جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ร้านไอศกรีมชื่อดัง ในห้างสรรพสินค้า XX | เวลา 12:20 น.ชิงหลีนั่งฝั่งตรงข้ามกับหยางชวน เธอพยายามทานไอศกรีมรสชาติที่เคยชื่นชอบ รสหวานปนขมนิดๆ จากช็อกโกแลตที่เคยถูกใจ บัดนี้กลับหลงเหลือเพียงรสสัมผัสเดียวที่หลงเหลือ... คือรสฝาดปร่าของน้ำตาที่ตกใน ทุกคำที่กลืนลงไปราวกับก้อนความเจ็บปวดที่ย้ำเตือนถึงอดีตซึ่งไม่อาจย้อนคืนมาได้เมื่อทานต่อไม่ไหว ชิงหลีจึงตัดสินใจจบการสนทนา “หยางชวน... ฉันต้องไปแล้ว ฉันเป็นอาสะใภ้ของนายน่ะ เราควรเคารพฐานะใหม่นี้!”เธอกำลังจะลุกขึ้น ทว่าหยางชวนกลับเอื้อมมือมาคว้าไว้ด้วยความร้อนรน เขาพยายามใช้เยื่อใยที่ยังผูกพันเหนี่ยวรั้งเธอไว้ หวังจะพาเธอหนีไปให้พ้นจากมัจจุราชในคราบมนุษย์อย่างอาเล็กของเขา“หยางชวน... ขืนมึงเข้าใกล้เมียกูอีกนิดเดียว กูจะหักขามึงส่งคืนพี่ใหญ่เดี๋ยวนี้!” เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทราวกับอัสนีบาตฟาดลงกลางใจ ดังก้องไปทั่วร้าน ผู้คนที่เดินผ่านไปมาถึงกับสะดุ้งสุดตัว หยางเป่ย เดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าอำมหิต จิตสังหารแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด เขาจ้องมองหลานชายแท้ๆ ราวกับจะฉีกออกเป็นชิ้นๆชิงหลีตกใจจนขวัญกระเจิง เมื่อเห็นร่างหนาเดินเข้ามาด้วยโ

หยางเป่ยก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบางด้วยน้ำเสียงพร่ามัวแต่ร้ายกาจ “มึงนี่มันร่านจริงๆ อีโสเภณี!” เขากระชากนิ้วแกร่งออกจากร่องรักที่ฉ่ำแฉะ ก่อนจะจงใจชูหลักฐานความใคร่ที่หยาดเยิ้มให้เธอเห็นเต็มตา ชายหนุ่มแลบลิ้นลามเลียหยาดน้ำใสที่ติดปลายนิ้วอย่างหยามใจ “หืม... หวานดีจริงเมียกู...”หยางเป่ยชันกายลุกขึ้นจัดการสลัดเสื้อผ้าของตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ปราการด่านสุดท้ายถูกกระชากออก ความเป็นชายขนาดมหึมาที่แข็งขืนพองขยายจนปูดโปนด้วยเส้นเลือดแดงก่ำที่เต้นตุบก็ดีดผึงออกมาท้าทายสายตาชิงหลีที่ลืมตาขึ้นมองดูเหตุการณ์ถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อต้องปะทะกับความทรงอำนาจที่เกินกว่าเธอจะตั้งรับ “มะ... มัน หยะ... ใหญ่ไปไหม...” เธออุทานออกมาเสียงสั่นพร่า ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยความกังวลว่าร่างจะฉีกขาดชายหนุ่มจุดยิ้มพรายอย่างภูมิใจในอำนาจของตน “แล้วมึงจะติดใจ... อีโสเภณี!” หยางเป่ยโถมกายลงมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง เขาอ้าปากกอบกุมเนินอกนุ่มยุ่นบีบเค้นอย่างรุนแรง ขณะที่มืออีกข้างทำหน้าที่เบิกทางและจุดไฟราคะในตัวภรรยาให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เพื่อหวังจะใช้ความรัญจวนก

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 15:40 น.ทันทีที่บานประตูห้องนอนปิดสนิท เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่ชิงหลีพยายามรวบรวมไว้ก็พังทลายลง ร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้นห้องอย่างหมดทางสู้ ขาที่สั่นระริกไม่ยอมฟังคำสั่งอีกต่อไป ความเจ็บปวดร้าวรานที่กึ่งกลางกายสาวแล่นริ้วเข้าสู่โสตประสาททุกครั้งที่ขยับเขยื้อน มันทรมานจนเธอต้องขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ร่องรอยแห่งกามราคะที่หลงเหลืออยู่ไหลรินออกมาตามเรียวขา สร้างกลิ่นอายราคะที่ฉุนจัดจนน่าคลื่นไส้ที่ย้ำเตือนถึงบทลงทัณฑ์อันป่าเถื่อน หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโรยแรง ร่างกายของเธอในตอนนี้ราวกับถูกรถบรรทุกแล่นทับจนแตกสลายไปทั้งร่าง“ต้อง... ไปอาบน้ำก่อน...” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแหบแห้ง ชิงหลีใช้มือที่ไร้เรี่ยวแรงเกาะพยุงไปตามผนังห้องที่เย็นเยียบ ค่อยๆ พาพาร่างที่บอบช้ำตรงไปยังห้องน้ำ ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการเดินบนเศษแก้วที่ทิ่มแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจเมื่อถึงที่หมาย เธอกดเปิดน้ำอุ่นจากเรนโชเวอร์ให้รดรินลงบนร่างกาย สายน้ำที่ไหลผ่านผิวพรรณซึ่งเต็มไปด้วยรอยตีตราสีกุหลาบเข้ม ช่วยบรรเทาความหนาวสั่นภายนอกได้เพียงชั่วครู่ ทว่าความแสบร้อนเบื้องล่

โถงทางเดิน....หยางเป่ยหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้ากลุ่มลูกน้องที่ยืนก้มหน้ารอรับบัญชาด้วยอาการตัวสั่นเทา “นำทางไปหาสองคนนั้นซะ” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสบตา“เฮียจะพานายหญิงไปที่ห้องใต้ดิน 07 นั่นจริงๆ เหรอครับ?” ปานันถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก เพราะเขารู้ดีว่าหลังบานประตูหมายเลข 07 นั้น อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอายมรณะที่ชวนให้กระอักกระอ่วนเพียงใดคำว่าห้องใต้ดินทำเอาชิงหลีชะงักฝีเท้าด้วยความตื่นตระหนกจนหัวใจแทบหยุดเต้น เธอหันไปมองปานันและลูกน้องคนอื่นๆ หวังจะได้รับคำอธิบาย ทว่าสายตาทุกคู่กลับหลบต่ำลงทันที ไม่มีใครกล้ามองกลับมาหรือปริปากพูดสิ่งใดเพื่อช่วยเธอเลยแม้แต่คำเดียวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวหยางเป่ยในคืนนี้... ไม่ใช่แค่ความโกรธเกรี้ยวธรรมดาที่ทุกคนเคยพบเห็น แต่มันคือเพลิงอเวจีที่คุกรุ่นอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งและพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ชายหนุ่มออกแรงกระชากหญิงสาวให้เดินตาม ทั้งรุนแรงและดุดันขึ้นเรื่อยๆ ราวกับอารมณ์ในอกจะระเบิดออกก่อนจะถึงที่หมายชิงหลีพยายามฝืนแรงต้านจากการลากจูงที่ไร้ซึ่งความปรานี “จะ... จะพาฉันไปไหน!” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั

ห้องใต้ดิน 07 คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 00:10 น.ต่อฉึก!ชิงหลีหลับตาแน่นจนเปลือกตาสั่นระริก เธอปฏิเสธที่จะมองภาพนรกตรงหน้า ทว่าสัมผัสของเลือดที่พุ่งทะลักออกมาอาบแขนและใบหน้ายามที่หยางเป่ยบังคับมือเธอกระชากมีดออกจากอกเชลยนั้นช่างแจ่มชัดเกินทน เสียงสำลักฟองเลือดพ่นพรวดออกมาจากลำคอของศัตรูยิ่งทำให้เธอขวัญผวาจนแทบสิ้นสติ“พะ... พอเถอะ... ฉันขอร้อง พอที!” เธอกระซิบละล้ำละลักอย่างสิ้นหวัง“หืม...” ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับไร้ซึ้งความเห็นใจ เขาบังคับมือบางให้ยกสูงขึ้นอีกครั้ง “แล้วตัดคอมันตรงนี้... ตรงหลอดลมของมัน ให้มันหายใจเฮือกสุดท้ายด้วยความทรมาน!”ฉัวะ!!ใบมีดคมกริบเงาวาวสะท้อนแสงไฟเฉือนผ่านเนื้อจนถึงหลอดลม เลือดสีแดงฉานสาดกระเด็นปะทะใบหน้าของชิงหลีจนเปรอเปื้อน “กรี๊ด!!!” ร่างบางกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เส้นขนานระหว่างความเป็นมนุษย์และความบ้าคลั่งขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น ร่างกายของเธอทรุดฮวบลงในอ้อมอกแกร่งก่อนจะลื่นไถลลงไปกองกับพื้นอย่างคนไร้เรี่ยวแรง เลือดที่อาบหน้าคือเครื่องเตือนใจไปตลอดชีวิตว่าเธอได้ปลิดชีพมนุษย์ไปแล้ว... แม้จะไม่เต็มใจ แต่เธอก็กลายเป็นฆาตกรไปแล้วอ