جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ห้องอาหาร คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 10:30 น.สี่วันต่อมา.... ชิงหลีนั่งจ้องมองจานอาหารที่ถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง ตลอดสี่วันที่หยางเป่ยไม่อยู่ อาหารทุกจานกลับมีสีสันฉูดฉาด ทั้งสีแดงฉานของซอสที่ข้นคลั่กดุจโลหิต ซึ่งมันคอยย้ำเตือนให้เธอนึกถึงภาพคาวเลือดในห้องใต้ดินจนกลืนไม่ลงแม้เธอจะเคยปฏิเสธการทานอาหารบนโต๊ะยาวหรูหราตัวนี้ แต่ทุกคืนหยางเป่ยจะเดินเข้าไปกำชับสั่งให้เธอทานอาหารที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ มิเช่นนั้นเขาจะสังเวยชีวิตชุนเถาเพื่อเซ่นสังเวยความพยศของเธอ สุดท้ายเธอก็ต้องจำใจมานั่งทานอาหารที่เขาบงการไว้ให้ทั้งหมด“นายหญิงครับ... เจิ้งอิงอิงมาขอพบครับ” ลูกน้องก้าวเข้ามารายงานข้างๆหญิงสาวทำหน้างงและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ปกติเธอเป็นเพียงแมลงสาบในสายตาของน้องสาวที่มักแสดงตัวว่าอ่อนโยนและอ่อนหวานมาโดยตลอด แต่แล้วทำไมวันนี้อีกฝ่ายถึงมาที่นี่ ‘มาหาฉัน... หรือมาหาสามีของฉันกันแน่ เจิ้งอิงอิง’ชิงหลีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์ที่วุ่นวายในใจ “พาเธอไปที่สวนหลังบ้านเถอะ บอกแม่บ้านเตรียมน้ำชากับของว่างด้วย”สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลหยาง | 10:45 น.เมื่อชิงหลีก้าวเท้าเข้ามาในสวนหลังบ้านที่จัดแต่

สวนหลังบ้านคฤหาสน์ตระกูลหยาง | 18:55 น.แสงสีส้มจากโคมไฟในสวนส่องสว่าง พยายามต่อสู้กับเงาทมิฬของราตรีกาลอันมืดมิดที่คืบคลานเข้ามา ชิงหลียืนนิ่งงันท่ามกลางสายลมเย็นเยือกที่พัดผ่านร่าง เธอมองออกไปในสวนที่มืดสลัวราวกับกำลังมองหาทางออกที่ไม่มีอยู่จริงในกรงขังอันโอ่อ่าแห่งนี้“นายหญิงคะ คุณเจิ้งอิงอิงถามหาตารางการทำงานของเฮียทุกอย่างเลยค่ะ ทั้งเวลาตื่นนอน เมนูอาหาร เวลาว่าง หรือแม้แต่เรื่องที่ว่าปกติเฮียชอบไปไหน ชอบทำอะไร...” ชุนเถาก้าวเข้ามารายงานด้วยความไม่พอใจที่เจิ้งอิงอิงพยายามเข้ามาแทรกแซงเรื่องเจ้านายกับนายหญิงชิงหลียกมือกุมขมับ ความเหนื่อยหน่ายแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหลับตาลงพิงความหนาวเย็นของอากาศ เธอไม่เข้าใจว่าความมั่นใจอันเปี่ยมล้นของเจิ้งอิงอิงนั้นมาจากไหน จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้เจิ้งยวนอาจจะเคยให้ท้ายและประคบประหงมลูกสาวคนโปรดในฐานะว่าที่สะใภ้ของตระกูลหยาง ทว่าตอนนี้หมากบนกระดานมันเปลี่ยนไปแล้ว เจิ้งยวนเพิ่งจะหยามหน้าหยางเป่ยด้วยการสลับตัวเจ้าสาวในวันแต่งงาน แถมยังบังอาจส่งหนอนเข้ามาแทรกซึมถึงในบ้าน การที่เจิ้งอิงอิงพยายามรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพยัคฆ์ร้ายอย่างหยางเป่ยในตอนนี้ จึ

บนรถเฟอร์รารี่ | 11:24 น.บนรถเฟอร์รารี่สีแดงสดที่พุ่งทะยานอยู่บนท้องถนน วินาทีนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวของโทสะจนอึดอัด หยางเป่ยขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน พยายามข่มโทสะที่กำลังจะระเบิดออกมาทุกวินาที“มึงยังกล้าร่อนไปหาผัวเก่ามึงอีกใช่ไหม อีโสเภณี!” หยางเป่ยพูดรอดไรฟัน มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นจนข้อนิ้วขาว“ฉันแค่ไปส่งอิงอิง ฉันไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ที่นั่น” ชิงหลีตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เพราะเธอไม่คิดว่าจะเจอหยางชวนที่นั่นจริงๆ“มึง!! เวรเอ๊ย!!! กูต้องย้ำเตือนมึงอีกกี่ครั้งว่าห้ามออกนอกคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากกู!” หยางเป่ยตวาดลั่นจนเสียงก้องไปทั่วห้องโดยสารแคบๆ“ก็แค่ไปส่ง... ฉันไม่ได้คิดจะลงจากรถด้วยซ้ำ” เธอขมวดคิ้วตอบ เพราะตอนแรกเธอตั้งใจเพียงแค่ไล่เจิ้งอิงอิงลงจากรถ ไม่คิดจะลงไปเจอหน้าใครทั้งนั้น“อีชิงหลี! อีโสเภณี! ขนาดมึงไม่คิดจะลงรถ มึงยังใช้คราบน้ำตาและใบหน้าอัปยศล่อลวงให้มันสงสาร!” หยางเป่ยคำรามอย่างบ้าคลั่ง “ถ้ามึงตั้งใจลงจากรถจริงๆ มึงไม่ตามมันขึ้นไปบนเตียงเลยรึไง ห๊ะ!”เอี๊ยด!!เขากระชากเบรกจอดข้างทางอย่างแรงจนหัวทิ่ม หยางเป่ยเอื้อมมือหนาไปบีบก

ชิงหลีดิ้นเร้าอยู่ใต้ร่างหนา เมื่อความเสียวซ่านกำลังแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอแอ่นกายเข้าหาหยางเป่ยตามสัญชาตญาณที่โหยหาการปลดปล่อย หญิงสาวยกขาเรียวเกี่ยวกระหวัดเอวหนาโดยไม่รู้ตัว เมื่อช่องท้องวูบวาบราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่าน“ฮื้ม... อีตัวร่าน” หยางเป่ยสบถออกมา เขาหยัดกายตระหง่านอยู่กลางหว่างขาเรียว เลื่อนมือมาจับเอวบางไว้มั่นแล้วส่งแรงกระแทกเข้าไปอย่างแรง จนร่างบางสั่นคลอนตามจังหวะที่เริ่มป่าเถื่อน“อ๊ะส์... อ๊ะส์... คุณ... เบาค่ะ... อ๊ะส์...” ชิงหลีหวีดร้องครางออกมาเมื่อร่างหนาส่งแรงกระแทกอย่างดุดัน มือบางจิกผ้าปูเตียงไว้แน่นจนแทบฉีกขาดเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นห้องนอนสีเข้มที่เคยเงียบสงบ สลับกับเสียงครางหวานและลมหายใจหอบถี่กระเส่า พายุสวาทโหมกระหน่ำรุนแรงดังเปลวเพลิงที่เครื่องปรับอากาศก็ไม่อาจลดอุณหภูมิความร้อนแรงของทั้งคู่ลงได้หยางเป่ยดึงขาเรียวทั้งสองข้างมาพาดไว้บนแขนแกร่ง แล้วออกแรงกระแทกกระทั้นตัวตนที่ใหญ่โตเข้าออกร่องรักอย่างดิบเถื่อน เมื่อผนังภายในของชิงหลีเริ่มบีบรัดเขาถี่ยิบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะส์... คุณ... จุก... อ๊ะส์...บะ...เบา” ชิงหลีทั้งจุกทั้งเสียวจนร้องออกมาแท

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...เธอกะพริบตาถี่เพื่อประมวลผลคำพูดของลูกน้องพยัคฆ์ร้ายตรงหน้า “อ้อ... งั้น...ก็ไปสิ”ชิงหลีตอบรับสั้นๆ ก่อนจะก้าวพ้นขอบประตูออกมา ทันทีที่ร่างบางปรากฏแก่สายตา ลูกน้องถึงกับยืนตะลึงจนตาค้าง... เพราะภายใต้แสงไฟของโถงทางเดิน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยประทับสีเข้ม ทั้งรอยขบเม้ม ขบกัด และรอยนิ้วมือจากการบีบเค้นที่หยางเป่ยฝากไว้อย่างป่าเถื่อนร่องรอยเหล่านั้นเด่นชัดลามออกมาจากลำคอขาว แผ่นอกที่โผล่พ้นเสื้อผ้า และตามเนื้อตัวจนไม่สามารถปกปิดได้หมด ในคืนนี้เธอเลือกสวมอาภรณ์สีเนื้อที่แนบสนิทดุจผิวชั้นที่สอง ขับเน้นสรีระโค้งเว้าและเรียวขาเพรียวสวยให้ดูยั่วยวนทว่าเปราะบาง ร่องรอยแห่งการตีตราเหล่านั้นเปรียบเสมือนเครื่องประดับที่ประกาศศักดาของเจ้าชีวิตเธออย่างโหดร้ายชิงหลีเดินนำออกไปโดยไม่สนใจสายตาที่มองมาแม้แต่น้อย เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังประตูห้องทำงานนั้น... คืออะไรห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | 19:50 น.ภายในห้องทำงานสีเข้มที่เย็นเยียบและเคร่งขรึม บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อสองอาหลานยืนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร เพียงเพื่อ