All Chapters of เกมส์รักวิศวะร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

ภายในห้องชุดสุดหรูตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้งหลังร่างสูงใหญ่ของรามเดินออกไป เสียงประตูปิดลงเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉันไม่จางหาย ความเงียบสงัดเข้าเกาะกุมพื้นที่กว้างขวางในพริบตา เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานแผ่วเบา คลอเคล้าไปกับจังหวะก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นแรงรัวผิดจังหวะจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ฉันทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้างเงียบ ๆ พลางจ้องมองไปยังบานประตูห้องนอนนิ่งสนิท ความอบอุ่นและกลิ่นอายสะอาดปนไอร้อนระอุจากอ้อมกอดของรามเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวกาย แต่กลับไม่สามารถช่วยกลบมวลความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งมองรอยยับบนผ้าปูเตียงหรูที่เพิ่งผ่านพ้นบทรักอันเร่าร้อนมาไม่นาน หัวใจก็ยิ่งสั่นไหวด้วยความวิตกกังวล เพราะคราวนี้มันไม่ใช่แค่คำขู่ลอย ๆ จากหน้าจอโทรศัพท์อีกต่อไป พวกทีม Falcon เริ่มลงมือตัดเส้นแบ่งความถูกต้องและก้าวเข้าสู่การเล่นนอกเกมอย่างแท้จริงแล้ว และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดจนทำเอาฉันชาวูบไปทั้งตัวก็คือ... เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่ความต้องการจะเอาชนะในสนามแข่งขันควา

ฉันหลับตาลงช้า ๆ พยายามบังคับและควบคุมลมหายใจเข้าออกของตัวเองไม่ให้สั่นเครือจนเพื่อนต้องพลอยเป็นกังวลเพิ่ม เพราะยิ่งเวลาขับเคลื่อนผ่านพ้นไปแต่ละนาที ตัวฉันก็ยิ่งซึมซับและเข้าใจความหมายของคำว่า ‘จุดอ่อนชิ้นสำคัญ’ ได้อย่างแจ่มแจ้งเด่นชัดมากขึ้นเรื่อย ๆ สำหรับบุคคลประเภทที่ไร้หัวใจและใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายความตายอย่างราม การที่มีใครสักคนก้าวเข้ามามีความสำคัญในชีวิตมากพอที่จะกระตุ้นให้อารมณ์ดิบและสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาเสียการควบคุมได้ขนาดนี้... มันเป็นเรื่องที่อันตรายและดาบสองคมมหาศาลขนาดไหน และในยามนี้... บุคคลที่เป็นต้นเหตุของจุดอ่อนชิ้นร้ายแรงนั้น... ก็คือตัวฉันเองเต็ม ๆ ครืดดด ครืดดด เครื่องโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องที่รามทิ้งไว้ให้บนฟูกที่นอนสั่นสะเทือนขึ้นมาทันควันหน้าจอขึ้นไฟสว่างสลับ ฉันรีบตวัดสายตาหันไปมองกวาดสายตาดูทันที ก่อนที่ก้อนเนื้อในอกจะเต้นกระหน่ำรัวแรงพุ่งสูงขึ้นเมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้าที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอระบบ RAM calling… “เพลง! แค่นี้ก่อนนะ พี่รามโทรมาหากูแล้ว!” ฉันรีบกรอ

“ก็เพราะในวินาทีสุดท้ายที่พี่กำลังจะง้างหมัด... พี่ดันนึกถึงหน้าเราขึ้นมาได้ก่อนไงล่ะครับเด็กดื้อ…” มวลลมหายใจของฉันพลันสะดุดกึกไปชั่วขณะ “พี่กลัวว่ะขวัญข้าว…” เขาตกอยู่ในความเงียบไปพักหนึ่ง ฝังใบหน้าลงกับซอกคอขาว ก่อนจะขยับปากเอ่ยพูดประโยคถัดมาช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นลึก “พี่กลัวว่าถ้าหากวันใดวันหนึ่งขวัญข้าวเกิดมาเห็นด้านมืดดิบเถื่อนของพี่แบบนี้เข้าตรง ๆ แล้วเราจะรับมันไม่ไหว... จนเผลอหวาดกลัวแล้วเลือกที่จะเดินหนีหายออกไปจากชีวิตของพี่ไปจริงๆ” หยาดน้ำตาของฉันหลั่งไหลพรูอาบแก้มหนักกว่าเดิมทันทีหลังจากที่ได้รับฟังคำสารภาพความรู้สึกแสนเปราะบางจากปากของผู้ชายหน้านิ่งคนนี้ ฉันรีบส่ายหน้าไปมาแรง ๆ ขยับตัวปฏิเสธข้อหากังวลของเขาพัลวัน ก่อนจะขยับยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นไปประคองกรอบหน้าคมคายและแก้มสากของเขาไว้ บังคับให้สายตาคู่คมยอมละใบหน้าขึ้นมาสบตากับฉันตรง ๆ “หนูไม่มีวันเดินหนีหายไปไหนจากพี่รามหรอกค่ะ เชื่อใจหนูสิคะ ไม่ว่าในวันหน้าพี่รามจะเป็นคนแบบไหน ดุดัน หรือน่ากลัวขนาดไหน… หนูก็ยังคงยืนอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ พี่เสมอไม่ไปไหนแน่นอนค่ะ” แวว

ฉันหลุดเสียงครางแผ่วเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของเขากดแนบลงมาบดจูบอย่างเย้ายวน เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาพัวพัน ตวัดเกี่ยวลึกซึ้งและดุดันตามสไตล์แชมป์สนามแข่งที่ชอบคุมเกม สัมผัสจูบอันดูดดื่มทำเอาสมองฉันขาวโพลน สองมือทำอะไรไม่ถูกได้แต่ขยับขึ้นไปจิกไหล่แกร่งที่มีมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นของเขาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน รามผละริมฝีปากออกช้า ๆ แววตาคมกริบยามจ้องมองมาอัดแน่นไปด้วยไฟปรารถนาอันดิบเถื่อนทว่าซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ ฝ่ามือร้อนผ่าวขยับเลื่อนมาถอดจัดแจงเสื้อผ้าชิ้นบางออกจากเรือนร่างของฉันอย่างรวดเร็ว สายตาคู่คมกวาดมองเรือนร่างเปลือยเปล่าผิวเนียนผุดผ่องด้วยความหลงใหล ยิ่งทำให้ฉันหน้าร้อนฉ่าด้วยความขัดเขิน ก่อนที่ความต้องการจะเต้นเตลิดไปไกล รามเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบซองฟอยล์สีเงินที่หัวเตียง เสียงฉีกซองดังขึ้นแผ่วเบาในความเงียบ เขาจัดการสวมเครื่องป้องกันเข้ากับความแข็งแกร่งร้อนรุ่มขนาดโอ่อ่าตึงแน่นที่ขยายตัวเต็มพิกัด รังสีความดุดันและร้อนระอุที่อยู่ระหว่างหน้าขาทำเอาฉันลอบกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า “ขวัญ อยู่ใกล้พี่ไว้นะครับ” เสียงทุ้มพร

หลังจากเหตุการณ์มอเตอร์ไซค์ปริศนาเฉี่ยวชน ฉันแทบจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเดินกลับมาถึงหอพักได้อย่างไร รู้เพียงแค่ฝ่ามือทั้งสองข้างยังคงสั่นไม่หยุด หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก และภาพข้อความสีดำด้านหลังรูปถ่ายของรามยังคงวนซ้ำอยู่ในหัวไม่ต่างจากฝันร้าย [ ถ้ายังไม่ถอย ต่อไปจะไม่ใช่แค่คำเตือน ] ฉันนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียงพักใหญ่ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาราม ปลายสายถูกกดรับแทบจะทันที “ขวัญ” เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขา หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ก็แทบไหลออกมา ฉันรีบเม้มริมฝีปากแน่น ไม่อยากให้เขาจับได้ว่าตัวเองกำลังเสียขวัญมากแค่ไหน “พี่ราม... ตอนนี้พี่อยู่ไหนคะ” “อู่ใหญ่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงของเขานิ่งมาก นิ่งจนรู้ว่าเขากำลังจับสังเกตอารมณ์ของฉันอยู่ทุกวินาที “หนู...” ฉันก้มมองรูปถ่ายในมือแน่น ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปตรง ๆ “เมื่อกี้มีคนขี่บิ๊กไบค์มาเฉี่ยวหนู แล้วเขาทิ้งรูปพี่ไว้” ปลายสายเงียบลงทันที เงียบจนฉันเริ่มใจเสีย