All Chapters of นางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร): Chapter 31 - Chapter 40

ยามสิ้นศึกแต่ละครั้ง หยวนจงมักจะได้กลับมาประจำยังวังหลวง เพื่อรอรับสั่งต่อไปจากองค์เหนือหัวหากแต่ยามที่ยังมิได้มีรับสั่งให้ไปประจำการที่ใด หยวนจงยังต้องเข้าประชุมร่วมกับขุนนางในท้องพระโรงทุกเช้าตามหน้าที่พึงมีกว่าการประชุมจะเสร็จสิ้นในยามอู่หนึ่งเค่อ[1] ยังได้รับเกียรติสูงสุดจากฮองเฮาให้ร่วมโต๊ะอาหารมื้อกลางวันซึ่งหยวนจงก็คาดเดาได้ไม่ยากว่า ผู้ร่วมโต๊ะจักมีใครบ้างจ้าวฮองเฮามีลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดานามว่าเฉียนหย่งฉีซึ่งมีบุตรีนามว่าเฉียนถิงถิงถิงถิงเป็นหลานสาวคนโปรดของจ้าวฮองเฮา นั่นจึงทำให้พระนางที่มิเคยมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับหยวนจงมาก่อนถึงกับทรงเปี่ยมพระเมตตาขึ้นมาทันทีเหตุที่กล่าวเช่นนี้ เพราะว่าเมื่อครั้งที่หยวนจงแต่งงานกับองค์หญิงเหม่ยฮว๋าซึ่งเป็นหนึ่งพระธิดาในปกครองของจ้าวฮองเฮา ชายหนุ่มยังไม่เคยเลยสักครั้งกับการได้รับน้ำพระทัยเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่า อาหารมื้อนี้ เป็นความต้องการของใครบางคนและก็เป็นจริงดังที่แม่ทัพหนุ่มคาดเดา เมื่อร่างสูงสง่าของเขาก้าวตามหลังขันทีคนสนิทของฮองเฮาเข้ามายังเรือนรับรองในตำหนักส่วนพระองค์อันแสนวิจิตรและโอ่อ่า สตรีงดงามท่าทางเรียบร้อยมีเสน่ห์ชวนมองใ

เสียงนั้นช่างดังก้องชัดเจน หาได้กระซิบกระซาบเช่นคนอื่นไม่ ทำเอาเสียงกระซิบกระซาบก่อนหน้าพลันเปลี่ยนไปดังสายลมเปลี่ยนทิศทันที“ที่แท้ก็แค่หนึ่งในสตรีของท่านแม่ทัพหรอกรึ?”“อา...ช่างโง่เขลา ใบหน้าหรือก็งามพิลาสล้ำ กิริยาหรือก็สูงส่ง ไยไม่คิดให้ดีหนอ” “แล้วเดินไปเดินมาด้วยกันเยี่ยงนี้ คงต้องการประกาศตัวว่าตนเหนือสตรีนางอื่นกระมัง”“ช่างประจานตัวเองได้สิ้นคิดนัก! หึ! ข่างน่าขัน”เป็นเสียงกระซิบที่ไม่เบาเอาเสียเลย ทุกประโยคล้วนพุ่งโจมตีสตรีด้วยกัน หาใช่บุรุษ!เหตุเพราะพระราชวังคับแคบหรือจิตใจสตรีที่คับแคบก็ยากจะประเมินทำเอามุมปากหยักบนใบหน้าเรียวคมลอบยกยิ้มพึงใจ ประกายตาชั่วร้ายวาบผ่านชนิดมองไม่ทัน เมื่อเขานึกถึงคนงามนามว่าฟางหลันขึ้นมา ที่เป็นเช่นนี้เพราะได้ฟางหลันวางหมากนี้เอาไว้ให้เขาตั้งแต่เมื่อวันก่อน นับว่าไม่เลวเลยทีเดียวและประโยคนินทาจากปากของสตรีเหล่านี้ ก็ทำเอาปลายเท้าน้อยๆ ของถิงถิงพลันชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นกัน สองมือเล็กในชายเสื้อกำแน่น นึกขัดเคืองในใจจนกรุ่นโกรธเกินทน โทสะในอกประกายวาบออกทางสายตา พาลนึกไปถึงสตรีชุดแดงในคืนงานเลี้ยงของหยวนจงหึ! หนึ่งในสตรีของเขาหรือ? คงเป

เวลาผ่านไปร่วมหนึ่งชั่วยามการจิบชา เดินหมาก คุยเรื่องสัพเพเหระ มีสาระบ้างไร้สาระบ้าง ก็จบสิ้นลงแต่หยวนจงยังคงนั่งนิ่งเป็นศิลาหินไม่ไหวติงใดๆนัยน์ตาดำขลับฉายแววรำคาญเต็มเปี่ยมในขณะที่ใต้เท้าเฉียนและหยวนเหอยังคงปราศรัยกันอย่างถูกปากถูกคอ ส่วนหย่งกังที่นั่งอยู่กับหยวนจงก็ลอบมองไปทั่วเรือนรับรองอย่างกระวนกระวาย“เป็นอะไร?” หยวนจงหันไปถามรองแม่ทัพคนสนิท“ข้าเห็นผู้คนเริ่มทยอยกันมา มิทราบว่ากำลังมีงานใด?”หย่งกังถามเสียงทุ้มเบาอย่างใคร่รู้จริงๆ เขาถูกเรียกตัวมาให้เป็นก้างขวางคอคุณหนูเฉียนกับหยวนจงก็เท่านั้น แต่กลับถูกลากตัวแล้วกักเอาไว้มิให้ไปที่ใด“เมื่อชั่วยามก่อนหน้า ข้าคุยกับท่านพ่อหน้าประตูจวนแล้วอย่างไรเล่า เจ้าไม่ได้ยินรึ?”หยวนจงนึกขัดเคืองเรื่องคนบ้านเฉียน จึงถือโอกาสระบายโทสะบ่นลูกน้องเสียเลยหย่งกังถึงกับทำหน้าเหลอหลาเขาไม่ได้ตั้งใจฟังจริงๆ จึงมิรู้ได้ว่าจวนแห่งนี้มีงานอันใด เพราะสายตาของเขามัวแต่จับจ้องตามแผ่นหลังบอบบางของคุณหนูเฉียนถิงถิง แต่หลังจากที่แยกกันตรงหน้าประตูจวน คุณหนูผู้งดงามก็หายตัวไปเลย มิทราบว่าเรือนนางอยู่ทางใด ใคร่รู้ยิ่งนัก!“ลูกถิงเอ๋อร์ของข้าคงกำลังแต

ยิ่งดึกลมเย็นยิ่งหนาว บนเส้นทางเดินออกมานอกเรือนรับรองที่ใช้จัดงานเลี้ยง มีเพียงแสงจันทร์เรืองรองส่องแสงขาวนวลลงมาโอบล้อมทุกสรรพสิ่ง มีศาลาริมบึง กลิ่นอายเย็นฉ่ำกระจายทั่วบริเวณถัดออกมาเป็นต้นไม้ดอกไม้ที่ประดับประดาสวนสวย ยิ่งเดินลึกเข้ามาก็ยิ่งเป็นพุ่มไม้ใบหนามากกว่าเดิมท่ามกลางบรรยากาศหนาวเย็นเสียดผิวแก้ม ปรากฏเงาร่างของสองชายหญิงงดงามกำลังเดินเคียงข้างกันแสงจันทราตกกระทบเรือนกายของพวกเขา เกิดเป็นภาพชวนฝันหวานของคู่รักในจินตนาการร่างสูงของหยวนจงเดินอยู่เงียบๆ ไม่พูดจาถิงถิงแอบชำเลืองมองเขาตลอดเวลาด้วยท่วงท่าสงบนิ่งไว้เชิงตลอดเวลาเช่นกันชายหนุ่มมิคาดว่าสตรีนางนี้จะกล้าพาเขาเดินชมสวนสวยเข้ามาตรงมุมมืด แสงโคมไฟส่องไม่ถึง บ่าวไพร่สักคนก็ไม่มี รอบทิศมีแต่ต้นไม้สูง พุ่มดอกไม้ขนาดใหญ่ ถัดไปไม่ไกลเป็นน้ำตกจำลอง นับได้ว่าเป็นมุมพลอดรักสำหรับชายหญิงโดยแท้แววตาดำขลับเกิดความระแวดระวังวาบผ่านทันที แต่กระนั้นก็ยังมิได้แสดงท่าทีอันใดออกไป เขายังคงพาร่างสูงใหญ่เดินเคียงกับร่างระหงของนางไปตามทางถิงถิงลอบมองออกไปรอบทิศอย่างพึงพอใจ เมื่อพบว่าทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามแผนการตั้งแต่ให้หยวนจ

หยวนจงพาร่างของตนออกมาจากจวนสกุลเฉียน ทิ้งความวุ่นวายเอาไว้ที่เบื้องหลัง เบื้องหน้าของเขาคือเส้นทางตรงกันข้ามกับทางกลับไปยังจวนแม่ทัพในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม รถม้าของชายหนุ่มก็มาจอดนิ่งอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมร้อยห้องมิรู้ได้ว่าคนงามจะมาซื้อกิจการให้ไกลจากจวนแม่ทัพของเขาทำไม ไยไม่ซื้อที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กัน?แต่ช่างเถิด จะบ่นไปก็เท่านั้น เพราะสตรีนามว่าฟางหลันไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใดอยู่แล้วหยวนจงพาร่างสง่าของตนออกมาจากรถม้า แล้วยืนนิ่งมองไปรอบทิศ ที่ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรบ้านเรือนด้านข้างล้วนเงียบสนิท ยามนี้ดึกสงัดมากแล้ว แม้แต่โรงเตี๊ยมตรงหน้ายังมองแล้วให้รู้สึกวังเวง มีเพียงเงาตะคุ่มดำทะมึนที่ไม่ไหวติงใดๆ ทุกเงาพากันยืนยามอย่างเคร่งขรึมขึงขัง รักษาความปลอดภัยให้ลูกค้าที่เข้าพักได้อย่างดีเยี่ยมแหงนมองฟ้ากว้างในคืนจันทร์งาม เห็นมันลอยเด่นอยู่บนนภา สาดแสงสีนวลลงมาปกคลุมไปทั่วชั้นอากาศรอบร่างสูงเป็นเพียงถนนดินสีแดง ที่มิได้มีดอกไม้สีสวยหรือบรรยากาศแสนดีอันใด หากแต่กลับทำให้ใจชายในอกแกร่งรู้สึกได้ว่าเต้นแรง ยิ่งมองไปทางประตูไม้ของโรงเตี๊ยมก็ยิ่งให้รู้สึกว่ามันมีพลังดึงดูดปลายเท้าใหญ่หาได้รั้