Semua Bab มือปืนกระชากเธอ: Bab 61 - Bab 70

“ปะ เปลี่ยนใจแล้วค่ะ”แน่อยู่แล้วว่าเขานั้นชินเพราะเห็นอยู่ทุกวัน แต่เธอที่จำอะไรไม่ได้แล้วในรายละเอียดนั้น ราวกับเพิ่งเห็นครั้งแรก จะต้องเกิดความประหม่าจึงเป็นเรื่องปกติหญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอก้อนใหญ่ ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น แต่กลับไม่ละสายตาออกไปจากจุดนั้น แท่งร้อนดุ้นแข็งขืนดุจมังกรพ่นไฟ ที่กำลังตึงเครียดชี้โด่ แถมกลางลำโค้งงอน ทำให้นึกถึงตอนที่จะสอดใส่เข้ามา คงจะเสียวว่านสุดๆ ไหนจะตรงปลายที่บานปานเห็ดนั้นอีกนอร์ธยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นสายตาของเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงไปอีกครั้ง ไล่จูบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นไป หยุดจูบย้ำซ้ำๆลงบนท้องแบนราบสลับกับขบเม้ม จากนั้นเคลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบ “มันเคยเข้าไปในตัวหนูหลายครั้งแล้วนะ ยังต้องกลัวอีกเหรอ..”“อื้อ..พี่”“ครับ?”“อย่าพูดแบบนี้..”“ทำไม?”“หนู...”“อยากรื้อฟื้นความทรงจำแล้วใช่ไหม”พวงแก้มของเธอร้อนผ่าว ร่างทั้งร่างชาวาบ ความเสียวซ่านทำให้ต้องจิกนิ้วเข้าหากัน ก่อนจะถูกร่างสูงขบเข้าที่ติ่งหู และซุกไซ้ปลายจมูกอยู่ตรงซอกคอ“อ๊ะ..”ส่งผลทำให้สาวเจ้าหลุดเสียงคราง นอร์ธผงกหัวขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้จงใจส่งยิ้มเร่าร้อนไปให้ สบตาคู่สวยด้วยสายตาที่

นอร์ธปลายตาไปยังหัวเตียง จุดวางโทรศัพท์ที่กำลังดิ้นพล่านเรียกร้องความสนใจจากเขา ก่อนจะหลุบมองหัวทุย เจ้าของร่างบางที่เขากำลังกกกอดด้วยความลังเล จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบมันมามองจอ เมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชาย จึงถอนหายใจพรืด “งั้น...แปปนะ” ก้มลงมาบอก พร้อมจูบหนักๆลงไปทิ้งท้าย ก่อนเดินออกมายังนอกระเบียง “เออ ว่าไง” (ไอ้นอร์ธ ไอ้สัส จนได้นะมึง) เพียงแค่ได้ยินคำทักทายแรก ที่หยาบโลนของพี่ชาย เปลือกตาสีเข้มก็ปิดลงทันที เขาไม่คิดเถียง หรืออธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะรู้ว่านพจะต้องขุ่นเคืองแบบนี้ (เห็นกูไม่พูด ไม่เตือน มึงคิดว่ากูยินยอมหรือไง.. เหี้ย กูคิดว่ามึงจะคิดได้ อุตส่าห์ไว้ใจ ที่ไหนได้ไอ้เวร!) ".......” (พี่ชายเด็กนั่น อยู่แก๊งฝั่งตรงข้ามที่ฆ่าพ่อ ไม่เห็นหัวกู ก็เห็นแก่หน้าพ่อบ้าง มึงรู้ไหมมันจะยุ่งเหยิงขนาดไหน ถ้ามันรู้ความจริงแล้วช่วยพี่ชายมันขึ้นมา...ระหว่างพี่กับผัว มึงก็น่าจะรู้ดีมันจะเลือกใคร) “ด่าจบรึยัง” เสียงของเขาเริ่มห้วน เมื่อถูกด่าหนักๆเข้า แววตาที่เคยอ่อนโยนตอนใช้มองเธอ บัดนี้แปรเปล

“ครับ รถทุกคันที่เป็นของพี่หนูเคยนั่งหมดแล้ว” นอร์ธพยักหน้าตอบตามความจริง “พี่ไม่ได้มีรถแค่สองคันนี้เหรอคะ” “มีสามคัน อีกคันพาไปชนตอนแข่ง ตอนนี้นอนตายอยู่ที่บ้าน คาดเข็มขัดด้วยครับ” หญิงสาวที่กำลังครุ่นคิดตามในคำบอกเล่าของเขา เผื่อว่ามันจะจำขึ้นมาได้บ้าง จำต้องพยักหน้าโอเค พับเก็บการกระทำนั้นไป ก้มลงไปสนใจสิ่งที่เขาบอก ทันทีที่เส้นเข็มขัดพาดอยู่บนตัว รถคันหรูที่ว่าก็ออกตัวไปอย่างเงียบๆทันที ใช่สิ..พอมีเธอนั่งอยู่ด้วย เจ้าของรถจึงเลือกที่จะไม่กดปุ่มเปิดท่อไอเสียฟังก์ชันที่ทำให้มันมีเสียง ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ตื่นตระหนกไปมากกว่านี้เพราะเสียงคำรามของมันแน่ ใช้เวลาไม่นานรถคันดังกล่าวที่เธอนั่งอยู่ก็เลี้ยวเข้าซอยบ้านเก่าของเธอ เนื่องจากว่ามันไม่ได้ไกลกัน พรีมนั่งตัวแข็งทื่อไม่ทันได้ผ่อนคลายก็ต้องหันไปมองเขาอีกแล้ว “จะ จะลงด้วยกันไหมคะ” ร่างสูงที่หันมามองเธอพอดี ถึงกับเลิกคิ้ว “จะชวนผู้ชายขึ้นห้องเหรอครับ” นอร์ธได้ทีแซว ยิ้มมุมปาก “ชวนทั้งทีต้องมั่นใจหน่อยสิ” “ถ้าอย่างนั้น

คราวนี้ดวงตานีน่าลุกเป็นไฟ เธอขึงตาใส่อีกคน ความอับอายเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่นั้น เมื่อหันมองรอบๆ แล้วเห็นว่านักศึกษาหลายคนกำลังให้ความสนใจอยู่ ถึงการประจานของตาต้าจะไม่ได้เสียงดังมาก แต่เชื่อว่าคนที่อยู่ใกล้เคียงจะได้ยินหล่อนเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้าไม่ติดว่าคนที่กำลังพูดถึงกำลังเดินเข้ามา และใกล้กว่าเดิมแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เปิดศึกหยุมหัวกันตาต้าขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเร็วไปหาพรีม แล้วหมุนตัวเดินขนาบข้าง โดยตอนนั้นคนที่เดินตามหลังมาติดๆคือร่างสูง เขาไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากมองบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย แต่ตอนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา“ไง ยัยไวไฟ พามาได้ไงเนี่ย”ตาต้าใช้หัวไหล่เล็กกระแทกต้นแขนพรีม บีบเสียงล้อเลียน เป็นจังหวะเดียวกับที่สายตาพรีมปะทะกับนีน่าพอดี เธอรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่พอใจเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นไม่ใช่เรื่องเมื่อคืนที่ทะเลาะกัน แต่เป็นความหึงหวง และอิจฉา ยิ่งมารู้ทีหลังว่าแฟนของพรีมตามที่พัชรเคยเล่าว่าน้องสาวกำลังมีความรัก สมัยยังคงคบกันนั้นเป็นคนนี้ ก็ยิ่งทวีคูณความริษยาเข้าไปอีกหล่อนหมายปองนอร์ธมานาน เพียงแต่เข้าไม่ถึงตัวทว่าเด็กปรุงจืดอย่างพรีม ที่หล่อนมักมองว

ตาต้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ เธอมองหน้าจอที่ดับลงด้วยความรู้สึกประหลาดใจไม่เข้าใจว่าทำไมพัชรถึงพูดเหมือนกำลังบอกลา และไม่รู้เลยว่าในวินาทีเดียวกันนั้นคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยกำลังถูกลากตัวออกจากห้องใต้ท้องเรือ ไปโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน รวมถึงพรีมเองก็ด้วย. ค่ำแล้วกว่าพรีมจะเดินออกจากอาคารเรียนพร้อมตาต้าแล้วก็โบกลากันเหมือนอย่างเคยเมื่อพ่อของเธอมารับ แสงไฟสีส้มจากเสาไฟริมถนนทอดยาวลงบนพื้นเปียกชื้น หลังฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน หญิงสาวสะพายกระเป๋าขึ้นบนไหล่ พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากประตูมหาวิทยาลัยกระจกฝั่งคนขับลดลง คนที่อยู่หลังพวงมาลัยมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตานิ่งๆ“ขึ้นรถครับ”พรีมยิ้มบางๆ“มารับจริงๆด้วย”“บอกแล้วไงว่าจะมา”เธอเปิดประตูขึ้นนั่ง ก่อนจะคาดเข็มขัด รถเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างเงียบๆระหว่างทาง พรีมมองแสงไฟนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเดิม เธอก็หันมามองเขา“วันนี้กลับบ้านเก่านะคะ อย่าลืม”นอร์ธเหลือบมองเธอ“ครับ”เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเปลี่ยนเส้นทางตามที่เธอบอก แต่