโต๊ะเสียงดัง ‘โครม’เก้าอี้ล้มตามติดอีกสองตัวเกิดเสียงดังลั่น เหล่าญาติพี่น้องต่างตกใจกรีดร้องดังระงม แต่ไม่มีใครสักคนที่เข้ามารับร่างสูงได้ทันท่วงทีหยวนชางจึงล้มลงไปได้อย่างน่าอาย ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวเหยเกเพราะเจ็บระบม หมดสภาพความงามสง่าในบัดดลท่าทางเสียเชิงชายอย่างน่าสงสารเยี่ยงนั้น ทำเอาภรรยาที่นั่งเคียงข้างถึงกับตกใจจนใบหน้าซีดขาวสามีอับอายแล้วภรรยาจะไปเหลืออะไร มีแต่ต้องพากันกลับบ้านไปอย่างเร็วก็เท่านั้นเสียงดังอื้ออึงถามไถ่ของเหล่าญาติ สลับกับประโยคที่ว่า เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว ซ้ำๆ ของภรรยาหยวนชาง ทำเอาฟางหลันถึงกับรู้สึกผิดทันใดอา...นางออมมือแล้วนะ!นี่ยังมิอาจเทียบเท่าการล้อเล่นกับสมุนตัวโตในอาณัติของนางเลยโอ...การควบคุมความชั่วร้ายในสายเลือดเป็นอะไรที่ตึงมือนางยิ