Todos os capítulos de คลั่งรักแม่ตัวแสบ: Capítulo 91 - Capítulo 100

หลังจากที่พะพายฟื้นแล้ว รามก็ไปตามคุณหมอให้มาตรวจเธออีกครั้งเพื่อความมั่นใจ จากนั้นก่อนจะกลับบ้าน รามก็ให้พะพายฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลนั่นไปเลย และอีกอย่างที่รามไม่ลืม คือการโทรศัพท์ไปบอกข่าวดีของวันนี้ ให้ครอบครัวของตัวเองได้รับรู้ โดยเฉพาะพยัคฆ์เพื่อนสนิทของเขา ที่ชอบโทรศัพท์มาพูดโอ้อวดเรื่องลูกของตัวเองให้รามฟังแทบทุกวัน แถมยังชอบพูดว่าเขาไม่มีน้ำยา พะพายเมียของเขาถึงไม่ท้องสักที รามเจ็บใจเรื่องนี้มาโดยตลอด วันนี้ล่ะจะเป็นวันของเขาบ้างที่จะได้คุยเรื่องลูก“นี่จ๊ะ…แล้วก็อันนี้ด้วย…นี้ด้วย” เสียงพูดของรัดดาดังขึ้นไม่หยุดพอลูกชายสุดที่รักของเธอโทรมาบอก เรื่องที่พะพายท้องให้เธอได้รับรู้ รัดดาและครอบครัวก็ดีใจกันมาก นานแค่ไหนแล้วนะที่บ้านของเธอไม่มีเด็กมาวิ่งเล่น วันนี้รัดดาเลยชวนรันไปหาซื้อของบำรุงครรภ์มาให้พะพายกัน“โห่…ทำไมซื้อมาเยอะจังเลยคะคุณแม่” พะพายนั่งมองข้าวของที่รัดดาซื้อมาให้วางอยู่เต็มโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปอย่างตกใจ แค่ของที่รามซื้อมาให้เธอ ก็ไม่รู้ว่าจะกินหมดหรือเปล่าแล้ว“เยอะอะไรกันจ๊ะแค่นี้เอง…คนท้องก็ต้องกินอาหารบำรุงเยอะ ๆ ลูกในท้องจะได้ร่างกายแข็งแรง” รัดดาพูดบอกลูกสะ

ในห้องนั่งเล่นวันนี้คึกคักเป็นพิเศษพะพายและเพื่อน ๆ กำลังนั่งพูดคุยเล่นกันอย่างออกรส วันนี้รามได้นัดกับพวกเพื่อน ๆ ของตัวเองมาคุยเรื่องงานกันที่ห้องของเขาแทน เพราะปกติพวกเขาจะไปคุยงานกันที่สนามรถแข่งกันซะมากกว่า แต่ครั้งนี้รามกับพยัคฆ์ไม่อยากทิ้งคุณแม่ท้องโตไว้ที่ห้องคนเดียว พวกเขาเลยตกลงกันว่า ให้มาคุยงานที่ห้องของรามกันแทน เพราะตอนนี้เจ้าของคาสิโนได้ย้ายที่ทำงานของตัวเองมาไว้ที่ห้องแล้ว รามไม่อยากให้พะพายต้องเดินทางไปไหนมาไหนบ่อย ๆ เพราะตอนนี้เธอก็ท้องโตขึ้นทุก ๆ วันแล้ว“นี่นานาสรุปเธอกับพี่เคนนี้ยังไงกันเนี่ย” อยู่ ๆ พริกไทยก็พูดเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอคิดว่าเพื่อนของตัวเองจะต้องมีเรื่องอะไรปิดบังพวกเธออยู่แน่นอน เพราะหลังจากที่พวกเธอเรียนจบ ก็ไม่ได้ไปทำงานที่ไหนเพราะพวกคุณสามีไม่ให้ทำ จะมีก็แต่นานาที่ตอนนี้เข้าไปทำงานเป็นเลขาของพี่เคน ซึ่งเป็นเพื่อนของพยัคฆ์ ตามคำสั่งของคุณพ่อของตัวเอง“นั่นสิ…สรุปเธอกับพี่เขาคบกันอยู่เหรอ” เสียงพะพายพูดเสริมขึ้นอย่างอยากไม่แพ้กัน เพราะเธอก็รู้สึกว่าสองคนนี้จะต้องมีอะไรกันแน่ ขนาดเมื่อเช้าก็ยังนั่งรถมาด้วยกันเลย“เปล่า…ฉันก็แค่ไปทำงานกับพี่เขา

“อุแว้!…อุแว้!…อุแว้ ๆ ๆ”เสียงร้องของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่พึ่งลืมตาออกมาดูโลก ได้ร้องกึกก้องไปทั่วห้อง มือหนาของพยัคฆ์กอดอุ้มลูกตัวน้อยไว้แนบอก เขาพยายามอุ้มโยกไปมาเพื่อให้เจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดหยุดส่งเสียงร้อง เมื่อคืนพริกไทยรู้สึกปวดท้องมาก พยัคฆ์เลยพามาส่งที่โรงพยาบาล ในที่สุดวันนี้ที่เขารอคอยก็มาถึง ลูกสาวตัวน้อยของเขาก็ได้คลอดออกมาอย่างปลอดภัย แถมยังน่ารักน่าชังอีกต่างหาก“โอ้ โอ้…ลูกสาวคนสวยของพ่ออย่างร้องนะครับ” พยัคฆ์พูดปลอบเจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดออกไปเสียงเบาอย่างรักใคร่ตอนนี้พริกไทยยังนอนหลับอยู่ พยัคฆ์เลยไม่อยากกวนเธอสักเท่าไร เพราะเมื่อคืนกว่าพริกไทยจะคลอดเสร็จ ก็เกือบเช้าของอีกวัน เขาเลยอยากให้เธอได้พักผ่อนต่ออีกสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าลูกสาวตัวน้อยของเขา จะไม่ให้ความร่วมมือกับเขาเอาซะเลย“พี่พยัคฆ์น้องหิวนมหรือเปล่าคะ” นานาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าลูกของพริกไทยร้องไห้ออกมาไม่หยุดตอนนี้ในห้องพยาบาลเต็มไปด้วยพวกเพื่อน ๆ ของพริกไทยกับพยัคฆ์ และคุณพ่อกับพี่ชายของพริกไทย ที่มาเยี่ยมหลานตัวน้อยของตัวเองกัน พริกไทยที่นอนหลับอยู่ด้วยความอ่อนเพลียก็ลืมตาตื่นขึ้น เมื่อได้

หน้าห้องคลอดของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง รามก้าวเดินวนไปมาไม่หยุด ตั้งแต่ที่เขาพาพะพายมาส่งที่โรงพยาบาล นี่ก็ผ่านไปเกือบจะสองชั่วโมงเข้าไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เห็นมีใครออกมาจากห้องเลยสักคน ตอนนี้มือทั้งสองข้างของเขาสั่นเทาไปหมด เมื่อภาพที่ตอนพะพายนอนอยู่บนเตียง สีหน้าดูเจ็บปวดทรมานมากเมื่อครู่ ยังคงติดตาของรามอยู่เลย จิตใจของเขาตอนนี้แทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว เวลานี้รามไม่ขออะไรมาก ขอแค่ให้เมียกับลูก ๆ ของเขาออกมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว“รามลูก…น้องเป็นยังไงบ้าง” เสียงของรัดดาร้องเรียกชื่อลูกชายของตัวเองดังมาตามทางเดินมาอย่างร้อนรน เมื่อลูกชายของเธอได้โทรไปบอกข่าวเรื่องพะพาย ว่าเธอปวดท้องคลอดก่อนกำหนด ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล“ไหนว่าอีกสองอาทิตย์ไม่ใช่เหรอลูก” คุณพ่อของพะพายก็เดินตามมาติด ๆ พอมาถึงก็พูดถามลูกเขยของตัวเองออกไป เพราะตามที่ลูกชายของตัวเองบอก มันอีกตั้งสองอาทิตย์นี่นา“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ อยู่ ๆ พะพายก็ปวดท้องขึ้นมานะครับ” รามหันหน้าไปตอบคุณพ่อด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพะพาย ถึงคลอดก่อนกำหนดแบบนี้ได้“ใจเย็น ๆ ก่อนนะลูก…หนูพะพายกับเด็ก ๆ จะต้องปลอดภัยแน่น

ในห้องนอนกว้างในยามค่ำคืนสองร่างนอนกอดกันอยู่บนเตียง คุณแม่มือใหม่ตอนนี้ได้กลับมาพัก อยู่ที่ห้องของตัวเองได้เกือบเจ็ดเดือนกว่าแล้ว พะพายกับรามรับหน้าที่เลี้ยงดูลูกกันเอง โดยไม่คิดที่จะจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยเพิ่ม เพราะตามปกติแล้วทั้งสองก็ไม่ค่อยชอบให้คนนอกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเลยคิดว่าเลี้ยงกันเองน่าจะดีกว่า แล้วอีกอย่างลูก ๆ ของพวกเขา ถือว่าเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาก ไม่ค่อยงอแงสักเท่าไหร่ ในตอนกลางวันพวกเพื่อน ๆ กับครอบครัวของพวกเขา ก็จะหมุนเวียนมาหากันอยู่ตลอด ส่วนรามพอทำงานเสร็จก็จะรีบมาช่วยพะพายดูแลลูก ๆ เลยทันที คุณแม่มือใหม่อย่างพะพายเลยไม่ค่อยเหนื่อยสักเท่าไหร่“อุแว้!...อุแว้!...อุแว้ ๆ” เสียงร้องของเด็กดังลั่นไปทั่วห้อง รามมือหนึ่งก็อุ้มลูกน้อยไว้แนบอก อีกมือหนึ่งก็ตบไปที่ตูดของลูกน้อยอีกคนที่นอนอยู่ไปอย่างแผ่วเบา เพื่อปลอบให้ทั้งคู่หยุดร้องงอแง“โอ้!..โอ้!...อย่าร้องนะครับเด็กดี คุณแม่ไปอาบน้ำแป๊บเดียวนะครับ” เสียงของรามนั่งปลอบลูกทั้งสองอยู่กับพื้นห้อง ทุก ๆ วันจะเป็นแบบนี้ตลอด พอพะพายไม่อยู่แค่แป๊บเดียว เด็กสองคนนี้ก็จะแข่งกันร้องขึ้นมาทันที เล่น