جميع فصول : الفصل -الفصل 47

ห้องอาหาร คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ....เพล้ง! พรวด!!!หยางเป่ยคายน้ำผลไม้ออกมาทันทีที่สัมผัสโดนปลายลิ้น รสชาติผิดเพี้ยนเพียงนิดไม่อาจเล็ดลอดสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่อาบโชกด้วยคาวเลือดและผ่านสมรภูมิความตายมาทั้งชีวิต “น้ำผลไม้นี่มาจากไหน!!!” เสียงคำรามลั่นทำเอาคนทั้งห้องสะดุ้งสุดตัว แม่บ้านบางคนถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความขวัญเสีย “กูถามว่าน้ำผลไม้นี่ใครเป็นคนทำ!”ชิงหลีที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้าเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ อาการมึนงงจู่โจมเข้าสู่โสตประสาทอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากศึกเมื่อคืนกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผิวขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ดวงตาคู่สวยพร่ามัวเกินจะควบคุม “คะ... คุณ... หยะ... หยางเป่ย...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่กลับไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะวูบลงไปกับโต๊ะเจิ้งอิงอิงนั่งตัวสั่นงันงก ความกดดันจากชายหนุ่มมหาศาลจนเธอแทบหายใจไม่ออก “พะ... พี่ชิงหลี... พะ... พี่เป็นอะไรคะ?” เธอยังคงแสร้งทำเป็นตกใจ ทั้งที่ในใจเริ่มหวาดกลัวต่อโทสะของหยางเป่ยอย่างท่วมท้น เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาในมุมที่อำมหิตขนาดนี้มาก่อน“เวรเอ้ย! มึงโง่หรือซื่อจนตามคนไม่ทันกันแน่! ว่

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...‘ข้างในสมองมึงคิดอะไรอยู่กันแน่ เจิ้งอิงอิง...’ ชิงหลีนึกค่อนขอดในใจ เธออยากจะเปิดกะโหลกน้องสาวคนนี้ดูนักว่าเอาความมั่นใจมาจากไหน เจิ้งยวนผู้เป็นพ่อก็น่าจะรู้ดีว่าคนอย่างหยางเป่ยไม่มีทางติดกับตื้นๆ แบบนี้ แผนการตื้นเขินไร้ชั้นเชิงเช่นนี้ คงไม่พ้นคำเสี้ยมสอนของเจิ้งเหมย แม่ของอิงอิงอย่างแน่นอนชิงหลีถอนหายใจยาวๆ เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่ดูราบเรียบในยามนิ่งสนิท ก่อนจะมองไปยังแขนแกร่งที่พาดผ่านตัวเธออยู่ มือน้อยสั่นเทาค่อยๆ พยายามยกลำแขนแกร่งออกอย่างเบามือและระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเขา“มึงตื่นแล้ว...” สุ่มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นข้างหูจนเธอสะดุ้ง หยางเป่ยขยับแขนออกก่อนจะลุกขยับไปนั่งที่ขอบเตียง เขาดูสงบนิ่งและไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าจากการกรำศึกหนักตลอดคืนเลยแม้แต่น้อย “ไปแต่งตัวซะ ตอนนี้คฤหาสน์ปิดตายแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงเราต้องออกเดินทาง... ส่วนเสื้อผ้า ให้ใส่ชุดใหม่ที่กูซื้อให้ ชุดเดรสพวกนั้นห้ามใส่ไปเมือง XXX เด็ดขาด!” สั่งจบเขาก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีชิงหลียังคงมึนงงกับคำสั่งที่เอาแต่ใจนั่น หญิงสาวพยายามจะพาร่างที่บอบช้ำ

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 02 | เวลา 11:10 น.บรรยากาศภายในห้องกึ่งปูนกึ่งไม้เต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อสามพี่น้องตระกูลหยางอยู่กันตามลำพัง ทั้งสามคนนั่งลงที่โซฟาหน้าเตาผิงเพื่อปรึกษาหารือ หยางหนานวางท่าทางขี้เล่นลงแล้วเปลี่ยนเป็นพี่ชายที่มองโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง“อาเป่ย... เฮียขอพูดตรงๆ นะ เมียแกน่ะจะทนไหวเหรอ? แกคิดดีแล้วเหรอที่จะเอาแม่นั่นมาพกติดสอยห้อยตามไปทุกที่แบบนี้จริงๆ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล“ทิ้งไว้ที่คฤหาสน์คนเดียวไม่ได้... มีหมาคอยจะคาบไปกินอยู่” หยางเป่ยตอบด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เมื่อนึกถึงหยางชวน หลานชายคนโตที่จ้องจะเคลมเมียเขาอยู่ตลอดเวลา“เป่ยตี้... เฮียไม่เถียงว่าแม่นั่นสวยสะดุดตาจนล่อแมงเม่าให้รุมล้อมเข้าหาไฟ แต่ความสวยที่แกพกพาติดตัวแบบนี้มันจะกลายเป็นจุดอ่อนของแก แกอย่าลืมว่าเราเดินอยู่บนคมมีด ถ้าหล่อนทำแกเสียสมดุลเมื่อไหร่... แกจะไม่รอดเอา” หยางซีสำทับด้วยน้ำเสียงเข้ม“ซานเกอ... เฮียพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ” หยางเป่ยขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าพี่ชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน จะมาพล่ามเรื่องไร้สาระ อย่างเรื่องความรักความใคร่กับคนอย่างเขา“เฮ้อ... คนเถื่อน