Todos os capítulos de คลั่งรักแม่ตัวแสบ: Capítulo 81 - Capítulo 90

ผับหรูกลางเมืองบรื้น! บรื้น! เอี๊ยด!!!หน้าผับแห่งหนึ่งรถหรูสามสี่คันขับมาจอดที่หน้าผับพร้อม ๆ กัน พวกของราม พยัคฆ์ เคน ไซ เดินลงมาจากรถไปที่หน้าผับพร้อม ๆ กัน การ์ดสิบกว่าคนกับเจ้าของผับได้ออกมานั่งรอ อยู่ที่หน้าผับเหมือนกับรู้ว่าคืนนี้ ผับของเขาจะต้องมีแขกมาเยี่ยมแน่นอน แต่พวกเขาจะให้เข้าง่าย ๆ ก็คงทำไม่ได้ เมื่อลูกค้าข้างในจ่ายเงินมาให้เขาหนักมาก พร้อมบอกสั่งห้ามคนพวกนี้เข้าไปรบกวนปาร์ตี้ของพวกเธอซะด้วยสิ“ไงครับเพื่อนพยัคฆ์…กูก็ถ่ายรูปส่งไปให้ดูแล้วไง ยังไม่พอใจกันอีกหรือไงครับ” เจ้าของผับพูดทักทายเพื่อนของตัวเองออกไป เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าผับที่ตัวเองนั่งอยู่“พอใจเหี้ยอะไร…หลบไปกูจะเข้าไปหาเมียกู” พยัคฆ์พอได้ฟังสิ่งที่เพื่อนของตัวเองพูดก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น ตอนนี้เขาไม่อยากจะสนใจมันเลย แค่ต้องการเจอพริกไทยเท่านั้น“คงจะทำอย่างนั้นไม่ได้วะ” เจ้าของผับพูดแล้วยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ เมื่อได้เห็นหน้าของเพื่อนตัวเอง ที่เมื่อก่อนชอบทำตัวเป็นเสือล่าเนื้อ ไม่คิดที่จะผูกมัดกับใคร แต่มาดูตอนนี้สิ พอเขาส่งรูปผู้หญิงของมันที่เต้นอยู่กับผู้ชายไปให้ดู ก็รีบวิ่งมาตามถึงที่นี่เลย แปลว่าคนนี้น่า

หลังจากคืนปาร์ตี้สละโสดจบลงอิสระของพะพายก็จบลงไปด้วย รามไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ไปเที่ยวไหนตามลำพังกับเพื่อน ๆ และพี่สาวของตัวเองอีกเลย ทุก ๆ วันรามก็จะพาพะพายออกไปทำงานด้วยตลอด ไม่ว่าจะทำงานเลิกดึกแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจ พะพายพูดอะไรรามก็ไม่ฟัง วัน ๆ เธอได้แต่จำยอมทำตามที่เขาบอก ไม่ว่าเธอจะทำหน้าตาบึ้งตึงใส่เขาทั้งวันเขาก็ไม่สนใจ แล้วลากเธอไปด้วยเหมือนเดิมทุกวัน“โห่ ๆ…ฮิ้ว ๆ…โห่ ๆ...ฮิ้ว ๆ”เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วท้องถนน ขบวนขันหมากใหญ่อลังการของเจ้าบ่าวพร้อมครอบครัวและเพื่อน ๆ ก้าวเดินเรียงรายกันมาเต็มท้องถนน และแล้วในที่สุดวันที่รามกับพะพายรอคอยก็มาถึง ชายหนุ่มแต่งตัวในชุดไทยสีขาวสะอาดไปทั้งตัว มันทำให้เขานั้นยิ่งดูโดดเด่นและหล่อเหลามากขึ้นเป็นหลายเท่า งานนี้เคน ไซ พยัคฆ์ก็ไม่น้อยหน้าวันนี้ก็แต่งตัวในชุดไทยมาเหมือนกัน คุณหญิงรัดดาพร้อมกับสามีและลูกสาวของเธอ ก้าวเดินเคียงข้างลูกชายของตัวเองมา ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข รัดดารอวันนี้ให้มาถึงนานมากเหลือเกินขบวนขันหมากของรามเดินมาถึงบริเวณหน้าบ้านของพะพาย บ้านหลังใหญ่หรูหราวันนี้ ถูกจัดตกแต่งประดับประดาไปด้วยดอกไม้หลากสีเต็มไปท

ในห้องหรูของโรงแรมที่ถูกจัดเป็นที่พักของเจ้าบ่าวเจ้าสาว พองานเลี้ยงจบลงแล้วพะพายกับรามก็พากันขึ้นมาพักที่ห้อง รามถูกเพื่อน ๆ มอมเหล้าจนแทบเดินไม่ไหว พะพายเลยต้องเป็นคนช่วยประคองขึ้นห้องมา อย่างทุลักทุเลกว่าจะถึงห้องนอนของตัวเองได้“พี่รามไหวไหมคะเนี่ย!” เสียงของพะพายถามขึ้นอย่างอ่อนใจ เมื่อพาร่างของสามีหนุ่มมานอนที่เตียงเสร็จ “ไหวสิครับ…พี่ยังไม่เมาสักหน่อย” รามพูดตอบแทบไม่เป็นคำ ดวงตาคู่คมกึ่งหลับกึ่งตื่น พยายามขยับดันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก“ค่ะ…ถอดชุดออกก่อนนะคะ จะได้นอนสบาย ๆ ขึ้น” พะพายยืนมองดูสภาพของราม แล้วก็อดส่ายหน้าไปมาอย่างเอือม ๆ ไม่ได้ นี่เหรอคนไม่เมา ลุกนั่งเองยังแทบทำไม่ไหว พะพายทนดูไม่ไหว เลยขยับเข้าไปช่วยคนเมาถอดเสื้อผ้าออก เพื่อจะได้นอนสภาพขึ้น“ไม่เอาพี่ยังไม่นอน” รามพูดขึ้นอย่างไม่ยอม แล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เข้าหอคืนแรกควบคุมใครมันจะยอมนอนง่าย ๆ กันแหละจริงไหม“ทำไมละคะ นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ” พะพายพูดถามอย่างงง ๆ วันนี้ทั้งวันก็เหนื่อยกันมามาก เธออยากพักผ่อนจะแย่อยู่แล้ว“ได้ไงครับ…พวกเรายังไม่ได้เข้าหอกันเลยนะ” รามขยับตัวเข้ามากอดร่างบา

แกร็บ!“เอ้า!…นี่ค่ะ” เสียงพะพายวางของบางอย่างลงบนโต๊ะ พร้อมพูดบอกให้คุณสามีดูของสิ่งนั้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายตอนนี้ทั้งสองคนก็แต่งงานกันมาได้จะสองเดือนกว่าแล้ว จากที่พะพายจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เธอก็ต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่โหดร้ายสุด ๆ เพราะอยู่ ๆ พริกไทยเพื่อนของเธอก็โทรมาบอกว่าตัวเองนั้นตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้ว ตอนแรกเธอก็ไม่ได้คิดอะไรแสดงความดีใจกับเพื่อนออกไปเท่านั้น แต่คุณสามีของเธอนี่ละสิ พอรู้ข่าวก็โวยวายขึ้นมาทันที ว่าทำไมทางนั้นถึงมีลูกก่อนเขาขึ้นมาได้ ยิ่งพี่พยัคฆ์คนรักของพริกไทยโทรมาโอ้อวดกับเขาเรื่องลูกแทบทุกวัน จนรามเกิดความอิจฉาขึ้นมา ก็เลยทำให้เขามาลงกับพะพายแทน ตั้งแต่ที่รู้ว่าเพื่อนสนิทจะได้เป็นพ่อคนก่อนตัวเอง เขาก็จัดการลากพะพายขึ้นเตียงตั้งแต่หัวค่ำจนเช้าแทบทุกวัน แล้วก็บังคับให้เธอซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจทุกวัน แล้ววันนี้ก็เช่นกัน“ทำไมไม่ท้องวะ” เสียงของรามพูดบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อได้เห็นที่ตรวจครรภ์ที่พะพายเอามาให้ดู เขาขยันทำการบ้านทุกคืนขนาดนี้ แล้วทำไมถึงยังไม่มีวี่แววที่จะได้เป็นพ่อคนขึ้นมาสักนิดเลยล่ะ หงุดหงิดโว้ย!!!“ของแบบนี้มันก็ต้องใช้เวล

ห้องทำงานที่คาสิโนในห้องทำงานที่แอร์เย็นฉ่ำร่างบางนอนหลับอยู่ที่โซฟาข้าง ๆ โต๊ะทำงาน รามนั่งทำงานตรวจดูเอกสารอยู่บนโต๊ะ บางช่วงก็จะแอบมองมาทางคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่เป็นพัก ๆ สำหรับเขาในตอนนี้ของแค่มีพะพายอยู่ด้วยแบบนี้เขาก็พอใจแล้ว เพราะฉะนั้นทุก ๆ วันเขาถึงชอบลากพะพายมาที่ทำงานด้วยตลอด ส่วนเรื่องลูกนั้นเขาก็พอทำใจได้แล้วเหมือนกับที่พะพายเคยพูดไว้ ถ้าถึงเวลาลูกอยากมาเกิด เดียวเขาก็คงมาเองนั่นแหละ“พะพายตื่น เที่ยงแล้วนะ ลุกมากินอะไรก่อนนะครับ” รามเดินมาปลุกคนที่เอาแต่นอนทั้งวัน ไม่รู้ว่าช่วงนี้พะพายเป็นอะไร รู้สึกเหมือนว่าเธอจะง่วงนอนอยู่ตลอดเวลาเลยก็ว่าได้“พะพายไม่หิว…พี่รามกินก่อนเลยค่ะ” เสียงของพะพายพูดตอบอย่างงัวเงีย เธอยังไม่รู้สึกหิวเลยนี่นา“ไม่ได้ครับ…ลุกมากินข้าวก่อน เมื่อเช้าพะพายก็กินไปนิดเดียวเอง” รามพูดออกมา แล้วพยายามดึงแขนของพะพายให้ลุกขึ้นนั่ง“แต่พะพายยังไม่หิวนี่คะ” พะพายพูดปฏิเสธอย่างงัวเงีย ก็เธอยังไม่หิวจริง ๆ นี่นา“ไม่หิวก็ต้องกินครับ ไปลุก วันนี้พวกเราลงไปหาอะไรกินข้างล่างกันนะครับ” รามพูดชวนพะพายออกไปอีกครั้ง พร้อมพยายามดึงแขนของเธอให้ลุกขึ้นตามตัวเองไปด้ว