All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร): Chapter 21 - Chapter 30

นอกห้องโถงงานเลี้ยงห่างออกมาถึงสวนดอกไม้กลางจวนฟางหลันกำลังเดินคุยเล่นกับเด็กสาวทั้งสองที่บัดนี้กำลังติดพันนางพัลวัน“พวกเจ้าสนิทกับหยวนจงหรือไม่?” ฟางหลันเลือกถามตามตรง เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของหยวนจงต่อน้องสาวทั้งสองนี้ของเขา“พวกเราไม่ค่อยสนิทกับพี่ๆ คนใดในบ้านหรอกเจ้าค่ะ เพราะว่าพวกเราเป็นเพียงบุตรสาวที่สิ้นมารดาแล้ว อยู่อย่างไรค่าไปวันๆ ก็เท่านั้น เพียงแต่แม่หกที่เป็นมารดาของพี่สี่คอยดูแลเรามาตั้งแต่มารดาตายไปเจ้าค่ะ เราจึงคอยดูแลรับใช้แม่หก”ฟางหลันได้ฟังพลันชะงักเท้าแล้วหันมองที่แท้ก็เป็นเช่นนี้มิน่าเล่า เด็กสาวทั้งสองถึงได้เข้าหานางคงเพราะเห็นว่านางเป็นคนรักของหยวนจงนั่นเอง“พวกเจ้าทั้งสองมีนามว่าอย่างไร?” ฟางหลันถามด้วยน้ำเสียงปกติ หาได้ขัดเคืองหรือไม่ไว้ใจแต่อย่างใดไม่“ข้าหยวนจี” คนแรกเอ่ยก่อน“ข้าหยวนเจียงเจ้าค่ะ” คนที่สองเอ่ยตามฟางหลันพยักหน้าน้อยๆ “เป็นนามที่ดี” นางหรี่ตาครุ่นคิดแล้วเอ่ยต่อว่า “พาข้าไปพบมารดาของหยวนจงได้หรือไม่”“ได้ได้”หยวนจีและหยวนเจียงรีบพยักหน้าพร้อมเพรียงเสียงดังรอยยิ้มบางเบาพลันหยักลึกตรงมุมปากฟางหลันเด็กน้อยเอ๋ย อยากพาข้าไปหามารดาของหยวนจง

หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่านัยน์ตากลับจริงจังแฝงความดุดันไม่ยอมลงให้ ด้วยประโยคของนางย่อมเป็นความจริง หากนางไม่สนใจความรู้สึกของหยวนจง นางแค่เพียงพลิกฝ่ามือเท่านั้น งานเลี้ยงได้พินาศโดยง่ายแล้ว คุณหนูสูงส่งผู้นั้นไม่มีสิทธิ์มานั่งโปรยเสน่ห์เย่อหยิ่งได้หรอกจางเหรินเมื่อฟังความของฟางหลันก็เห็นตามนั้นมิอาจโต้แย้ง หากนางหุนหันพลันแล่นออกไปอาละวาดตามอารมณ์ชั่ววูบเมื่อครู่ รับรองได้เลยว่า หยวนจงต้องถูกบิดาและฮูหยินผู้เฒ่าเอาผิดเป็นแน่ดียิ่งนักที่คนรักของหยวนจงช่วยเตือนสตินาง“หลันเอ๋อร์” จางเหรินเรียกขานคนรักของบุตรชายอย่างเอ็นดูทันใด “คนแก่ก็มักเป็นเช่นนี้ ขอบใจเจ้ามากที่รั้งแม่เอาไว้ เจ้ารักอาจงจริงๆ ดีมาก ดีมาก”นางตบหลังมือนุ่มของฟางหลันเบาๆ ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยแดงก่ำไปทั่ว มีน้ำตาปริ่มๆ ผสานกับรอยยิ้มจริงใจ สายตาเผยถึงความซาบซึ้งมิอาจปกปิดได้จางเหรินที่ทุกวันอยู่ความตึงเครียดกับลักษณะกดดันรุนแรงจากครอบครัวของชายคนรักรุมเร้ามานานปี นางมักควบคุมอารมณ์ของตนได้ยากเย็น จึงแสดงออกเช่นนี้ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าสูงวัยนั้นอบอุ่นจนผู้ถูกมองรู้สึกตกประหม่าฟางหลันเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกร้

ภายในห้องพักของโรงเตี๊ยมร้อยห้อง กลิ่นหอมกรุ่นของสุราชั้นเลิศตลบอบอวลไปทั่วห้อง ผสานกับเสียงของเหลวไหลผ่านจากเหยือกกระเบื้องเคลือบลงกระทบจอกเหล้า จนเกิดเสียงใสกังวานยามถูกรินครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้บรรยากาศภายใต้แสงเทียนเรืองรองอบอุ่นยิ่งนัก ท่ามกลางกลิ่นอายแสนดี ผู้ถูกลักพาตัวนามว่าจางเหรินกำลังบังคับให้ผู้ร้ายเช่นฟางหลันร่ำสุราด้วยกันอย่างอารมณ์ดีสตรีทั้งสองพูดคุยกันทุกเรื่องราวในชีวิต ผลัดกันเล่าผลัดกันรับฟัง คล้ายมารดากับบุตรสาวที่จากกันไปเนิ่นนานแล้วได้มาเจอกันในที่สุดอย่างไรอย่างนั้นฟางหลันเปิดปากเล่าเรื่องราวของตนตั้งแต่อยู่ในท้องเลยก็ว่าได้ นางเปิดเปลือยทุกสิ่งแห่งชีวิตไม่มีปิดบังใดๆ ทั้งสิ้นนางเริ่มเรื่องตั้งแต่สำนักหมื่นดาราของนางถูกทรยศหักหลัง กระทั่งบิดามารดาถูกสังหาร ตัวนางต้องระหกระเหินเร่ร่อนหนีตายอย่างยากลำบาก หลากหลายวิธีการชั่วช้าที่ได้กระทำเพื่อแก้แค้นให้บิดามารดาแล้วแย่งสำนักคืนกลับมา จนสุดท้ายก็ย่อยยับด้วยฝีมือของนางเองฟางหลันเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แววตาเศร้าสลด เมื่อได้ดื่มเหล้าเข้าปากยิ่งทำให้อารมณ์โศกศัลย์เพิ่มขึ้นมากโข จนนางต้องร่ำไห้ออกมา ใบหน้

ฝ่ายอาวุโสกว่ายังกล่าวต่อว่า “แต่เอาเถิดอาจง คนรักที่เป็นหญิงจอมยุทธ์ของเจ้า พ่อมิอาจก้าวก่ายหรือล่วงเกิน หากแต่เราเป็นชาวเมือง เป็นคนของราชสำนัก เราจะไม่คำนึงก็ไม่ได้”“ท่านพ่อยังคงยืนยันให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูเฉียนรึ?”ชายหนุ่มถามกลับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ หากแต่น้ำเสียงฉายชัดถึงความไม่พอใจหยวนเหอถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเอ่ยอีกครา“ใต้เท้าเฉียนเป็นถึงเสนาบดีกรมคลัง เป็นญาติสายรองของฮองเฮา เราไม่อาจหักหาญน้ำใจเขาได้ อีกอย่าง หนูถิงถิงก็เป็นถึงธิดาสายหลักของใต้เท้าเฉียน นางยอมลดตัวแต่งเป็นภรรยาของบุตรชายสายรองก็นับได้ว่าดียิ่ง”ใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งเรียบมาโดยตลอดคล้ายมีเงาดำพาดผ่านทันทีที่ได้ยิน สายหลักหรือ? ลดตัวหรือ?“หึ!” หยวนจงสะบัดชายผ้าเสียงดังพึ่บเดินจากไปทันใดหยวนเหอให้รู้สึกตกใจนัก ปากจึงคำรามข่มขวัญว่า“พรุ่งนี้ยามอุ้ยสี่เค่อ[1] เจ้าต้องไปกับพ่อ อย่าลืม!”เขาออกคำสั่งเฉียบขาดในฐานะบิดา แล้วเดินขึ้นรถม้าคันที่จางเหรินนอนหลับอยู่โดยพลันปลายเท้าใหญ่ของหยวนจงพลันชะงักกึกนี่ล่ะบิดาของเขา!หน้าโรงเตี๊ยมร้อยห้องเรือนร่างสูงใหญ่สง่างามยืนนิ่งมองตามรถม้าที่เคลื่อนตัวจากไป สายตาคู่คมดำขล

ยังมิทันย่ำรุ่งสางของวันใหม่ม่านฟ้ายังไม่เปิดลำแสงแห่งทิวากาล ม่านมืดรอบด้านยังสัมผัสได้ ทั้งนภายังไร้หมู่ดาว ราตรีลี้ลับสะบัดคลี่คลุมยังมิทันได้อำลา แต่ทว่าสายตาของฟางหลันพลันเบิกโพลงนางตื่นเต็มตาอยู่บนเตียงนอน ด้วยเรือนร่างอรชรกำลังเปลือยเปล่า หยดเหงื่อหยาดเยิ้มไปทั่วร่างเนียน รู้สึกร้าวระบมไปทั่วเนื้อตัว ปวดหนึบที่ท้องน้อยอย่าบอกใครข้างกายกันเป็นชายตัวใหญ่ที่นอนตะแคงข้างมองมา ใบหน้าหล่อเหลาอิ่มเอิบ เผยกล้ามแขนนูนสวย แผงอกตึงแน่นเต็มไปด้วยรอยเล็บขีดข่วนลากยาว เหงื่อกาฬบนกายแกร่งพร่างพราวเปียกชุ่มบนที่นอนยับย่นรอบเตียงมีเสื้อผ้าขาดวิ่นตกอยู่เกลื่อนกลาดกระจัดกระจาย ทั่วเตียงมีคราบน้ำพิสุทธ์ประปรายเต็มไปหมด รอบเรือนกายมีกลิ่นคาวแห่งร่วมรักคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วในอากาศ“...”ฟางหลันอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายนัก!นางขืนใจเขา!!!หลายรอบด้วย!ถึงแม้จะทำไปโดยมิรู้ตัวด้วยเพราะเมามาย แต่นางก็จำได้เลือนราง ว่านางร้อนเร่าปานใด ลีลาใดที่เรียกว่าร้อนแรง “เจ้าทำข้าติดใจเสียแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นนั่นปะไร!ฟางหลันตวัดดวงตาวาวโรจน์ที่เปรอะเปื้อนน้ำใสค้อนฉับ ก่อนเอื้อมมือเรียวขึ้นจับหยวนจงที่กำ