ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 55

บรรยากาศในงานล่าสัตว์คล้ายกับเป็นงานจับคู่ชมบุปผาเสียมากกว่า เหล่าคุณหนูและคุณชายต่างก็ชม้ายชายตามองกันไปมา ถ้าไม่จัดให้อยู่กันคนละพื้นที่ ป่านนี้นางคงได้เห็นคนกระโดดจูบกันไปแล้วละมั้งเนื่องจากลำดับศักดิ์ของเส้าหนิงอยู่ในสถานะเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงจึงถูกจัดให้ไปนั่งปะปนรวมอยู่กับกลุ่มขององค์หญิงองค์ชาย เมื่อมาถึงแล้วนางก็เดินเข้างานเลี้ยงไปแบบเงียบ ๆ นั่งอยู่มุมเสาไม่ต้องการเป็นจุดสนใจและไม่อยากให้ตนเองโดดเด่นกว่าผู้ใด หลังจากร่วมงานเลี้ยงแล้วพรุ่งนี้จึงจะเป็นงานล่าสัตว์ฮ่องเต้ต้าเป่ยหรือเสด็จปู่ของนางเป็นองค์ประธานเปิดงานในวันนี้ ทางด้านซ้ายมือคือว่านฉีจิ้งองค์ชายรัชทายาท ถัดไปด้านหลังเป็นบรรดาท่านอ๋อง และองค์ชายองค์หญิงตามลำดับ ส่วนราชนิกุลชั้นหลานเช่นนางนั่งอยู่รวมกันด้านล่างทั้งหมดเพราะเดินทางมานาน เมื่อจิบน้ำชาไปเพียงไม่กี่จอกนางก็คิดอยากเข้าห้องน้ำ เลยปล่อยให้ตันตันคอยเฝ้าอยู่ทางนี้เพื่อรายงานเรื่องราวต่าง ๆ หลังจากนางกลับมา  “ชินอ๋องล่ะ เหตุใดชินอ๋องจึงยังไม่มา” จู่ ๆ จวิ้นอ๋องก็เอ่ยขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

นางตั้งใจจะเดินเตร็ดเตร่อยู่ด้านนอกเสียก่อนจึงค่อยกลับเข้าไปตอนที่งานเลี้ยงเริ่มอย่างเป็นทางการ ต้วนเหวินซินก็ไม่ได้ห้ามหรือคะยั้นคะยอให้นางกลับเข้าไป เส้าหนิงจึงไม่ได้เร่งรีบนัก เมื่อจัดการธุระส่วนตัวของตนเองเสร็จแล้ว คราวนี้นางเดินผ่านส่วนที่เป็นสวนแทนที่จะเป็นเส้นทางปกติที่ไปถึงได้เร็วขึ้นยังไม่ทันที่นางจะไปไหนได้ไกลก็ถูกบุรุษผู้หนึ่งกระโดดดักหน้า“เจ้าเป็นคุณหนูบ้านไหนกันนะ เหตุใดจึงมาเดินอยู่ในสถานที่เปลี่ยว ๆ เช่นนี้” บุรุษหน้าขาวตาโปน ผอมแห้งเหมือนคนขี้โรค จู่ ๆ ก็กระโดดออกมาขวางทางต้วนเหวินซินรวดเร็วนักนางรีบเข้ามาขวางทางมิให้บุรุษที่ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามเข้ามาใกล้ชิดท่านหญิงของตน“คุณชาย รักษามารยาทด้วย” ผู้เป็นพี่เลี้ยงเข้าขวางอย่างมีมารยาทและนอบน้อม เพราะเนื่องด้วยตนนั้นรู้ดีว่าผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยงนี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนใหญ่คนโตไม่ก็ลูกท่านหลานเธอ“นางขี้ข้าอย่ามาขวางทาง ขยับออกไปก่อน ในตอนที่ข้ายังพูดดี ๆ ด้วย” หลิงเทา พยายามเข้าไปประชิดตัวของว่านฉีเส้าหนิงเส้าหนิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยีย

“คารวะท่านหญิงเส้าหนิงพระธิดาเพียงคนเดียวของว่านฉีชินอ๋อง!!! พระนัดดารักของฮ่องเต้แคว้นต้าเป่ย”ประโยคนั้นเป็นคำเดียวกันกับที่นางเล่นละครกับต้วนเต๋อชิง ไม่มีผิดไปจากนั้นแม้เพียงสักคำ“อะ ....อะไรนะ” หน้าของหลิงเทาเล็กลงยิ่งกว่าเดิมความเย่อหยิ่งอวดเบ่งเมื่อครู่หายไปจนหมด“กระหม่อม แม่ทัพเล่อ เล่อฮวาหยวน ขอประทานอภัยที่คุ้มครองท่านหญิงช้าจนเกินไป เกือบทำให้พระองค์เสื่อมเสียเกียรติแล้ว”‘ใช่จริงอย่างที่นางคิด’ เล่อฮวาหยวน นามของพี่ชายผู้นั้นนางจำได้ขึ้นใจ และเขาก็คือพี่ชายคนนั้นของนางจริง ๆ แต่สายตาที่เล่อฮวาหยวนมองมาที่นางนั้น ทำราวกับคนที่ไม่รู้จักกัน ใช่แล้วล่ะตอนที่นางยังเด็กหน้าตาก็อีกแบบหนึ่ง เมื่อโตขึ้นกลายเป็นหญิงงามเช่นนี้เขาจำไม่ได้ก็ไม่แปลก“พี่ชาย...” นางพึมพำเบา ๆ และดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินสิ่งที่นางพูด“ข้ามีน้องสาวเพียงคนเดียว และก็ไม่ใช่ท่าน” เล่อฮวาหยวนเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไปอีกทางหนึ่ง “อ้อ...แล้วก็ท่านกลับเข้าไปในงานเลี้ยงได้แล้ว ไม่แน่ว่า