جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | 21:09 น.ภายในห้องทำงานสีเข้มที่เคร่งขรึม ตอนนี้เงียบงันน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลูกน้องหลายคนยืนเรียงแถวหน้าสลอน ก้มหน้าลงต่ำเพื่อรายงานความคืบหน้าตามที่หยางเป่ยสั่งการไว้ ทุกคนรู้ดีว่าอารมณ์ของเจ้านายในตอนนี้ เปรียบเหมือนนรกเพลิงกัลป์ที่เดือดปะทุอยู่ภายใต้แผ่นน้ำแข็งบางๆ“เฮียครับ... เรื่องเมื่อเช้า นายหญิงมาขออนุญาตบอดี้การ์ดหน้าบ้านออกไปส่งเจิ้งอิงอิงด้วยตัวเอง เธอรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่ลงจากรถและจะรีบกลับทันที บอดี้การ์ดเลยยอมปล่อยไปครับ” ลูกน้องรายงานเสียงสั่นหยางเป่ยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบดูว่างเปล่าทว่าแฝงไปด้วยความตาย “แล้วบอดี้การ์ดพวกนั้น... ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”“จัดการส่งไปพักผ่อนยาวๆ เรียบร้อยแล้วครับเฮีย” คำว่าพักผ่อนในความหมายของพวกเขา คือการไม่ได้กลับมาเห็นแสงตะวันอีกตลอดกาลหยางเป่ยพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตาไปถามลูกน้องอีกคนที่รับผิดชอบสืบข่าวทางบ้านเจิ้ง “แล้วที่บ้านเจิ้งล่ะ เกิดเหี้ยอะไรขึ้น?”“เจิ้งยวนต้องการให้เจิ้งอิงอิงแต่งงานกับหยางชวนครับ เลยเรียกนายหญิงไปเพื่อเจรจา ให้เธอช่วยพูดกับเฮียและ

ห้องทำงานส่วนตัว คาสิโนตระกูลหยาง | เวลา 11:06 น.ปัง!!หยางเป่ยเหวี่ยงประตูเสียงดังก้อง เขาเหวี่ยงร่างบางเข้ามาในห้องทำงานสีเข้มแล้วโยนเธอลงบนโต๊ะทำงานไม้ตัวหนาอย่างแรง“โอ๊ย... คุณ... เจ็บค่ะ” ชิงหลีทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวดที่แผ่นหลังกระแทกกับเนื้อไม้แข็งๆ อย่างไม่ทันตั้งตัวหยางเป่ยก้าวแทรกเข้าไปยืนกั้นระหว่างเรียวขาสวยของเธอเพื่อปิดตายทางหนี “เปลี่ยนบรรยากาศหน่อยละกันนะ... อีโสเภณี!” ชายหนุ่มรวบเอวบางเข้าหาตัวจนชิดติดกัน เขาเอื้อมมือไปบีบกรามชิงหลีแน่นจนใบหน้าเชิดขึ้น ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากด้วยจุมพิตที่ป่าเถื่อนและหิวกระหาย เขาทะลวงลิ้นเรียวเข้าไปในโพรงปากนุ่ม กวาดต้อนความหวานหยอกล้อกับลิ้นน้อยจนร่างบางลมหายใจขาดช่วง เขาจึงยอมผละออกมาครู่หนึ่ง “มึงนี่มันอีตัวร่าน” เขาประกบริมฝีปากบางอีกครั้ง พลางใช้มือหนาเลิกเดรสสั้นให้ขึ้นไปกองไว้ที่เอวบาง และดึงส่วนอกลงมาเพื่อสัมผัสเนินอกนุ่มยุ่นอย่างรวดเร็ว“อื้อ... อื้อ...” ชิงหลีพยายามใช้มือดันอกแกร่งออกด้วยความตระหนก แต่เมื่อลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศเข้าปะทะกับร่างกายที่เปลือยเปล่า เธอจึงเผลอหดตัวเข้าหาร่างหนาเพื่อหาความอบอุ่นโดยสัญชาตญาณหย

ห้อง VIP 08 คาสิโนตระกูลหยาง | เวลา 13:03 น.หยางเป่ยเดินนำกลับเข้ามาในห้องเจรจาอีกครั้งด้วยใบหน้าเรียบตึง เขาหย่อนกายลงบนโซฟาหนังตัวหนา ก่อนจะควักบุหรี่ออกมาจุดสูบพ่นควันสีขาวคลุ้งกระจายไปทั่วชิงหลีเดินตามหลังเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว และท่วงท่าที่สั่นเทาอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ทุกจังหวะการก้าวดูผิดปกติไปอย่างเห็นได้ชัด ความระบมแสบขัดจากการถูกเคี่ยวกรำอย่างป่าเถื่อนในห้องทำงานยังคงทิ้งร่องรอยไว้ในทุกย่างก้าว เธอพยายามบังคับตัวเองให้นั่งลงบนโซฟาอย่างสงบนิ่งที่สุด แม้ภายในกายจะยังรู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่คอยย้ำเตือนถึงบทลงทัณฑ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปหยางเป่ยมองตามร่างบางที่ทรุดนั่งลงข้างกาย “ยังไม่พอใจอีกหรือไง?”ชิงหลีเงยหน้ามองพยัคฆ์ร้ายในคราบสามีพลางส่ายหน้าเบาๆ เธอกะพริบตาถี่อย่างอ้อนวอน ทั้งศึกหนักเมื่อคืนและเมื่อครู่ เธอแทบจะถูกสูบพลังงานไปจนหมดสิ้น เธอไม่เข้าใจเลยว่าชายตรงหน้าไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน ทั้งที่เขาตื่นก่อนและทำงานหนักมาตลอด “พะ... พอใจแล้วค่ะ”หยางเป่ยเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ดี... ถ้าไม่พอใจยังไงก็ต้องรอกูทำงานเสร็จก่อน” เขาหันกลับมาให้ความสนใจกับเอกสารในมือ ตรวจเช็

[ย้อนเหตุการณ์] คาสิโนตระกูลหยาง | เวลา 13:45 น.บรรยากาศภายในคาสิโนที่อบอวลด้วยไอแสงสีและเสียงฟันเฟืองของเครื่องจักรที่ร่ำรวย ทุกอย่างมีชีวิตชีวาขึ้นทันทีเมื่อชิงหลีเปิดประตูเดินก้าวเข้าไป เธอเดินสำรวจไปทั่วทุกที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นราวนกที่เพิ่งได้รับอิสระ ก่อนจะทรุดกายลงกึ่งกลางวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ที่ดูดุดันเพราะเริ่มรู้สึกเมื่อยทว่ากลับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับเข้าใกล้เธอเกินควร ทุกคนทำเพียงลอบมองเป็นระยะด้วยความยำเกรง เพราะบอดี้การ์ดร่างยักษ์สามคนยืนคุมเชิงอยู่รอบตัว และมีผู้จัดการคาสิโนยืนค้อมกายคอยชี้แนะวิธีการเล่นอยู่ด้านหลังอย่างนอบน้อม พนักงานแจกไพ่ถึงกับมือสั่นระริกด้วยความประหม่า สายตาพร่าเลือนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความงามที่ยั่วยวนอย่างเป็นธรรมชาติของเธอ ยิ่งรอยตีตราสีกุหลาบช้ำที่กระจายอยู่ตามผิวขาวเนียนโผล่พ้นชุดเดรสรัดรูปสีดำออกมาให้เห็น ก็ยิ่งทำให้ผู้คนในนั้นจินตนาการถึงบทลงทัณฑ์อันป่าเถื่อนจากเจ้าของของเธอจนหัวใจสั่นสะท้านเส้นผมสีเงินพลิ้วไหวขับเน้นให้ใบหน้าของเธอดูโดดเด่นและน่าหลงใหลจนทุกคนในวงไพ่แทบไม่มีสมาธิ ยามที่ริมฝีปากบางเริ่มแห้งผาก พนักงานก็รีบนำค็อกเทล

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...ปึก!เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องหรูหราที่เคยเงียบงัน“อ๊ะส์...! จุก... ลึกเกินไปแล้วค่ะคุณ” ชิงหลีร้องลั่น เมื่อตัวตนอันน่าเกรงขามกระแทกเข้าสู่มดลูกอย่างจัง ความจุกเสียดและแสบขัดผสมปนเปกับรสสวาท มือบางจิกผ้าปูที่นอนแน่น เรียวขาเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้ราวกับหาที่ยึดเหนี่ยว“อ่าส์... ข้างในของมึง รัดกูจนแทบขาดใจ” หยางเป่ยคำรามต่ำออกมาด้วยความพึงพอใจ เมื่อความอุ่นชื้นภายในบีบรัดท่อนเอ็นของเขา เขากอบกุมเอวบางไว้แน่น ก่อนจะเริ่มบิดสะโพกหมุนวน สร้างความรัญจวนให้แก่ร่างบางที่อ่อนระทวย“อื้อส์... อ่าส์...” ชิงหลีครางเสียงหวาน ร่างกายบิดเร่าด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอแอ่นตัวขึ้นเพื่อรับสัมผัสแห่งความเสียวซ่านรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน สติสัมปชัญญะพร่าเลือนจนขาวโพลน“ฮื้ม... มึงนี่มัน... อ่าส์...” ชายหนุ่มสบถออกมาอีกครั้ง เมื่อช่องทางที่แสนคับแคบของร่างบางกำลังบีบรัดความเป็นชายของเขาอย่างหนักหน่วง“อื้อ... คุณคะ มันทรมานเหลือเกินค่ะ” ชิงหลีร้องเสียงหวานปนทรมาน ความรัญจวนที่ชายหนุ่มบดขยี้หมุนวนทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่งด้วย