Lahat ng Kabanata ng นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร): Kabanata 41 - Kabanata 50

ภายในห้องนอนที่มีม่านโปร่งอ่อนพลิ้ว แสงจากเปลวไฟของเทียนไขบนเชิงเทียนสั่นไหวเบาๆ เพราะต้องลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้ม ทว่าเพียงอึดใจ...หน้าต่างบานนั้นก็ถูกพลังลมปราณกระแสหนึ่งตกกระทบให้ปิดสนิทหยวนจงก้มหน้าลงต่ำจรดริมฝีปากจุมพิตเบาๆ ที่ข้างแก้มของฟางหลันจากทางด้านหลัง ทิ้งสัมผัสร้อนผ่าวไปทั่วผิวขาวหอมกรุ่น ฝ่ามือนางที่โอบเอวบางค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาปลดสายคาดเอวของนางออก ก่อนจะเปิดสาบเสื้อจนเผยเอี๊ยมสีแดงปักลายดอกเหมยที่มิอาจปกปิดความอวบอิ่มของเนินอกได้เลยลมหายใจของหยวนจงร้อนกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไล่ริมฝีปากไล้ปลายลิ้นแต้มผิวเนียนไปทั่วลำคอและไหล่มน ฝ่ามือก็ล้วงเข้าไปในเอี๊ยมบาง สัมผัสความหยุ่นนุ่มสบายมือตัวนางหอมมาก ผิวเรียบลื่นน่าหลงใหล ทุกสัมผัสของเขาที่ทำต่อนางล้วนมาจากใจ ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วเนื้อตัว กล้ามเนื้อเกร็งไปหมด“หลันเอ๋อร์...” เขาครางเสียงทุ้มต่ำเรียกขานนาง“อืม...” ฟางหลันหลับตาพริ้ม เรือนร่างอ่อนระทวย ปล่อยอารมณ์ไปตามแต่ใจ แล้วแต่เขาจะพาไปหยวนจงจับพลิกฟางหลันให้หันหน้าเข้าหา ประกบริมฝีปากตนเข้ากับริมฝีปากนางอย่างแนบแน่น ประทับจุมพิตนางอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนเอี๊ยม

ถึงแม้ว่าจะผ่านมาแล้วหลายคราในคืนเดียว แต่หยวนจงก็ยังทำให้ฟางหลันตื่นตัวได้อย่างเหลือเชื่อ ร่างกายอ่อนระทวยอย่างเชื่อฟังเขา ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจทุ้มลึกกระชั้นถี่หนักหน่วงที่ข้างหู กับเสียงครางต่ำในลำคออันทรงเสน่ห์ของเขา นางจึงร้องครางแผ่วหวานน่าฟังอย่างมิอาจหยุดได้ความร้อนผ่าวราวแท่งไฟอันทรงพลังของเขายามสอดใส่เป็นจังหวะหฤหรรษ์ตรงกลางกายนาง ยิ่งสร้างความหวามไหวเกินบรรยาย นางรู้สึกทรมานกับความสุขสมจนร่างทั้งร่างราวกับจะกลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟ เขากำลังเผาไหม้นางได้อย่างล้ำเลิศครั้นร่างแกร่งรับรู้ได้ถึงร่างบางหอมกรุ่นที่กำลังละลายอยู่ใต้ร่างตน ชายหนุ่มยิ่งทำตามหัวใจปรารถนาและแรงอารมณ์เสน่หาที่มีเมื่อคิดถึงเจ้าตัวน้อยที่อาจจะถือกำเนิดเกิดมาให้เขาได้ชื่นชม เป็นลูกรักของนางกับเขาหลังจากนี้ เขายิ่งต้องเพิ่มความกระชั้นถี่ในการปลดปล่อยยอดพยัคฆ์จากกายเขาเข้าใส่กายนางแค่คิดว่าเจ้าก้อนแป้งที่จะเกิดมามีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเขาและงดงามเหมือนกับนางก็ยิ่งมีพลังเปี่ยมล้น ทำเอาคนใต้ร่างครวญครางแผ่วหวานไม่ขาดสายหยวนจงมอบความรักลึกล้ำให้ฟางหลันได้จุกจนล้นอก มีเท่าไหร่เขาพร้อมมอบให้นางหมด ไม่เหลือให้

หยวนจงม้วนกระดาษแผนผังแล้ววางเอาไว้ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองฟางหลัน แล้วเอ่ย “ฝีมือของเจ้านับว่าดี ไม่ว่าจะเป็นการปลอมตัว หรือสะกดรอย ฝีเท้าเงียบมาก พลังลมปราณเล็กน้อยก็จับมิได้ แต่กลิ่นอาหารของเจ้าข้าย่อมจำได้”ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก พาใบหน้าอิดโรยเผยความมีเสน่ห์เปี่ยมล้น เขายกแขนขึ้นแล้วอ้าออกเพื่อส่งสัญญาณให้คนงามเดินเข้ามาหาอ้อมกอดเสียดีๆฟางหลันจึงเอื้อมมือขึ้นปลดหน้ากากหนังมนุษย์ออกจากวงหน้ายามเดินเข้าไปหาเขา แล้ววางตะกร้าอาหารไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหย่อนบั้นท้ายงามงอนนั่งลงบนตักแกร่งที่คิดถึงหยวนจงหอมแก้มนุ่มของฟางหลันอย่างรักใคร่ ก่อนจะซบใบหน้ากับไหล่มน แล้วเอ่ยพึมพำ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมาหาข้า เพียงแต่ยามนี้วังหลวงกำลังเจอวิกฤตหนัก ข้าไม่อาจไปหาเจ้าได้ เนื่องจากรู้ว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าให้ศัตรูในที่มืด แต่ก็ไม่อาจให้เจ้ามาหาได้อย่างเปิดเผยเช่นกัน” “ลำบากปานนั้นเชียวรึ?” ฟางหลันถามอย่างฉงน พลางก้มมองใบหน้าคมคายที่คล้ายกับง่วงงุนเต็มทีแม่ทัพหนุ่มมิได้ต่อคำ ในช่วงนี้เขาเหนื่อยมากจริงๆ จึงต้องการอาศัยร่างนุ่มของนางบนตักอุ่นเพื่อหลับพักผ่อนได้เต็มตาหลายวันที่ผ่านมาเขามิอาจห

เมื่อหมอหลวงผู้นี้เดินมาจนถึงแท่นบรรทม สายพระเนตรของฮ่องเต้พลันเบิกกว้าง พระองค์พยายามส่ายพระพักตร์ไปมาอย่างยากลำบาก ทั่วทั้งพระวรกายเกร็งไปหมดฟางหลันพลันหรี่ตา เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้กำลังแสดงท่าทีปฏิเสธ หากแต่เจ้าหมอหลวงผู้นี้กลับยกยิ้มตรงมุมปาก สายตาของมันเจือกระแสเลือดเย็นออกมา ในมือของหมอหลวงถือยามาด้วยถ้วยหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นยาอันใด แต่ที่แน่ใจ คงไม่แคล้วว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ฮ่องเต้อยู่ในสภาพย่ำแย่เช่นนี้มิใช่ว่าฝ่าบาททรงพระประชวรหนัก หากแต่ถูกวางยากักขังจากทรราชต่างหากบนแท่นบรรทม…โจวเหวินหลงฮ่องเต้เบิกพระเนตรกว้างอย่างไม่คิดจะยินยอม เมื่อหมอหลวงเดินเข้ามาใกล้พร้อมถ้วยยาที่ทำให้พระองค์ต้องนอนนิ่งเช่นนี้มาหลายเพลาในขณะที่พระวรกายสูงค่าแข็งทื่อและพยายามใช้เพียงสายพระเนตรปฏิเสธอย่างยากลำบาก เสียงราบเรียบของหมอหลวงก็ดังขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้านอันใดกับปฏิกิริยาขององค์เหนือหัว“ทูลฝ่าบาท ลายพระหัตถ์ของพระองค์มีค่ามากเพียงใด กระหม่อมรู้ซึ้งดีเหลือเกิน หากแต่การลอกเลียนแบบก็มิได้ยากเย็นอันใด ฉะนั้นพระองค์ทรงอย่าดื้อดึงอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์ไม่ประสงค์บอกที่ซ่อนตราประทับพระราชลัญจก

ห่างออกมาจากด้านหน้าประตูเมืองหลวงเพียงสิบลี้ หนึ่งในขบวนจอมทัพจากทั้งสี่ทิศ มีหยวนจงในตำแหน่งแม่ทัพของการศึกครานี้กำลังนั่งอยู่บนหลังอาชาศึกพันธุ์ดีตัวใหญ่สีดำสนิทอย่างงามสง่าในชุดเกราะหนักสีเงินยวง สวมหมวกเหล็กใบใหญ่ ถือหอกสีดำนิลเอาไว้มั่น ข้างเอวสอบมีกระบี่สีขาวลวดลายพยัคฆ์เงินขอบทองแม่ทัพหนุ่มอยู่เหนือขบวนของเหล่าทหารทั้งหลายอย่างผึ่งผายกล้าหาญ ท่วงท่าทระนงองอาจ แววตาคมกริบพร้อมปลิดชีวิตผู้คน ข้างกายมีเผิงหย่งกังเป็นรองแม่ทัพคู่ใจ ด้านหลังถัดไปเป็นกองกำลังทั้งหลายของเขาในชุดเกราะหนักสีดำด้านเบื้องหน้าของทุกคนคือขบวนจอมพลอันยิ่งใหญ่นับแสนของแคว้นเว่ย ที่มีเว่ยชางไท่คุมบังเหียน“เหล่าทหารกล้าทั้งหลาย จงติดตามข้า!” เสียงกู่ก้องคำรามทรงพลังของหยวนจงดังขึ้นเรียกเสียงตีอกชกโล่ด้วยดาบกระแทกกระทั้นดังสนั่นเลื่อนลั่นตอบรับอย่างฮึกเหิม“ไป!” แม่ทัพหนุ่มคำรามอีกครั้งตามด้วยเสียงเกือกม้าวิ่งกระทบพื้นเสียงดังพร้อมกับเสียงวิ่งของฝีเท้าเหล่าทหารก้าวหนักๆ เคลื่อนพลติดตามเหล่าอาชาศึกทั้งหลายพากันเคลื่อนพลมายังตำแหน่งกลางที่ราบโล่งจนกระทั่งสองทัพตั้งประจันหน้าท้องฟ้าปลอดโปร่งปราศจากก้อนเมฆ พร