Tous les chapitres de : Chapitre 161 - Chapitre 170

หลังจากคำตอบรับแสนหวานท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของเพื่อนร่วมทีม มู่หลินเฟิงไม่ได้ลุกขึ้นในทันที เขาบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามลงบนนิ้วนางของเสิ่นอวี๋เซิงอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วที่สั่นน้อย ๆ ของชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งดุจหินผาทำให้อวี๋เซิงรู้สึกถึงความหมายของคำว่า “ชีวิตคู่” อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

หลังจากค่ำคืนแห่งการเข้าหอผ่านพ้น มู่หลินเฟิงได้ตัดสินใจพาอวี๋เซิงเดินทางลึกเข้าไปยังอุทยานแห่งชาติหยุนอู่ ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองหยุนหลิง ที่นี่คือสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่อเรื่องความสลับซับซ้อนของเทือกเขาและไอหมอกที่ ปกคลุมตลอดทั้งปี สมชื่อ “หยุนอู่” ที่แปลว่าเมฆและหมอกสำหรับเป็นสถานที่

ภายในกระท่อมไม้สนที่ถูกโอบล้อมด้วยไอหมอกหนาทึบ แสงไฟจากเตาผิงวูบไหวสะท้อนกับผนังไม้สีเข้ม มู่หลินเฟิงจัดการปิดล็อกประตูและหน้าต่างเพื่อกันลมหนาวที่หวีดหวิวอยู่ภายนอก เขาหันไปมองอวี๋เซิงที่ยืนอยู่กลางห้อง ชุดสวยของเธอในตอนนี้มีรอยเลือดจาง ๆ และคราบดินโคลนที่ปลายกระโปรงจากการวิ่งกู้ภัย“มานี่เถอะครับเ

“ผมว่าเราอย่ามัวแต่พูดเรื่องนี้กันเลยครับ มาพักผ่อนทั้งที” จางเลี่ยเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะถามคนทั้งคู่ออกมา “ว่าแต่กินอะไรกันมาหรือยัง”“ยังเลยครับรุ่นพี่ ผมกะว่าจะพาเสี่ยวอวี๋ไปหาอะไรกินที่สถานีพิทักษ์ป่าพอดี” มู่หลินเฟิงตอบพลางกระชับไหล่ภรรยา แววตาของเขาดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ท่ามก

เสียงเครื่องยนต์คู่ของเรือเร็วคำรามกึกก้องจนแผ่นเหล็กใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ฉินเฉิงหรานเร่งความเร็วจนสุดพาเรือลำน้อยพุ่งแหวกคลื่นยักษ์มุ่งหน้าสู่ใจกลางกลุ่มควันดำมหึมาที่ปกคลุมเส้นขอบฟ้า ละอองน้ำเค็มสาดปะทะใบหน้าจนพร่ามัว แต่ทุกคนไม่ได้สนใจความเปียกชื้นนี้แม้แต่น้อยมู่หลินเฟิงยืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง